Φιλοσοφία προοδευτικής διακυβέρνησης

Η παγκόσμια ιστορία τα τελευταία χρόνια κατακλύζεται από μια σειρά ραγδαίων αλλαγών που για πρώτη φορά και περισσότερο από ποτέ επηρεάζουν την καθημερινότητα όλων.

Οι αλλαγές ξεκινάνε δειλά από την αρχή της δεκαετίας του ’80 όπου ο Ρόναλντ Ρέηγκαν στις ΗΠΑ και η Μάργκαρετ Θάτσερ στο Ηνωμένο Βασίλειο, κηρύσσουν έναν ολομέτωπο οικονομικό, τεχνολογικό και εξοπλιστικό πόλεμο στο λεγόμενο “ανατολικό μπλοκ”. Ένα πόλεμο που δεν στηριζόταν πλέον στην προπαγάνδα, την κινδυνολογία και τον περιορισμό της πολιτικής δράσης κομμουνιστών και αριστερών στον δυτικό κόσμο, όπως συνέβαινε την μεταπολεμική περίοδο.

Αυτός ο «νέος πόλεμος» είχε στόχο την ιδία την αντοχή του «σοσιαλιστικού» συστήματος με επίκεντρο την οικονομία, την τεχνολογία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στις χώρες που αποτελούσαν τη σοβιετική σφαίρα επιρροής.

Η Δυτική Ευρώπή, αλλά και σε μεγάλο βαθμό και οι ΗΠΑ είχαν επιτύχει μια ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη και το κοινωνικό κράτος. Μια ισορροπία ανάμεσα στην συσσώρευση του πλούτου-κεφαλαίου και στην ενίσχυση των οικονομικών της οικογένειας και των πολιτών.

Η ισορροπία αυτή επιτεύχθηκε χάρη στην ιδεολογία, τις πιέσεις και τις κυβερνητικές παρεμβάσεις των αριστερών κοινωνικών ομάδων, των συνδικάτων και των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων αντίστοιχα. Μια προσέγγιση που κρατούσε αποστάσεις τόσο από τον άναρχο φιλελευθερισμό της αγοράς, όσο και από τον ανελεύθερο καπιταλισμό ενός «μονοκομματικού» κράτους.

Μια ισορροπία που στηριζόταν σε δυο βασικά χαρακτηριστικά στην πλήρη δυνατότητα του έθνους-κράτους να ελέγχει την εθνική του οικονομία. Αυτό συνέβαινε γιατί επιχειρήσεις, εργαζόμενοι και κεφάλαια κινούνταν στα όρια ενός κράτους με βάση τις επιλογές των κυβερνήσεων. Ενώ για να κινηθούν σε άλλο μέρος απαιτούνταν διακρατικές ή διεθνείς συμφωνίες.

Δευτερευόντως η εσωτερική οικονομική λειτουργία στηριζόταν και επηρεαζόταν σχεδόν μονοδιάστατα από την συνεννόηση των παραγωγικών εταίρων. Οι έχοντες κεφάλαιο και μέσα παραγωγής έπρεπε να σχεδιάσουν έχοντας διασφαλίσει εργασιακή ειρήνη, σε συνεννόηση με τους έχοντες την εργατική δύναμη και την γνώση.

Έτσι κατ΄ ουσία η πολιτική εξουσία, μέσα από τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς σχηματισμούς, όπου αγκάλιαζαν πλατιές μάζες και είχαν όντως «δεδηλωμένη» λαϊκή αποδοχή και πλειοψηφίες, είχε τον έλεγχο επί της οικονομικής εξουσίας. Αυτό έκανε σαφείς και συγκεκριμένες τις διαφορές αριστεράς και δεξιάς και ευδιάκριτες τις πολιτικές επιλογές και τους κοινωνικούς στόχους των κομμάτων-κυβερνήσεων.

Ο «νέος πόλεμος» των «Ρέηγκαν-Θάτσερ» που εξέφραζαν τον πυρήνα του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου της εποχής, αλλά και της φοβισμένης μέχρι τότε Δυτικής Ευρώπης στο πλευρό των ΗΠΑ, οδήγησε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την πλήρη διάλυση των δορυφόρων της.

Στις χώρες του ανατολικού μπλοκ δεν υπήρχε κανένας συνδετικός κρίκος, ανάμεσα στις κυβερνήσεις και τις κομματικές νομενκλατούρες, με τον λαό και την «εργατική τάξη», που δήθεν υπηρετούσαν. Οι πολίτες ζούσαν μια μίζερη ζωή, με καταπίεση, χωρίς προοπτική ή όραμα. Οι δεσμοί εθνικοί, ιδεολογικοί, κοινωνικοί είχαν καταρρεύσει και το μόνο πρότυπο ήταν η Δύση. Προφανώς είχαν πλήρη άγνοια για το ποια ήταν η ισορροπία πάνω στην οποία στηριζόταν η «δυτική» ευημερία και δεν είχαν καμία αντίληψη για την ιδεολογική μάχη που υπήρχε στο εσωτερικό του «δυτικού» κόσμου.

Δηλαδή δεν γνώριζαν ότι η ύπαρξη του ανατολικού μπλοκ και οι αρχικές μαρξιστικές ιδέες ήταν αυτές που έδιναν «ζωή» στο δυτικό κοινωνικό μοντέλο. Παράλληλα η διαίρεση του κόσμου σε σφαίρες επιρροής εμπόδιζε τη δυνατότητα κίνησης στο κεφάλαιο και τις επιδιώξεις τους χωρίς πολιτική ομπρέλα. Μια «ομπρέλα» που δεν υπήρχε σε ολόκληρο τον κόσμο, αφού μεγάλο μέρος του βρισκόταν στη σφαίρα επιρροής της ΕΣΣΔ και ένα άλλο δήλωνε «αδέσμευτο», προσπαθώντας να διατηρεί οικονομικές σχέσεις και με τα δυο μπλοκ. Παράλληλα δεν υπήρχε η δυνατότητα πραγματοποίησης πολεμικών συγκρούσεων, χωρίς να είναι σίγουρη και η εμπλοκή του αντίπαλου σχηματισμού.

Έτσι διάφορες πηγές φυσικού πλούτου, αγορές και περιοχές γεω-στρατηγικής σημασίας ήταν απροσπέλαστες για τον καπιταλιστικό κόσμο και για τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού. Όλα αυτά αλλάζουν το 1989.

Η κατάρρευση του «ανατολικού» κόσμου έφερε μεγάλο πλήγμα στα ιδεολογικά όπλα και τα οράματα της αριστεράς. Άνοιξε τη πόρτα σε συσσωρευμένα κεφάλαια για «επενδύσεις» στην Ανατολική Ευρώπη και στον δανεισμό-εξάρτηση των ανατολικών οικονομιών από τα δυτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Κατάργησε την έννοια «αδέσμευτος» και την ουδέτερη και ισόρροπη συσπείρωση κρατών, αφού δεν υπήρχε άλλος πόλος. Τέλος άνοιξε το δρόμο σε φτηνό εργατικό δυναμικό το οποίο κατέκλυσε τις αναπτυγμένες χώρες.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με την απεριόριστη πλέον πρόσβαση σε κάθε γωνιά του πλανήτη όποιου έχει «χρήμα» ή προϊόν προς πώληση, οδήγησαν πλέον στην λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Μια κατάσταση που διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις για την απελευθέρωση των δυνάμεων της οικονομίας και της αγοράς.

Πλέον αφού δεν υπήρχαν πολιτικές αντιπαραθέσεις με ιδεολογικό περιεχόμενο. Αφού δεν υπήρχαν οράματα και δυνάμεις που να αγωνίζονται σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Αφού διαμορφωνόταν ένα νέο περιβάλλον ανταγωνισμού με μοναδικό μετρήσιμο μέγεθος την οικονομία και μοναδικά ζητούμενα την ανταγωνιστικότητα και την πώληση αγαθών, οδηγηθήκαμε σε μια μακρά περίοδο περίπου 20 χρόνων, που διαμόρφωσε το περιβάλλον ανασφάλειας που σήμερα βιώνουμε.

Ανασφάλεια που οφείλεται στην παντοδυναμία του επιχειρηματικού κόσμου και των δυνάμεων της αγοράς, που επιβάλουν ως υπέρτατη αξία το «νόμο του κέρδους». Όταν μια επιχείρηση μπορεί από οπουδήποτε να πουλήσει οπουδήποτε δεν υπάρχει εθνικός, ιδεολογικός ή κοινωνικός λόγος να παραμείνει σε μια χώρα. Όταν ένα μεγάλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα αναζητά να επενδύσει τα κεφάλαια του δεν υπάρχει κάποια κρατική ή άλλη πολιτική ισχύ που να επιβάλει του που, πως και γιατί θα γίνει αυτό.

Έτσι οι κυβερνήσεις, τα κράτη, οι λαοί είναι όμηροι της επιδίωξης κέρδους όσων κατέχουν το κεφάλαιο και τα μέσα παραγωγής, όπως και πριν δυο αιώνες, αλλά κυρίως την γνώση και την τεχνολογία να συσσωρεύουν και να διατηρούν τα δυο πρώτα.

Σήμερα κατακλυζόμαστε από ειδήσεις που αφορούν τις αγορές (χρηματιστήρια) της Ασίας και της Αμερικής, την τιμή του πετρελαίου, των σιτηρών και άλλων προϊόντων που έχουν καταστεί χρηματιστηριακά είδη, της όλο και μεγαλύτερης συμμετοχής της Κίνας, της Ινδίας και της Βραζιλίας στην παγκόσμια οικονομία, μέσα από την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής στο έδαφος τους, κλπ.

Ταυτόχρονα βρισκόμαστε μπροστά σε νέους πολέμους και συγκρούσεις που δεν έχουν εθνικό ή ιδεολογικό περιεχόμενο όπως τους προηγούμενους αιώνες. Η ουσιαστική αιτία τους είναι οικονομική και σχετίζεται κυρίως με τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) και ορισμένων κρίσιμων ορυκτών (χρυσός, ασήμι, ορείχαλκος, αλουμίνιο, κλπ).

Τέλος είμαστε για πρώτη φορά αντιμέτωποι με ένα ακόμα αποτέλεσμα της επιχειρηματικής κερδοσκοπικής απληστίας από τη μια και της άμετρης καταναλωτικής μανίας του αναπτυγμένου κόσμου από την άλλη. Στο βωμό του κέρδους εκτός από τα δικαιώματα των εργαζομένων, εκτός από το κοινωνικό κράτος, εκτός από τα φορολογικά έσοδα των κρατών έχει θυσιαστεί ακόμα και η φυσική-οικολογική ισορροπία του πλανήτη μας.

Η κλιματική αλλαγή όσο και αν φαίνεται θολή έννοια σε μια μερίδα πολιτών ή όσο και αν περιορίζεται στην απλή παρατήρηση της διαφοροποίησης των καιρικών φαινομένων και της έντασης τους, είναι μια μεγάλη πραγματική απειλή. Μια απειλή που διαμορφώνει και «νέες» αιτίες πολέμου. Αιτίες που είναι κατ’ επίφαση νέες. Στην ουσία είναι απλά ξεχασμένες, αφού είναι τόσο παλιές όσο και η καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία. Απλά είχαν ξεχαστεί γιατί η τεχνολογία είχε δώσει την δυνατότητα σε μεγάλο βαθμό να παρακαμφθούν οι συνέπειες ή αδυναμίες που η φύση προκαλούσε.

Σήμερα όμως η έλλειψη νερού, η συρρίκνωση των καλλιεργήσιμων εδαφών (ερημοποίηση), η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη και το λιώσιμο των πάγων δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με μεγάλα αρδευτικά έργα. Έτσι οι πόλεμοι για το νερό και για «εύφορα» εδάφη διαμορφώνουν μια ακόμα πηγή έντασης.

Όλα όσα περιγράφονται παραπάνω επηρεάζουν όλους τους πολίτες. Επηρεάζουν την καθημερινότητα μας, επηρεάζουν την ποιότητα ζωής μας, επηρεάζουν το αίσθημα ασφάλειας, ακόμα και την ίδια την ψυχική μας ισορροπία. Μέχρι πριν μερικά χρόνια υπήρχε η αίσθηση ότι όλες οι μεγάλες απειλές είναι μακριά από την Ευρώπη και την Δύση. Σήμερα έχουν γίνει πολλά πισωγυρίσματα σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο.

Ένας άνθρωπος που δεν νιώθει ασφαλής, που δεν νιώθει δημιουργικός, που δεν μπορεί να ισορροπήσει μεταξύ επαγγελματικής ζωής και οικογενειακής-προσωπικής ζωής (ελεύθερος χρόνος), που δεν ζει σε ένα υγιές-καθαρό περιβάλλον (κατοικία-κοινόχρηστοι χώροι), που δεν ζει σε ισορροπία και επαφή με την φύση, που δεν έχει την αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, που δεν έχει αξιοπρεπή διαβίωση, που νιώθει ότι οι εξελίξεις ξεπερνούν την ανθρώπινη δυνατότητα να τις αφομοιώσει και να προσαρμοστεί, που νιώθει ότι οι γνώσεις του και οι προσδοκίες του γίνονται παρωχημένες μετά από λίγα χρόνια, που δεν είχε το δικαίωμα στην ελπίδα για το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του, είναι ένας άνθρωπος αδύναμος και φοβισμένος.

Είναι έτοιμος να παρασυρθεί από τα πιο ταπεινά ένστικτα επιβίωσης και να οδηγηθεί σε αντικοινωνικές και περιθωριακές ατραπούς. Να γίνει ένας άνθρωπος που θα αποδέχεται την δυστυχία του άλλου, αρκεί να διατηρεί την δική του ασφάλεια Που θα αποδέχεται τη «λογική του ισχυρού» και το «νόμο της ζούγκλας», αρκεί να έχει την ησυχία του. Γίνεται ένας άνθρωπος που παρασύρεται εύκολα από τον φονταμεταλισμό, τον ρατσισμό και την εγκληματικότητα (συμμορίες).

Είναι αυτό το μέλλον που επιζητούμε? Είναι αυτή η κοινωνία, σε κατάσταση διάλυσης που ονειρευόμαστε? Είναι αυτό το αύριο του ανθρώπινου πολιτισμού που στην ουσία είναι μια «χλιδάτη» και «hi-tech» εκδοχή του παρελθόντος του? Είναι δυνατόν να δουλεύουμε όλο και περισσότερο, να διαθέτουμε όλο και περισσότερες γνώσεις και «μηχανές» και να γινόμαστε πιο φτωχοί, πιο ανασφαλείς, πιο απομονωμένοι, πιο αγχωμένοι, δηλαδή τελικά λιγότερο ευτυχισμένοι?

Όλα τα παραπάνω συμπεράσματα, αλλά και αναζητήσεις δείχνουν ότι το μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού απέτυχε να φέρει την ευημερία. Αποδεικνύουν ότι η αναζήτηση του κέρδους φέρνει βραχυπρόθεσμη ευμάρεια των αριθμών, αλλά βαθιά δυστυχία σε μεγάλες μάζες πολιτών-εργαζομένων και μακροπρόθεσμες καταστροφικές συνέπειες στο πλανήτη μας.

Σίγουρα υπάρχει άλλος δρόμος. Σίγουρα η ανθρώπινη ιστορία δεν μπορεί να κάνει βήματα, προς τα πίσω όταν από το 1960 μέχρι το 1980 έγιναν άλματα προς τα μπρος. Ο δρόμος τώρα, όπως και τότε, στηρίζεται στην δύναμη του λαού. Η πορεία της αλλαγής χρειάζεται την δυναμική συστράτευση των δυνάμεων της (χειρωνακτικής και πνευματικής) εργασίας, δηλαδή της πλειοψηφίας των πολιτών.

Ο δρόμος αυτός έχει μια βασική αρχή. Επίκεντρο ο άνθρωπος και οι ανάγκες του. Στόχος η δικαιοσύνη, η ισότητα, η ελευθερία, η ευημερία. Η οικονομία και η παραγωγή επιβάλλεται να υπηρετούν τις παραπάνω αρχές και στόχους. Δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία και ισότητα χωρίς δημοκρατία και δικαιοσύνη. Δεν μπορεί να υπάρξει ισότητα και ελευθερία, χωρίς αρμονική συμβίωση με τη φύση. Δεν μπορεί να υπάρχει ευημερία χωρίς ελευθερία, ασφάλεια και δικαιοσύνη.

Η σύγχρονη σοσιαλιστική αριστερά (παγκόσμια και ευρωπαϊκή) συνοψίζει στα παραπάνω το νέο οραματικό και ιδεολογικό της στίγμα. Καλεί τους πολίτες σε μια νέα μορφή συμμετοχής και δράσης όπου οι ίδιοι παίρνουν ενεργό μέρος στην διαμόρφωση του μέλλοντος τους, που οι ίδιοι παίζουν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών που τους αφορούν.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με βάση αυτές τις αρχές και αυτές τις προσεγγίσεις συγκροτεί ένα σαφές οραματικό-ιδεολογικό πλαίσιο ένα νέο πολιτικό-προγραμματικό λόγο. Μια πρόταση που στηρίζεται στις βασικές αρχές της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, όπως διατυπώθηκαν στην Ελλάδα από τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974, αφομοιώνοντας όμως όλες τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία 20 χρόνια.

Αλλαγές που μας επιβάλουν πλέον να σκεφτόμαστε «παγκόσμια» και όχι «εθνικά». Αλλαγές που επιβάλουν να δούμε ότι τα προβλήματα των εργαζομένων (οικονομικά, κοινωνικά), τα προβλήματα της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τα προβλήματα του περιβάλλοντος δεν μπορούν να λυθούν μόνο από τις εθνικές-κρατικές πολιτικές. Ιδιαίτερα όταν έχουν προκύψει από παγκόσμιες δεξιές πολιτικές που κυοφορούνται και υλοποιούνται σε υπερεθνικούς οργανισμούς (Δ.Ν.Τ., Ο.Ο.Σ.Α., Παγκόσμια Τράπεζα, Ε.Κ.Τ., Ο.Η.Ε., Ε.Ε., κλπ).

Σήμερα οφείλουμε να δώσουμε λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα, τα οποία είναι απόρροια των δεξιών πολιτικών που κυριάρχησαν στον κόσμο, μετά το 1990, και εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα και την Ευρώπη σε δύο φάσεις. Το 1992, όπου ψηφίστηκε η Συμφωνία του Μάαστριχ και της ΟΝΕ, θέτοντας στο περιθώριο τον άνθρωπο-πολίτη και τις ανάγκες της κοινωνίας. Το 2004 και εφεξής, όπου με την αναθεώρηση της Στρατηγικής της Λισσαβόνας η Ευρώπη επικεντρώθηκε σε έναν «αριθμολάγνο» και οικονομίστικο ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και μάλιστα στην κατεύθυνση του πιο φιλελεύθερου αμερικάνικου μοντέλου.

Σήμερα οι Έλληνες πολίτες καλούνται να βάλουν φρένο σε αυτές τις πολιτικές επιλογές, όπως έβαλαν οι πολίτες της Ισπανίας και της Ιταλίας. Πολιτικές που μειώνουν το εισόδημα και την αγοραστική τους δύναμη, που αυξάνουν αναλογικά, το ποσοστό συμμετοχής τους στη κρατική φορολογία, που μειώνουν τις κοινωνικές παροχές του κράτους προς αυτούς, τόσο ως προς τον αριθμό των αποδεκτών, αλλά και ως προς το ύψος τους, που ενισχύουν το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών στη δυνατότητα πρόσβασης στη γνώση, στην ποιότητα ζωής και υγείας, στο αίσθημα ασφάλειας, στην ελπίδα.

Σε εθνικό επίπεδο έχει έρθει η ώρα όλοι μαζί να πούμε όχι στη δεξιά τρομοκρατία για το ασφαλιστικό. Να πούμε όχι στη δεξιά αντίληψη για το ρόλο του κράτους-αστυνομίας καταστολής. Να πούμε όχι στην υποτέλεια της δικαιοσύνης στην κυβερνητική οικονομική πολιτική. Να πούμε όχι στην υποταγή της παιδείας στην αγορά και της έρευνας στην επιχειρηματική κοινότητα. Να πούμε όχι στην κατάργηση του κράτους δικαίου όπου οδηγεί την πολιτική εξουσία να καλύπτει υποκλοπές, απαγωγές και να υπαγορεύει «περίεργες» δικαστικές αποφάσεις.

Να πούμε όχι στον συνθηματολογία του «μεσαίου χώρου» που απλά λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για να καλύψει το πραγματικό δεξιό και νεοφιλελεύθερο πρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας. Να πούμε όχι στην λεκτική «μεταρρυθμιστή» μονοτονία του Κώστα Καραμανλή που απλά καλύπτει την «κρυφή» ατζέντα της Κυβέρνησης.

Να δείξουμε ότι «δεν μασάμε» αφού οι μοναδικές μεταρρυθμίσεις τους ήταν:

Η αύξηση του ΦΠΑ, που επιβαρύνει αδιάκριτα τα χαμηλά εισοδήματα. Το χάρισμα χρεών στις μεγάλες επιχειρήσεις, εις βάρος των δαπανών για την Παιδεία και την Υγεία, που μειώθηκαν. Η απελευθέρωση του ωραρίου για χάρη των πολυεθνικών καταστημάτων. Οι ανεξέλεγκτες ανατιμήσεις για χάρη των επιχειρήσεων. Η επιβάρυνση του ΙΚΑ με εκατομμύρια Euro που χαρίστηκαν στις τράπεζες. Η διάλυση της ΔΕΗ, που όχι μόνο πλέον δεν έχει κέρδη, αλλά πραγματοποιεί 2 αυξήσεις μέσα σε ένα χρόνο! Η διάλυση της υγείας με τεράστιες ελλείψεις που κρατάνε κλειστές Μ.Ε.Θ. και σε υπολειτουργία δεκάδες μονάδες υγείας. Η συνεχής υποβάθμιση του περιβάλλοντος μέσα από αναπτυξιακά πρότυπα της δεκαετίας του ‘60 που κατέστρεψαν τις παραλίες της Αττικής (και απειλούν να καταστρέψουν και τις παραλίες της Κρήτης). Ο κατάλογος είναι μακρύς. Ακόμα μακρύτερος είναι ο κατάλογος των ψεύτικων υποσχέσεων του Κώστα Καραμανλή για όλα προς όλους.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δίνει σε όλα τα παραπάνω μια απάντηση αξιόπιστη, ρεαλιστική και κυρίως σύγχρονη. Ένα προγραμματικό πλαίσιο ολοκληρωμένο και αλληλοσυμπληρούμενο. Ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που διαπνέεται μερικές βασικές αρχές:

1. Αυτονομία του πολιτικού συστήματος.

Δεν είναι δυνατή καμία ουσιαστική μεταρρυθμιστική προσπάθεια, καμία προοδευτική αλλαγή χωρίς την ενδυνάμωση της πολιτικής εξουσίας, δηλαδή του μηχανισμού εκπροσώπησης των πολιτών, εις βάρος της δύναμης της ολιγαρχίας του πλούτου και της επιρροής των ΜΜΕ.

Το πολιτικό σύστημα-κόμματα επιβάλλεται να δεσμεύεται και να απολογείται αποκλειστικά και μόνο ενώπιον των πολιτών και να υπηρετεί τις ανάγκες τους στα πλαίσια των βασικών πανανθρώπινων αξιών.

2. Λαϊκή συμμετοχή – δημοκρατία

Η αυτονομία του πολιτικού συστήματος κατοχυρώνεται με την ενδυνάμωση της λαϊκής συμμετοχής. Με την διαμόρφωση ενός συστήματος συμμετοχικής δημοκρατίας όπου ο πολίτης λαμβάνει άμεσα μέρος στη λήψη των αποφάσεων που τον αφορούν. Συμμετοχή που θεμελιώνεται μέσα από τις συνδικαλιστικές και συνεταιριστικές οργανώσεις, μέσα από τις κινήσεις πολιτών και τις ΜΚΟ, μέσα από νέους αποκεντρωμένους θεσμούς.

Απαιτείται παράλληλα μια νέα αδιαμεσολάβητη σχέση πολίτη-πολιτικού. Όπου ο «εκπρόσωπος του λαού» είναι όντως εντολέας των πολιτών και όχι αλλότριων συμφερόντων. Η πολιτική δεν είναι «μηχανισμός διευθέτησης συμφερόντων» και ο πολιτικός δεν είναι έμπορος ελπίδας και «μεσάζοντας» για την πρόσβαση στο κράτος.

3. Κράτος Δικαίου – ασφάλεια

Η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών είναι βασικός ρόλος του κράτους. Η ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών δεν γίνεται ως αντίδοτο στην «τρομοϋστερία». Δεν θεμελιώνεται στην ενίσχυση της αστυνομοκρατίας και στον περιορισμό των δικαιωμάτων των πολιτών. Στηρίζεται στην δικαιοσύνη και την ελευθερία. Στην δημοκρατική και νόμιμη λειτουργία των θεσμών και του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Στην αποδοχή και την αναγνώριση της διαφορετικότητας. Η συμμετοχή, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η αξιοκρατία είναι τα θεμέλια της ασφάλειας.

4. Η γνώση μοχλός ισότητας, ανάπτυξης και ασφάλειας

Ο άνθρωπος με γνώσεις είναι ένας ανεξάρτητος και κυρίαρχος πολίτης. Έχει την γνώση και την ωριμότητα να συμμετέχει στο δημοκρατικό σύστημα και να αξιοποιεί την πολιτική για το κοινωνικό σύνολο. Δεν παρασύρεται, δεν τρομοκρατείται, δεν αδιαφορεί.

Η γνώση γίνεται όπλο για ίσες ευκαιρίες στην απασχόληση και στην ατομική προκοπή. Ο πολίτης με γνώσεις δεν γίνεται έρμαιο, δεν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Έτσι η γνώση γίνεται όπλο κατά της περιθωριοποίησης, της εξάρτησης και του εκμαυλισμού.

Παράλληλα η γνώση αποτελεί πλέον μετρήσιμο μέγεθος στην παραγωγική διαδικασία. Οι επιστήμες (φιλοσοφικές, ανθρωπιστικές, φυσικές, τεχνικές) και η τεχνολογία είναι τα νέα μέσα παραγωγής που δίνουν σημαντική προστιθέμενη αξία.

5. Ανάπτυξη με σχέδιο. Ανάπτυξη για όλους. Ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον.

Η χώρα μας έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα. Η θέση της, οι άνθρωποι της, το φυσικό περιβάλλον της. Όλα αυτά οφείλουν να αξιοποιηθούν με σχέδιο, με όραμα, με προοπτική.

Δεν γίνεται ανάπτυξη χωρίς επένδυση στον άνθρωπο και την γνώση. Δεν γίνεται ανάπτυξη χωρίς σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και τις αντοχές του. Δεν γίνεται ανάπτυξη χωρίς δίκαιη διανομή του οφέλους της.

Ο άνθρωπος που παράγει οφείλει να αμείβεται στη βάση των γνώσεων του και της προσφοράς του. Οφείλει να ζει σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορεί να είναι δημιουργικός και παραγωγικός. Περιβάλλον φυσικό, υγιεινό, ασφαλές. Ο σεβασμός στην εργασία και στην ποιότητα ζωής είναι δυο νέα μεγέθη που διασφαλίζουν μεγαλύτερη παραγωγικότητα.

6. Οικονομία – Αγορά.

Η αγορά δεν είναι μέτρο των πάντων. Δεν είναι νόμος που υπερισχύει έναντι των πανανθρώπινων αξιών και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η αγορά είναι εργαλείο, είναι μηχανισμός στην υπηρεσία του ανθρώπου, στην υπηρεσία της κοινωνίας. Μηχανισμός παραγωγής πλούτου, όπου η κοινωνία αποφασίζει την αξιοποίηση και την διανομή του.

Η παραγωγή γίνεται με κανόνες. Με σεβασμό στο περιβάλλον, την εργασία, την ασφάλεια και την υγιεινή. Το εμπόριο γίνεται με κανόνες. Με ουσιαστικό και δίκαιο ανταγωνισμό, με σεβασμό στον καταναλωτή και την δημόσια υγεία.

Η αγορά έχει όρια. Δεν είναι τα πάντα «εμπορεύσιμα». Τα δημόσια αγαθά ανήκουν στη κοινωνία. Το κράτος διασφαλίζει την απρόσκοπτη πρόσβαση όλων σε αυτά.

7. Κοινωνία με συνοχή.

Η κοινωνική συνοχή διασφαλίζεται με παρέμβαση του κράτους μέσα από τον μηχανισμό διανομής του πλούτου. Διασφαλίζεται από την κοινωνία των πολιτών, μέσα από την αλληλεγγύη. Διασφαλίζεται μέσα από το κράτος δικαίου που ενισχύει την ασφάλεια και την αξιοκρατία. Διασφαλίζεται μέσα από την δημοκρατία, δηλαδή την συμμετοχή όλων στην λήψη αποφάσεων. Διασφαλίζεται από την ανεκτικότητα στην διαφορετικότητα.

Κοινωνία με συνοχή και σεβασμό σημαίνει ενίσχυση στο αδύναμο για λόγους ατομικής ιδιαιτερότητας (ΑΜΕΑ), ηλικίας (παιδιά, ηλικιωμένοι) ή κοινωνικής κατάστασης (ανεργία, ορφάνια, κλπ).

Κοινωνία συνοχής σημαίνει σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με ίση πρόσβαση στα δημόσια αγαθά και τις βασικές υπηρεσίες για όλους.

8. Κράτος αποκεντρωμένο, δημοκρατικό, αξιοκρατικό, δίκαιο, σύγχρονο αποτελεσματικό.

Για να σχεδιαστούν και να υλοποιηθούν όλες οι παραπάνω πολιτικές απαιτείται η οργάνωση του κρατικού μηχανισμού. Ένας μηχανισμός που επιβάλλεται να αποκεντρωθεί, ώστε να έρθει κοντά στον πολίτη. Που επιβάλλεται να εκδημοκρατιστεί, ώστε να λειτουργεί με διαφάνεια, λογοδοσία και κοινωνική νομιμοποίηση. Ένας μηχανισμός που οφείλει να δομηθεί με αξιοκρατία, ώστε να μπορεί να είναι δίκαιος και αποτελεσματικός.

Το κράτος διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον, τα δημόσια αγαθά (παιδεία, υγεία, φυσικοί πόροι), τις ίσες ευκαιρείς και την εφαρμογή των κανόνων. Ένας τέτοιος μηχανισμός μπορεί και πρέπει να είναι σύγχρονος, γιατί μπορεί να συμβαδίζει με τις ανάγκες της κοινωνίας, υπηρετώντας τις αξίες της.

9. Ισότητα. Πολιτική, οικονομική, τεχνολογική, γνωστική.

Όλες οι παραπάνω πολιτικές διασφαλίζουν την ευημερία και την αξιοπρέπεια των πολιτών. Όταν όλοι συμμετέχουν ισότιμα. Όταν όλοι έχουν υψηλό επίπεδο διαβίωσης. Όταν όλοι έχουν πρόσβαση στα τεχνολογικά επιτεύγματα του πολιτισμού μας. Μειώνουμε τις ανισότητες και τις αδικίες.

Όταν όλοι έχουν γνώση αξιακή-ανθρωπιστική, μορφωτική-επιστημονική μπορούν να συμβάλουν σε ένα καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο.

10. Κοινωνία ανοιχτή. Χώρα πατριωτική, πανανθρώπινη.

Μπορούμε να σχεδιάσουμε να μια κοινωνία ανοιχτή με υψηλό επίπεδο μόρφωσης, διαβίωσης, ποιότητας ζωής, αλληλεγγύης, ανεκτικότητας. Μια κοινωνία πολυπολιτισμική, όπου συμβιώνουν αρμονικά άνθρωποι διαφορετικού έθνους, γλώσσας, θρησκείας, φύλου.

Πολεμάμε τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την απομόνωση, τον εθνικισμό, την πατριδοκαπηλία. Χτίζουμε την Ελλάδα του οικουμενισμού και του ανθρωπισμού. Η χώρα που γέννησε τον σύγχρονο πολιτισμό, τις επιστήμες, τις τέχνες, τον αθλητισμό, την δικαιοσύνη, μπορεί και πρέπει να βρεθεί στο προσκήνιο.

Διακηρύσσουμε ότι η αλληλεγγύη των λαών δεν καταργεί τις πατρίδες. Μαζί με το παγκόσμιο, λαϊκό και προοδευτικό κίνημα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε την πληθυσμιακή έκρηξη, την φτώχια, τις πανδημίες, το χρέος αναπτυσσόμενου κόσμου, την ενεργειακή και περιβαλλοντική κρίση, την μεταναστευτική-προσφυγική κρίση, το μαύρο χρήμα, το εμπόριο ναρκωτικών, όπλων, ανθρώπων και μέσων μαζικής καταστροφής.

Διεκδικούμε μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς, ως Ελλάδα με ισχυρή φωνή μια δημοκρατική αλλαγή στην παγκόσμια διακυβέρνηση.

Εκπολιτίζουμε και εξανθρωπίζουμε την παγκοσμιοποίηση.

Η αγορά στην υπηρεσία των ανθρώπινων αναγκών.

Το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη.

Παρελθόν του ΠΑΣΟΚ: Το παρελθόν είναι η δύναμη μας. Είναι η αφετηρία μας και η συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία μας. Είναι η αυτοπεποίθηση μας ότι μπορούμε. Είναι η το δίδαγμα από τα λάθη μας. Είναι η αυτοκριτική μας και η ικανότητα μας να αλλάζουμε. Όλη η ιστορική διαδρομή μας δείχνει ότι μπορούμε να φέρουμε την αλλαγή, να υπηρετήσουμε τον πολίτη, να αναπτύξουμε τη χώρα.

Ιδέες, εμπειρία και όραμα είναι τα θεμέλια στα οποία ζητάμε να χτίσουμε με το λαό μας μια νέα σχέση εμπιστοσύνης και κοινής πορείας. Μια πορεία που θα υπηρετεί τους πολλούς και όχι τους λίγους, που θα ατενίζει το μέλλον και δεν θα αναβιώνει το παρελθόν.

Νέοι Κρήτης για τον Σοσιαλισμό & τα Κοινωνικά Κινήματα

Ηράκλειο, 11/1/2007

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μετά την πρώτη συνάντηση της Πρωτοβουλίας Νέων Κρήτης για τον Σοσιαλισμό και τα Κοινωνικά Κινήματα, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 8/12/2006 στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου, πρόκειται να πραγματοποιηθεί η δεύτερη συνάντηση το προσεχές Σάββατο. Η συνάντηση αυτή πρόκειται να λάβει χώρα στις 13/1/2007 στις 14:00 στο Εργατικό Κέντρο Χανίων.

Σκοπός των μελών της Πρωτοβουλίας είναι η πραγματοποίηση συναντήσεων μελών και φίλων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. απ’ όλη τη Κρήτη, με στόχο την οργάνωση ενός παραγωγικού διαλόγου. Ενός διαλόγου χωρίς προκαταλήψεις και με μοναδικό αντικείμενο την ανάδειξη των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι σήμερα, αλλά και τις λύσεις που επιζητούμε.

Με βασική στόχευση την αναζήτηση ενός σύγχρονου προοδευτικού οράματος και πιστεύοντας ότι αυτό μπορεί να υλοποιηθεί μέσα από την αλλαγή και την αναμόρφωση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, συνεχίζουμε να καταθέτουμε τις ανησυχίες μας και τις προσεγγίσεις μας για πολλά κρίσιμα και σύγχρονα ζητήματα.

Αντικείμενο της επικείμενης συνάντησης θα είναι η ολοκλήρωση του διαλόγου, που ξεκίνησε στο Ρέθυμνο, για την Παιδεία που θέλουμε. Μια συζήτηση για το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες, τόσο εν όψει των επικείμενων αλλαγών, όσο και με βάση τη στρατηγική προσέγγιση για μια δίκαιη κοινωνία που να παρέχει ίσες ευκαιρίες για όλους.

Επίσης για τα περιβαλλοντικά ζητήματα, τα οποία έχουν αρχίσει να επηρεάζουν την καθημερινότητα μας, αλλά σύντομα θα αρχίσουν να επηρεάζουν την ανάπτυξη της κοινωνίας, της οικονομίας, αλλά και την εξέλιξη της ίδιας της ζωής όλων των οργανισμών σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Όλη η προσπάθεια μας έχει ως στόχο να προσπεράσει τις αγκυλώσεις των κομματικών οργάνων, αλλά και τις σκοπιμότητες που εξυπηρετεί μέσα από αυτά πλειάδα στελεχών. Τα τοπικά όργανα του Κινήματος έχουν εξελιχθεί σε ένα στείρο γραφειοκρατικό μηχανισμό με μοναδικό αντικείμενο την διανομή «εξουσίας».

Εμείς οι νέοι άνθρωποι που κινούμαστε στον ιδεολογικό, πολιτικό και κομματικό χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αδιαφορούμε για αυτή τη μορφή της πολιτικής. Αναζητούμε λύσεις για τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και αντιλαμβανόμαστε τους πολιτικούς φορείς ως χώρους προβληματισμού, διαλόγου, αναζήτησης και προώθησης λύσεων.

Αντιλαμβανόμαστε την πολιτική εξουσία ως μορφή έκφρασης του λαού και της κοινωνίας και τους κομματικούς εκπροσώπους, του προοδευτικού χώρου, ως εντεταλμένους εκφραστές προοδευτικών ιδεών με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη και τον μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Με αυτές τις σκέψεις και εκτιμώντας ότι η σημερινή εικόνα των πολιτικών κομμάτων και η συνολική τους λειτουργία δεν μπορεί να οδηγήσει τη χώρα μας και το λαό μας σε ένα ελπιδοφόρο και καλύτερο μέλλον, επιδιώκουμε ακόμα και τη ρήξη με κατεστημένα πρόσωπα και νοοτροπίες. Στη προσπάθεια μας αυτή καλούμε να μετάσχουν το σύνολο των προοδευτικών νέων που εμπνέονται από προοδευτικές αρχές και σοσιαλιστικές ιδέες. Είναι στο χέρι μας να δημιουργήσουμε νέους δεσμούς με τη κοινωνία και να συμβάλουμε ώστε να δοθεί νέο περιεχόμενο στην πολιτική, νέο ύφος στην δημόσια διαλεκτική αντιπαράθεση, νέο ήθος στην άσκηση της εξουσίας.

Ο διάλογος που διεξήχθη στο Ρέθυμνο είχε ως αντικείμενο:

Τις εργασιακές συνθήκες και τη κοινωνική ασφάλιση. Μια προσέγγιση όχι με στενά εθνικούς ή συνδικαλιστικούς όρους, αλλά με βάση τις αλλαγές, που έχει επιφέρει, και τις δυσοίωνες προβλέψεις που διαγράφονται, από την παγκοσμιοποίηση και τον αχαλίνωτο καπιταλιστικό ανταγωνισμό.

Το κοινωνικό Κράτος και το κράτος δικαίου. Αποτελεί σήμερα μια ουτοπία που χάνεται στο παρελθόν ή την μοναδική προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον με αξιοπρέπεια;

Οι νέοι στο προσκήνιο. Οι θεσμοί και η συμμετοχή τους σε αυτούς. Προσεγγίζουμε το θέμα όχι επικοινωνιακά ή για να ανανεωθεί το ‘περιτύλιγμα’ μιας κενής πολιτικής προσέγγισης. Διεκδικούμε περισσότερα δικαιώματα και κατοχύρωση της έκφρασης και της επιρροής μας στις τοπικές κοινωνίες και τον δημόσιο λόγο.

Το περιβάλλον και η καταστροφή του πλανήτη. Όχι μέσα από το μάτι μιας τεχνοκρατικής ανάλυσης, αλλά με βάση μια ουσιαστική πολιτική προσέγγιση: Μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και ευημερία, με παράλληλο σεβασμό στις φυσικές πηγές και την ισορροπία του παγκόσμιου οικοσυστήματος;

Η προοπτική της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Συζήτηση όχι για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης των τραπεζιτών, των επιχειρήσεων και των γραφειοκρατών. Αναζητούμε την Ευρώπη τον λαών, με δημοκρατική και διάφανη διακυβέρνηση, με κοινωνική δικαιοσύνη και με λαϊκή νομιμοποίηση.

Η κοινωνία έχει συγκεκριμένες ανάγκες, ο προοδευτικός χώρος οφείλει να έχει συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να εκφράσει τον λαό και τις ανάγκες του, και να διασφαλίσει μια προοδευτική μεταρρύθμιση.

Ο διάλογος με την κοινωνία και η διαμόρφωση ενός ουσιαστικού και αποτελεσματικού κυβερνητικού προγράμματος, με προοπτική, αποτελεί για εμάς έναν σαφή και ουσιαστικό στόχο.

1.Αγγελόπουλος Σπύρος, μέλος ΠΑΣΠ Πολυτεχνείου Κρήτης, πρώην μέλος Ν.Ε. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Χανίων.

2.Καμπανός Μανώλης, μέλος Π.Ε. Κρήτης ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπεύθυνος Παιδείας, μέλος Δ.Ο. Ρεθύμνου ΠΑ.ΣΟ.Κ.

3.Κασλής Κώστας, μέλος Δ.Ο. Αγίου Νικολάου ΠΑ.ΣΟ.Κ., μέλος ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου.

4.Λαπιδάκης Ματθαίος, μέλος Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζόμενων στον Τομέα της Νεότητας και τις Μ.Κ.Ο., μέλος Δ.Ο. Δυτικών συνοικιών ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δήμου Ηρακλείου, πρ. Πρόεδρος Σ.Φ. ΣΤΕΓ ΤΕΙ Κρήτης.

5.Λυδάκης Μάνθος, Δημοτικός Σύμβουλος Αρχανών, μέλος Σ.Ε. Δ.Ο. Αρχανών ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρ. Πρόεδρος Νομαρχιακού Συμβουλίου Νεολαίας.

6.Λουκάκης Σπύρος, πρώην Γραμματέας ΠΑΣΠ ΤΕΙ Χανίων, μέλος Δ.Ο. Χανίων ΠΑ.ΣΟ.Κ.

7.Μαθιουδάκης Γιώργος, Πρόεδρο Σ.Φ. ΤΕΙ Χανίων, μέλος Δ.Ο. Χανίων ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρ. μέλος Ν.Ε. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

8.Μποκέας Μενέλαος, μέλος Ν.Ε. Ρεθύμνου ΠΑ.ΣΟ.Κ., (αν. συντονιστής. Δ.Ο. Ρεθύμνου ΠΑ.ΣΟ.Κ.), πρ. Γραμματέας Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. Ρεθύμνου.

9.Παρασύρης Φραγκίσκος, μέλος Π.Ε. Κρήτης ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπεύθυνος Πολιτικών Νεολαίας, μέλος Δ.Ο. Δυτικών Συνοικιών Δήμου Ηρακλείου.

10. Πετράκης Μανώλης, πρώην μέλος Πολιτικού Συμβουλίου του Εθνικού Συμβουλίου της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., μέλος Επιτροπής Παιδείας Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηρακλείου, μέλος Δ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων συνοικιών Δήμου Ηρακλείου.

Εργασιακό Περιβάλλον και Κοινωνική Ασφάλιση

Α. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ

Μιλώντας στην εποχή μας για ζητήματα εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης, πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτά επηρεάζονται δραματικά από τρία φαινόμενα, ιδιαίτερα τα τελευταία 20-30 χρόνια. Αυτά είναι η ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας, η αυξανόμενη σημασία της γνώσης και η παγκοσμιοποίηση.

Αυτές οι παράμετροι όπως είναι προφανές επηρεάζουν συνολικά την λειτουργία της οικονομίας και την ανάπτυξη και άρα θα ήταν αδύνατο να μην επηρεάσουν την κατάσταση στην αγορά εργασίας και στα συστήματα ασφάλισης.

Οι σύγχρονες ανάγκες παραγωγής απαιτούν όλο και περισσότερο εξειδικευμένο δυναμικό, πέρα από το παραδοσιακό εργατικό δυναμικό, το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως π.χ. στις εγκαταστάσεις εξόρυξης μεταλλευμάτων φαίνεται αναντικατάστατο.

Βασική αιτία για αυτό είναι η εξέλιξη της τεχνολογίας. Ταυτόχρονα αυτή η εξέλιξη οδηγεί κάποια επαγγέλματα στην εξαφάνιση, ενώ δημιουργεί νέα. Τα περισσότερα νέα επαγγέλματα αφορούν τους τομείς των υπηρεσιών. Οι υπηρεσίες σε πάρα πολλές περιπτώσεις στην ουσία εξυπηρετούν κάποιες νέες καταναλωτικές συνήθειες, που πολλάκις είναι επίπλαστες και όχι βασικές ανάγκες.

Ταυτόχρονα η εξέλιξη των επιστημών επιβάλει όλο και μεγαλύτερη εξειδίκευση στα επιμέρους γνωστικά αντικείμενα, αυξάνει τόσο τον όγκο της παραγόμενης γνώσης, όσο και τον αναγκαίο αριθμό αυτών που πρέπει να μάθουν τη γνώση και να την αξιοποιήσουν.

Αυτά τα δύο στοιχεία υπήρχαν και τις προηγούμενες δεκαετίες, ουσιαστικά από το τέλος του 19^ου αιώνα. Η τεράστια διαφορά σήμερα είναι ότι οι ρυθμοί είναι πολλοί πιο γρήγοροι. Τόσο γρήγοροι που ενδεχομένως γνώσεις που αποκτάμε σήμερα να μην είναι αξιοποιήσιμες επαγγελματικά σε 20 χρόνια.

Το τρίτο στοιχείο, δηλαδή αυτό της παγκοσμιοποίησης επιδρά καταλυτικά στην αγορά εργασίας, αφού πλέον επιτρέπεται σε όλο τον πλανήτη η επιχειρηματικότητα και η διακίνηση κεφαλαίων, διεξάγεται αρκετά ελεύθερα το εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών και είναι απεριόριστη η ελευθερία κίνησης προσώπων.

Έτσι προϊόντα, υπηρεσίες και εταιρίες μπορούν να παράγονται/λειτουργούν οπουδήποτε και όχι όπως παλιότερα, μόνο σε ορισμένες περιοχές, είτε για λόγους πρόσβασης στις πρώτες ύλες, είτε για λόγους πρόσβασης σε μεγάλες αγορές, είτε για λόγους πολιτικούς εξαιτίας της αντιπαράθεσης ανατολικού και δυτικού μπλοκ.

Ταυτόχρονα οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν την δυνατότητα να διατηρούν σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη, διαφορετικά τμήματα των παραγωγικών τους διαδικασιών και της λειτουργίας τους, ανάλογα με το σε ποια περιοχή υπάρχουν τα περισσότερα συγκριτικά πλεονεκτήματα για κάθε τομέα.

Τέλος η κυριαρχία σε αυτό το παγκοσμιοποιημένο σκηνικό της λογικής ότι το κέρδος είναι ο απόλυτος στόχος και ότι πετυχημένη επιχειρηματική δραστηριότητα είναι αυτή που κατορθώνει να αυξάνει τα κέρδη της, πετυχαίνοντας ταυτόχρονα να επεκτείνεται, να αυξάνει το μερίδιο της στην αγορά, να μειώνει το κόστος παραγωγής, και να αυξάνει την χρηματιστηριακή της αξία και τις επενδύσεις της, οδηγούν σε ένα άνευ προηγουμένου ανταγωνισμό.

Αυτή η επικράτηση των δυνάμεων της αγοράς είναι η βασική αιτία που συμπιέζει τα εργασιακά δικαιώματα και αυξάνει τις πιέσεις για περιορισμό των πόρων που πηγαίνουν προς κοινωνικές δαπάνες. Ταυτόχρονα είναι εντονότερη η πίεση να καταστούν εμπορεύσιμο «προϊόν» και μάλιστα με αποκλειστικό έλεγχο από την ιδιωτική πρωτοβουλία, το σύνολο των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και αναγκών, όπως η παιδεία, η υγεία, η ασφάλεια, η ενέργεια, η επικοινωνία, το νερό, τα τρόφιμα, ο ελεύθερος χρόνος, κλπ.

Β. ΚΡΙΣΙΜΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Σε όλα τα παραπάνω φαινόμενα ποια μπορεί να είναι η απάντηση μας.

1. Σε πρώτη φάση νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουμε το πεδίο στο οποίο πλέον διεξάγεται η πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση. Δυστυχώς, πλέον η μάχη δεν γίνεται μόνο στην ελληνική Βουλή ή στα πεζοδρόμια των Αθηνών, όπως νομίζουμε. Η αντιπαράθεση γίνεται μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο σκηνικό και η σύγκρουση γίνεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όπου τα κοινωνικά κινήματα και οι εργαζόμενοι αμύνονται για να διατηρήσουν τα κεκτημένα ή διεκδικούν κάτι καλύτερο.

Όλες αυτές οι επιμέρους συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις πρέπει να αποκτήσουν ένα ενιαίο χαρακτήρα και να αρχίσουν να διεκδικούν ένα ενιαίο και συγκεκριμένο πλαίσιο αιτημάτων και δικαιωμάτων. Σήμερα δεν έχει νόημα να διασφαλίζουμε ένα εργασιακό δικαίωμα ή να διευρύνουμε μια κοινωνική κατάκτηση μόνο σε ένα επαγγελματικό κλάδο ή σε μια χώρα. Είναι σίγουρο ότι αυτή η «επιτυχία» θα είναι προσωρινή και ότι οι συνθήκες σύντομα θα την απειλήσουν.

Άρα η πρώτη βασική παράμετρος είναι ότι όπως έχει παγκοσμιοποιηθεί η οικονομική δραστηριότητα πρέπει να παγκοσμιοποιηθεί και η κοινωνική διεκδίκηση. Έτσι αφού υπάρχουν υπερεθνικοί οργανισμοί οι οποίοι παρακολουθούν τη πορεία και την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που παρεμβαίνουν για να ρυθμίζουν ζητήματα της αγοράς, προωθώντας την απελευθέρωση της, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, που ενισχύουν επενδυτικές και καινοτόμες πρωτοβουλίες εάν υποστηρίζουν αυτό το μοντέλο ανάπτυξης, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, επιβάλλεται να υπάρξουν και φορείς που να συντονίζουν παγκόσμια τη κοινωνική δράση.

Στην ουσία η προοδευτική πρόταση πρέπει να ξεπερνάει τις υπερ-κρατικές, αλλά και τις διεθνιστικές κομματικές δομές (π.χ. Σοσιαλιστική Διεθνής) και να διεθνοποιήσει τους κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς φορείς και τα αιτήματα των εργαζομένων.

2. Το δεύτερο σημείο το οποίο θα πρέπει να απαντήσουμε είναι ποιο πρέπει να το περιεχόμενο τέτοιων διεκδικήσεων.

Σήμερα στην Ευρώπη, η πίεση στους μισθούς, η πίεση για επιμήκυνση/ελαστικοποίηση του ωραρίου, η προσπάθεια για μείωση της φορολογίας και των εισφορών για τις μεγάλες επιχειρήσεις γίνεται εν ονόματι της ανταγωνιστικότητας. Γίνεται γιατί κάποιες άλλες ανταγωνιστικές εταιρίες μπορούν να χρηματοδοτούν με περισσότερους πόρους την έρευνα και την καινοτομία και να παράγουν τα ίδια προϊόντα με μικρότερο κόστος αλλού.

Έτσι αυτά τα προϊόντα αφού θα είναι φτηνότερα, θεωρείται ότι θα προτιμηθούν από τους καταναλωτές τόσο της Ευρώπης, όσο και άλλων χωρών, άρα οι ευρωπαϊκές εταιρείες θα πρέπει είτε να κλείσουν, είτε να μεταναστεύσουν. Η συλλογιστική αυτή είναι σωστή, αλλά παραλείπει το τελευταίο στάδιο. Αν μεταναστεύσουν ή κλείσουν δεν θα υπάρχουν πλέον αγοραστές για τα προϊόντα, τόσο τα δικά τους όσο και των ανταγωνιστών τους.

Συνεπώς είναι σαφές ότι αυτή η πολιτική που οδηγεί σε μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων τελικά θα οδηγήσει σε μείωση της ζήτησης και άρα είτε σε μείωση της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης, είτε σε υπερβολική παραγωγή χωρίς να υπάρχει ζήτηση. Δηλαδή στην ουσία μιλάμε για ένα φαύλο κύκλο ο οποίος τελικά οδηγεί σε ένα νέο παγκόσμιο κραχ, όπως το 1930 στις Η.Π.Α.

Ίδιες θα είναι και οι συνέπειες αν ο εργαζόμενος εργάζεται 10 και 12 ώρες ημερησίως, αφού δεν θα έχει ελεύθερο χρόνο για να «απολαύσει» το σύνολο των παρεχόμενων αγαθών που προβάλουν και στην ουσία επιβάλουν οι καταναλωτικοί μηχανισμοί και το life-style.

Τέλος αυτή η μείωση αμοιβών με τη παράλληλη αύξηση του χρόνου εργασίας επιφέρει δραματικές αλλαγές στην δομή και τη λειτουργία της οικογένειας, αφού οι γονείς λείπουν πολλές ώρες και στην ουσία δεν έχουν ουσιαστική επαφή μεταξύ τους, αλλά και δεν μεγαλώνουν-διαπαιδαγωγούν το παιδί τους. Αυτό το αναλαμβάνει η σχολική παρέα και πάνω απ’ όλα η τηλεόραση η οποία επηρεάζει τα άτομα και τελικά η επιρροή της μεγεθύνεται μέσα από την παρέα και τον μιμητισμό.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σκηνικό επηρεάζει προς το αρνητικό όχι μόνο τις εργασιακές συνθήκες, αλλά και την ίδια την οργάνωση της ζωή μας. Αν αναλογιστούμε ότι ακόμα και μέσα στους χώρους εργασίας, ιδίως στην Αμερική, ο εργαζόμενος ελέγχεται, καταπιέζεται και πιέζεται για να είναι πιο παραγωγικός ή ότι νιώθει ανασφάλεια, αφού οι επιχειρηματικές αναδιαρθρώσεις είναι βασικό στοιχείο μιας ευέλικτης οικονομίας και αγοράς, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι αλλοιώνεται σε μεγάλο βαθμό και ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του.

Η αίσθηση ανασφάλειας και η πίεση είναι προφανές ότι δεν συμβάλλουν στην αύξηση της παραγωγικότητας, ενώ σε συνδυασμό με το μοντέλο οικογένειας που περιγράψαμε γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό γιατί αυξάνονται οι ψυχικές διαταραχές, η κατανάλωση ηρεμιστικών, οι αυτοκτονίες και η άσκοπη εγκληματικότητα ή το οργανωμένο έγκλημα.

Γ. ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Η απάντηση σε όλες τις παραπάνω συνέπειες που στην ουσία δημιουργεί η σύγχρονη φιλελεύθερη οργάνωση της οικονομίας, ακούει στον όρο ανάπτυξη με επίκεντρο τον άνθρωπο και με στόχο να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες μιας αναβαθμισμένης ποιότητας ζωής.

Στην ουσία πρέπει να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο αναζήτησης μόνο του κέρδους, της αύξησης της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης με κάθε τρόπο, και να περάσουμε σε ένα άλλο μοντέλο οικονομίας που δεν θα έχει σημασία μόνο το οικονομικό αποτέλεσμα, αλλά και ο τρόπος που αυτό επιτυγχάνεται. Αυτή η στροφή δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο κοινωνικά στοιχεία. Έτσι π.χ. είναι σίγουρο ότι σε αυτή την ποιοτική απαίτηση πρέπει να ενταχθεί και η προστασία του περιβάλλοντος η οποία απειλείται δραματικά, όταν πρώτος στόχος είναι το κέρδος.

Όλα τα παραπάνω δεν θα έχουν μόνο ευεργετική συνέπεια στις εργασιακές σχέσεις και την οργάνωση της κοινωνίας γενικότερα, αλλά και σε άλλους τομείς, όπως π.χ. η Παιδεία. Προφανώς αυτή θα συνεχίσει να διατηρεί τη αξία της ως εφόδιο, αφού η τεχνολογία και οι επιστήμες θα συνεχίζουν να εξελίσσονται, αλλά σίγουρα θα πάψει να πιέζεται να μετατραπεί αποκλειστικά και μόνο σε χρηστικό εργαλείο της οικονομικής ανάπτυξης. Ειδικός επίσης είναι ο ρόλος της Επαγγελματικής Κατάρτισης και της Δια βίου Εκπαίδευσης. [Δυστυχώς υπάρχει μεγάλη σύγχυση σχετικά με τη σχέση επιστημών και επαγγελμάτων. Αυτή η σύγχυση στην ουσία αλλοιώνει το ρόλο των πανεπιστημίων. Αν και είναι άσχετο με αυτή την ενότητα, πιστεύω ότι τα πανεπιστήμια έχουν ως μοναδικό ρόλο να θεραπεύουν επιστήμες και να παράγουν νέα γνώση. Όσα επιστημονικά αντικείμενα σχετίζονται με ένα ή περισσότερα επαγγέλματα τότε πρέπει να παρέχουν και τα αναγκαία εφόδια για την άσκηση τους. Όλες οι δεξιότητες-επαγγέλματα που απαιτούνται στην αγορά εργασίας, αλλά δεν υπάρχει κάποια επιστήμη πίσω από αυτά, πρέπει να είναι αντικείμενο επαγγελματικής κατάρτισης και όχι ενός ανώτατου ιδρύματος, π.χ. η αισθητική ή τα τουριστικά επαγγέλματα δεν είναι επιστημονικά αντικείμενα, ή πεδία κάποιας επιστήμης…]

Κλείνοντας αυτό τον κύκλο κατανοούμαι ότι οι διεκδικήσεις του προοδευτικού κινήματος πρέπει να οδηγούν σε μια παγκόσμια συμφωνία ελάχιστων κοινωνικών προδιαγραφών. Έτσι μιλάμε για μια παγκόσμια συμφωνία π.χ. στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου η οποία θα βάζει όρια αμοιβών, ωραρίου, ασφαλιστικής κάλυψης, κλπ, ακριβώς όπως π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι παγκόσμιοι οργανισμοί καθορίζουν προδιαγραφές υγιεινής ή μη επικινδυνότητας προκειμένου να κυκλοφορήσει ένα προϊόν.

Αυτή η καθιέρωση προδιαγραφών εργασιακών συνθηκών και κοινωνικής ασφάλισης δεν θα κάνει π.χ. τις χώρες της Άπω Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής εργασιακούς παράδεισους, ούτε θα πιέζει τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους της Ευρώπης να δεχτούν ρυθμίσεις που στην ουσία είναι απάνθρωπες και εξευτελίστηκες, ως προς τη ποιότητα ζωής και τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν από το 1940 και μετά.

Παράλληλα μια τέτοια ρύθμιση θα επιτρέψει την διαμόρφωση εν δυνάμει καταναλωτών σε όλες τις χώρες του πλανήτη, αφού είναι σαφές ότι στις χώρες που ο πληθυσμός ζει με 1$ την ημέρα δεν μπορεί κανείς να ελπίζει ότι υπάρχει ζήτηση σε καταναλωτικά αγαθά. Αυτή η αύξηση της ζήτησης θα επιφέρει σίγουρα και αύξηση της παραγωγικότητας και άρα νέες θέσεις εργασίας, οδηγώντας πλέον σε ένα κύκλο ανάπτυξης και ευημερίας.

Δυστυχώς η σύγχρονη καπιταλιστική αντίληψη θεωρεί ότι μπορεί να συνεχίσει η εξέλιξη αυτού του οικονομικού μοντέλου που υπάρχει σήμερα με επίκεντρο μόνο τις αγορές της Κίνας και της Ινδίας. Υπάρχει η αίσθηση ότι με τη βελτίωση του επιπέδου ζωής και την εισαγωγή 2.000.000.000 ανθρώπων στα δυτικά πρότυπα διαβίωσης θα αντισταθμιστούν οι απώλειες από την μείωση της αγοραστικής δύναμης της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών στην Ευρώπη, την Αμερική και γενικά τον αναπτυγμένο κόσμο.

Έτσι η μάχη μεταξύ των επιχειρήσεων δίνεται προκειμένου να μπουν με καλύτερους όρους σε αυτές τις νέες αγορές, χωρίς να χαθεί η επιρροή τους στις παλιές, όπως και η δυνατότητα τους να προωθούν τη καινοτομία. Αυτή η αντίληψη προφανώς και έχει βάση, αλλά είναι κοντόφθαλμη και στην ουσία αποδέχεται ότι υπάρχουμε μόνο για να παράγουμε και να καταναλώνουμε.

Είναι προφανές ότι υπάρχει μακρύς δρόμος, προκειμένου να υλοποιηθούν τέτοιες υπερεθνικές πρωτοβουλίες. Επίσης πρέπει να υπερνικηθούν πολλές εθνικές και εθνικιστικές αγκυλώσεις και να διαμορφωθούν προοδευτικές πλειοψηφίες σε ορισμένες κρίσιμες χώρες. Αυτός οφείλει να είναι ο ρόλος που πρέπει να διαδραματίσουν τα σοσιαλιστικά κόμματα, είτε κυβερνούν, είτε όχι. Αυτός είναι ο ρόλος που πρέπει να υπηρετήσουν οι προοδευτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις.

Τηρουμένων των αναλογιών και χωρίς να πρέπει να υιοθετήσουμε το πλαίσιο ή τις μορφές αγώνα που πρεσβεύουν, οι διακηρύξεις της «Πρωτοβουλία Γένοβα», μπορούν να δώσουν το στίγμα αυτής της νέας προσέγγισης. Ας μη ξεχνάμε ότι σε αυτό το σχήμα μετέχουν πολλοί φορείς, συνδικάτα και κόμματα, άσχετα από την καπηλεία που γίνεται σε επίπεδο φοιτητικών εκλογών, από ένα και μόνο συγκεκριμένο χώρο.

Δ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Ο χώρος της κοινωνικής ασφάλισης δέχεται διπλή επίθεση, από την μια οι ιδιωτικές εταιρίες επιθυμούν να αναλάβουν κατ’ ανάθεση αυτό το έργο, με αντάλλαγμα την απόδοση σε αυτές των κρατήσεων των εργαζομένων, από την άλλη επιδιώκεται να περιοριστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων στο είδος των παροχών, το ύψος των δαπανών κατά άτομο ή ανά κατηγορία δαπάνης και στο ύψος των συντάξεων.

Ταυτόχρονα επιδιώκεται να αυξηθούν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, γεγονός το οποίο είναι ανθρώπινα και βιολογικά απαράδεκτο. Επίσης μια τέτοια εξέλιξη θα έχει ως συνέπεια όχι μόνο την αργή εκκένωση θέσεων εργασίας, συντηρώντας την στασιμότητα, αλλά και την αύξηση του αριθμού των εργαζομένων ή ανέργων που θα δυσκολεύονται να συμπληρώσουν τις ελάχιστες απαιτήσεις για συνταξιοδότηση.

Σε ότι αφορά τα ζητήματα κοινωνικής ασφάλισης δυστυχώς ο προοδευτικός χώρος πρέπει να υπερασπιστεί τα αυτονόητα.

1. Η περίθαλψη οφείλει να περιλαμβάνει και αυτούς που δεν εργάζονται, άρα πρέπει να είναι οικογενειακή και πρέπει να αφορά και τους απόμαχους της εργασίας. Η περίθαλψη αυτή δεν μπορεί να έχει όρια και ψηλά γράμματα. Επίσης δεν μπορεί να αγνοεί τις σύγχρονες μεθόδους διάγνωσης και θεραπείας και τέλος δεν μπορεί να ακυρώνει τη βασική αρχή του «προλαμβάνειν» αντί του «θεραπεύειν», όπως οι πρόσφατες ρυθμίσεις της ελληνικής Κυβέρνησης.

Κάνοντας μια μικρή παρένθεση σε αυτό το θέμα πιστεύω ότι είναι εθνικό συμφέρον και οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης ο σχεδιασμός μιας εθνικής πολιτικής πραγματοποίησης προληπτικών εξετάσεων για ολόκληρο τον πληθυσμό με βάση το σχολείο και τη γειτονιά ή τους χώρους εργασίας.

2. Η δυνατότητα επιβίωσης, αλλά και η ποιότητα ζωής δεν είναι δικαίωμα μόνο όσων εργάζονται, αλλά και όσων για διάφορους λόγους δεν μπορούν. Άρα απαιτείται ουσιαστική αρωγή για τους συνταξιούχους, όσους αντιμετωπίζουν διάφορες χρόνιες ασθένειες και αναπηρίες, και τους άνεργους.

Ειδικά για τους άνεργους, στο βαθμό που η ανεργία είναι διαρθρωτική, δηλαδή οφείλεται σε ενδογενείς παράγοντες κάθε χώρας, αλλά και στην εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης που περιγράψαμε, η μέριμνα οφείλει να είναι παθητική και ενεργητική. Στο πλαίσιο της παθητικής στήριξης επιβάλλεται η αμοιβή κάθε ανέργου να είναι ίση με τον βασικό κατώτερο μισθό. Στα πλαίσια των ενεργών πολιτικών απασχόλησης απαιτείται τόσο η αμειβόμενη κατάρτιση, αλλά και η ενίσχυση των προσλήψεων μέσα από επιδότηση επιχειρήσεων. Αυτή η επιδότηση σε καμία όμως περίπτωση δεν πρέπει να αφορά τομείς που είναι σε φάση ανάπτυξης και συνεπώς πρόκειται να απορροφήσουν προσωπικό έτσι και αλλιώς.

3. Τα τελευταία χρόνια διεξάγεται μια έντονη συζήτηση για την αποδοτικότητα (τουλάχιστον στην Ελλάδα) των ασφαλιστικών οργανισμών και αν πρέπει να αναμιχθεί σε αυτό το έργο ο ιδιωτικός τομέας, όπου γενικά υπάρχει η θεώρηση «ότι τα ίδια λεφτά θα απέδιδαν καλύτερα».

Η απάντηση σε αυτό κατά την εκτίμηση μου είναι ότι η εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα θα οδηγήσει στην ουσία στην ανεξέλεγκτη και μετά από κάποιο σημείο απόλυτα εξαρτημένη, από τα κερδοσκοπικά συμφέροντα των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών και νοσοκομείων, μεταφορά δημοσίων πόρων σε μεγάλα επιχειρηματικά ολιγοπώλια.

Η σημερινή αίσθηση οφείλεται στο ότι υπάρχει το δημόσιο σύστημα το οποίο εκτός από το ότι λειτουργεί σαν μέσο σύγκρισης, στην ουσία τιθασεύει τις ληστρικές και αγοραίες αντιλήψεις. Έτσι ορισμένες παροχές είναι φτηνές για να έχουν και ζήτηση. Αν δεν υπήρχε δημόσιο σύστημα και η μόνη διέξοδος ήταν οι ιδιωτικές εταιρίες, τότε η εκμετάλλευση θα έφτανε σε απίστευτα επίπεδα.

Ο δρόμος που πρέπει να υποστηρίξουμε, αλλά και να υπηρετήσουμε είναι η αποδοτικότερη οργάνωση και η πιο διαφανής λειτουργία των δημόσιων ασφαλιστικών και νοσηλευτικών οργανισμών. Η ενίσχυση τους από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, αν δεν επαρκεί η τακτική τριμερής χρηματοδότηση. Η αυστηρή και απόλυτη επιδίωξη να μην υπάρχει κανένας ανασφάλιστος εργαζόμενος και η πάταξη της εισφοροδιαφυγής.

Ειδικά για την Ελλάδα απαιτείται ένα σοβαρός έλεγχος στις δαπάνες των κλάδων υγείας και των νοσοκομείων. Ταυτόχρονα επιβάλλεται να περιοριστεί αν όχι να εξαλειφθεί η σπατάλη πόρων στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα.

Ε. ΝΕΟΙ & ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Από όλες τις πιέσεις που ασκεί ο χώρος της οικονομίας με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα αυτοί που πλήττονται περισσότερο είναι οι νέοι. Όλοι γνωρίζουμε την απόπειρα της δεξιάς Κυβέρνησης της Γαλλίας για την καθιέρωση «συμφώνου πρώτης απασχόλησης», το οποίο στην ουσία καταργούσε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και υποβάθμιζε στους νέους εργαζομένους σε εργαζομένους β’ κατηγορίας.

Μόλις προχτές η ελληνική Κυβέρνηση κατέθεσε στα πλαίσια της ιδιωτικοποίησης του Ο.Τ.Ε., τροπολογία η οποία προβλέπει διαφορετικό κανονισμό λειτουργίας για τους νέους εργαζόμενους και περιορισμένα επιδόματα και παροχές.

Αυτή η τακτική δυστυχώς δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Επίσης επί της ουσίας μεγάλο κομμάτι της νεολαίας της χώρας μας δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αυτά τα φαινόμενα. Οι περισσότεροι νέοι επηρεασμένοι από την προστασία που παρέχει η ελληνική οικογένεια, είναι έτοιμοι να συμβιβαστούν με ελαστικότερους όρους, αρκεί να βρουν μια απασχόληση ή ένα επιπλέον εισόδημα.

Τέτοιες ρυθμίσεις εκτιμώ ότι παραβιάζουν θεμελιώδεις αρχές τόσο του Ελληνικού Συντάγματος, αλλά και άλλων διεθνών ρυθμίσεων, αφού οδηγούν σε κατηγοριοποίηση των πολιτών και αποτελούν παραβίαση της αρχή της ισότητας.

Η Πρωτοβουλία που παίρνουμε σήμερα, εδώ στο Ρέθυμνο, πέρα από την ανταλλαγή ιδεών, τον προβληματισμό, την αλλαγή της αντίληψης για τα κόμματα και το ρόλο τους, την οποία έχει επιβάλει το κατεστημένο των «μικρομεσαίων» στελεχών, αλλά και την προβολή των θέσεων μας σε επίπεδο Κρήτης, ίσως πρέπει να καταλήξουμε και σε ένα πιο πρακτικό αποτέλεσμα. Προτείνω να πάρουμε πρωτοβουλία και να προτείνουμε τη δημιουργία Ομοσπονδίας Νέων Εργαζομένων στο πλαίσιο της ΓΣΕΕ.

Μια ομοσπονδία που θα περιλαμβάνει όλους τους νέους που προσλαμβάνονται για πρώτη εργασία και όλους τους νέους (κάτω των 30) που είναι άνεργοι, ανεξάρτητα από το επίπεδο εκπαίδευσης τους. Αυτή η Ομοσπονδία θα πρέπει να έχει βασικό σκοπό να προστατεύει τους νέους από εκβιαστικές συμπεριφορές εργοδοτών, τόσο μέσα από έντονες εκστρατείες ενημέρωσης μέσα στα Ανώτατα Ιδρύματα και τα σχολεία, όσο και με νομική υποστήριξη. Παράλληλα θα πρέπει τα συνδικάτα να λάβουν ειδική μέριμνα για την ενίσχυση της συμμετοχής των νέων στα συνδικάτα. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι τα εργασιακά δικαιώματα μπορεί να τα διασφαλίσει μόνο ο συνδικαλισμός των ΔΕΚΟ και του δημοσίου. Η Γραμματεία Νέων της ΓΣΕΕ θεωρώ ότι δεν παρέχει αυτή τη στιγμή το πλαίσιο δράσεων και πολιτικών που απαιτείται.

Κλείνοντας εκτιμώ ότι χρέος της γενιάς μας και των προοδευτικών πολιτών σε όλο τον κόσμο είναι να δώσουμε τη μάχη για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και συμμετοχή των πολιτών σε κάθε μορφή συλλογικότητας, διασφαλίζοντας πρώτα εμείς την αξιοπιστία και την χρησιμότητα τους.

Ταυτόχρονα ορίζοντας ως στόχο την δίκαιη κοινωνία, όχι μόνο σε εθνικό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, οφείλουμε να διακηρύξουμε ότι ως άνθρωποι υπάρχουμε και αγωνιζόμαστε για να ζούμε όλο και πιο άνετα όλο και καλύτερα, σε ένα ασφαλέστερο και σίγουρο περιβάλλον, με όσο το δυνατόν πιο αναβαθμισμένους όρους προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας μας.

Το κέρδος από την πραγμάτωση αυτής της προοπτικής μπορεί να μην μετράται άμεσα και απόλυτα με χρηματιστηριακούς όρους, αλλά σίγουρα θα καθρεφτίζεται στο πρόσωπο χαμογελαστών ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη.

Πετράκης Μανώλης

Συντονιστής Εθελοντών Διαδικτύου ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ν. Ηρακλείου

Μέλος Τομέα Πολιτικών Νεολαίας Π.Ε. Κρήτης ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Μέλος Τομέα Παιδείας Ν.Ε. Ηρακλείου ΠΑ.ΣΟ.Κ.

π. μέλος Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Σ. της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Νέοι Κρήτης για τον Σοσιαλισμό & τα Κοινωνικά Κινήματα

Ηράκλειο, 11/12/2006

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με μεγάλη συμμετοχή νέων πραγματοποιήθηκε προχτές (8/12/2006), στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου, η συνάντηση μελών και φίλων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. απ’ όλη τη Κρήτη, με στόχο την πραγματοποίηση ενός παραγωγικού διαλόγου.

Όπως είχαμε τονίσει εξ’ αρχής η συζήτηση έγινε χωρίς προκαταλήψεις και με μοναδικό στόχο να αναδείξουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι σήμερα, αλλά και τις λύσεις που επιζητούμε.

Με βασική στόχευση την αναζήτηση ενός σύγχρονου προοδευτικού οράματος και πιστεύοντας ότι αυτό μπορεί να υλοποιηθεί μέσα από την αλλαγή και την αναμόρφωση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, καταθέσαμε τις προσεγγίσεις μας για πολλά κρίσιμα και σύγχρονα ζητήματα.

Η Παιδεία που θέλουμε. Συζητήσαμε για το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες, τόσο εν όψει των επικείμενων αλλαγών, όσο και με βάση τη στρατηγική προσέγγιση για μια δίκαιη κοινωνία που να παρέχει ίσες ευκαιρίες για όλους.

Οι εργασιακές συνθήκες και η κοινωνική ασφάλιση. Μια προσέγγιση όχι με στενά εθνικούς ή συνδικαλιστικούς όρους, αλλά με βάση τις αλλαγές, που έχει επιφέρει και τις δυσοίωνες προβλέψεις που διαγράφονται από την παγκοσμιοποίηση και τον αχαλίνωτο καπιταλιστικό ανταγωνισμό.

Το κοινωνικό Κράτος και το κράτος δικαίου. Αποτελεί σήμερα μια ουτοπία που χάνεται στο παρελθόν ή την μοναδική προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον με αξιοπρέπεια;

Οι νέοι στο προσκήνιο. Οι θεσμοί και η συμμετοχή τους σε αυτούς. Προσεγγίζουμε το θέμα όχι επικοινωνιακά ή για να ανανεωθεί το ‘περιτύλιγμα’ μιας κενής πολιτικής προσέγγισης. Διεκδικούμε περισσότερα δικαιώματα και κατοχύρωση της έκφρασης και της επιρροής μας στις τοπικές κοινωνίες και τον δημόσιο λόγο.

Το περιβάλλον και η καταστροφή του πλανήτη. Όχι μέσα από το μάτι μιας τεχνοκρατικής ανάλυσης, αλλά με βάση μια ουσιαστική πολιτική προσέγγιση: Μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και ευημερία, με παράλληλο σεβασμό στις φυσικές πηγές και την ισορροπία του παγκόσμιου οικοσυστήματος;

Η προοπτική της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Συζήτηση όχι για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης των τραπεζιτών, των επιχειρήσεων και των γραφειοκρατών. Αναζητούμε την Ευρώπη τον λαών, με δημοκρατική και διάφανη διακυβέρνηση, με κοινωνική δικαιοσύνη και με λαϊκή νομιμοποίηση.

Όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν το αντικείμενο και το πλαίσιο του διαλόγου που διεξήχθη. Τα σχετικά κείμενα και τα συμπεράσματα σύντομα πρόκειται να δουν το φως της δημοσιότητας και να κοινοποιηθούν σε όλους όσους επηρεάζουν σήμερα την ζωή μας και το μέλλον μας με τις αποφάσεις τους.

Είναι στο χέρι τους να ανακτήσουν τους δεσμούς τους με τη κοινωνία και να συμβάλουν ώστε να δοθεί νέο περιεχόμενο στην πολιτική, νέο ύφος στην δημόσια διαλεκτική αντιπαράθεση, νέο ήθος στην άσκηση της εξουσίας.

Η επόμενη συνάντηση μας προγραμματίζεται για το Σάββατο 14/1/2007, στα Χανιά. Βασικό θέμα αυτής της συζήτησης θα είναι η διαμόρφωση ενός πλήρους πλαισίου αρχών, στόχων και πρακτικών ρυθμίσεων για την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες.

Η κοινωνία έχει συγκεκριμένες ανάγκες, ο προοδευτικός χώρος οφείλει να έχει συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να εκφράσει τον λαό και τις ανάγκες του, οφείλει να διασφαλίσει μια προοδευτική μεταρρύθμιση.

Ο διάλογος με την κοινωνία και η διαμόρφωση ενός ουσιαστικού και αποτελεσματικού κυβερνητικού προγράμματος, με προοπτική, είναι ένας σαφής και ουσιαστικός στόχος. Δυστυχώς, η πραγματικότητα των τοπικών κομματικών οργάνων δεν δίνει καν την ελπίδα, ότι στο νησί μας, μπορεί να πραγματωθεί ένας τέτοιος διάλογος, που να αποδώσει καρπούς για το μέλλον του τόπου μας.

1. Αγγελόπουλος Σπύρος, μέλος ΠΑΣΠ Πολυτεχνείου Κρήτης, πρώην μέλος Ν.Ε. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Χανίων

2. Καμπανός Μανώλης, μέλος Π.Ε. Κρήτης ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπεύθυνος Παιδείας, μέλος Δ.Ο. Ρεθύμνου ΠΑ.ΣΟ.Κ.

3. Κασλής Κώστας, μέλος Δ.Ο. Αγίου Νικολάου ΠΑ.ΣΟ.Κ., μέλος ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου.

4. Λαπιδάκης Ματθαίος, μέλος Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζόμενων στον Τομέα της Νεότητας και τις Μ.Κ.Ο., μέλος Δ.Ο. Δυτικών συνοικιών ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δήμου Ηρακλείου, π. Πρόεδρος Σ.Φ. ΣΤΕΓ ΤΕΙ Κρήτης.

5. Λυδάκης Μάνθος, Πρόεδρος Νομαρχιακού Συμβουλίου Νεολαίας, μέλος Σ.Ε. Δ.Ο. Αρχανών ΠΑ.ΣΟ.Κ.

6. Λουκάκης Σπύρος, πρώην Γραμματέας ΠΑΣΠ ΤΕΙ Χανίων, μέλος Δ.Ο. Χανίων ΠΑ.ΣΟ.Κ.,

7. Μαθιουδάκης Γιώργος, Πρόεδρο Σ.Φ. ΤΕΙ Χανίων, μέλος Δ.Ο. Χανίων ΠΑ.ΣΟ.Κ., π. μέλος Ν.Ε. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

8. Μποκέας Μενέλαος, μέλος Ν.Ε. Ρεθύμνου ΠΑ.ΣΟ.Κ., (αν. συντονιστής. Δ.Ο. Ρεθύμνου ΠΑ.ΣΟ.Κ.), π. Γραμματέας Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. Ρεθύμνου.

9. Παρασύρης Φραγκίσκος, μέλος Π.Ε. Κρήτης ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπεύθυνος Πολιτικών Νεολαίας.

10. Πετράκης Μανώλης, πρώην μέλος Πολιτικού Συμβουλίου του Εθνικού Συμβουλίου της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., μέλος Επιτροπής Παιδείας Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηρακλείου, μέλος Δ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων συνοικιών Δήμου Ηρακλείου

Νέοι Κρήτης για τον Σοσιαλισμό & τα Κοινωνικά Κινήματα

Τα τελευταία χρόνια διεξάγεται στην χώρα μας, μια συνεχής συζήτηση γύρω από την αξιοπιστία της πολιτικής και των πολιτικών. Διατυπώνεται πολλάκις η αντίληψη ότι δεν είναι καν χρήσιμοι ή ότι ορισμένοι είναι ακόμα και επικίνδυνοι. Σε ορισμένες περιπτώσεις η έκφραση της κοινή γνώμης, αλλά και η δημόσια συζήτηση οδηγείται ακόμα και σε απαξιωτικές διατυπώσεις για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, ακόμα και την ίδια την δημοκρατία μας.

Η κοινή ρήση των πολιτών είναι ότι «όλοι το ίδιο είναι». Μια ρήση η οποία μπορεί να χαρακτηρίζεται και να είναι ισοπεδωτική, αλλά στην ουσία αποδίδει δυο ιδιαίτερα πολιτικά μηνύματα.

Το πρώτο αφορά την δημόσια πεποίθηση ότι οι πολιτικοί ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, την επανεκλογή τους, την καριέρα τους ή στην καλύτερη περίπτωση για το κόμμα τους και λιγότερο για το δημόσιο συμφέρον, τη χώρα και το λαό μας. Στα πλαίσια αυτά θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι για την επίτευξη των παραπάνω στόχων ακολουθούνται ακόμα και ύποπτες ηθικά μέθοδοι και «παράνομες» δοσοληψίες. Διαδικασίες που ως επί το πλείστον περιλαμβάνουν σκόπιμη κατεύθυνση στο δημόσιο χρήμα, διαμόρφωση ευνοϊκών ρυθμίσεων και συγκάλυψη παράνομων ενεργειών. Έτσι η συζήτηση για «οσμή σκανδάλων» είναι τις περισσότερες φορές κάτι περισσότερο από βεβαιότητα σκανδάλων για τον απλό πολίτη.

Το δεύτερο πολιτικό μήνυμα είναι ότι οι πολίτες αντιμετωπίζουν τουλάχιστο με δυσπιστία τον πολιτικό λόγο των κομμάτων, αφού από τη μια δεν διακρίνουν ουσιαστικές πολιτικές διαφορές και από την άλλη έχουν την αίσθηση ότι εν γένει είναι αναποτελεσματικά.

Συνεπώς η κρατούσα γνώμη για την λειτουργία των κομμάτων και τη συμπεριφορά των πολιτικών οδηγεί σταδιακά στην γενικευμένη αδιαφορία και στην αντίληψη ότι η μοναδική αξιοποίηση τους είναι η προσωπική διευκόλυνση, δηλαδή το γνωστό «ρουσφέτι».

Όλη η παραπάνω ατμόσφαιρα όπως είναι αναμενόμενο επηρεάζει καταλυτικά τους νέους. Οι νέοι άνθρωποι προσλαμβάνουν τη συνολική κριτική των πολιτών ως κάτι δεδομένο και ταυτόχρονα αποκτούν την αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτό το κλίμα της παγιοποίησης των παραπάνω διαπιστώσεων εντείνεται ακόμα περισσότερο και από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ ασκούν μια υπέρμετρη επιρροή προς αυτή την κατεύθυνση, αφού αξιοποιούν την εικόνα η οποία δρα καταλυτικά, αλλά και ανταγωνίζονται άκριτα σε επίπεδο εντυπώσεων και γρήγορης παραγωγής-κατανάλωσης ειδήσεων, χωρίς να ενδιαφέρονται για εμβάθυνση, ανάλυση ή ακόμα περισσότερων απόδοση δικαίου.

Τα ΜΜΕ ακροβατούν μεταξύ του «όλοι το ίδιο είναι» αξιοποιώντας διάφορες πράξεις ή παραλείψεις πολιτικών και δημοσιών υπηρεσιών, και μεταξύ του «γιατί δεν τα βρίσκετε… για την υγεία, τη παιδεία την εξωτερική πολιτική». Έτσι μέσα από τον συμψηφισμό και την ομοιόμορφη αντιμετώπιση των πάντων, μέσα από την πίεση για διαμόρφωση «εθνικών συναινέσεων» οδηγούν κατ’ ουσία στην ακύρωση των ιδεολογιών και της πολιτικής.

Οι ιδεολογίες και η πολιτική στηρίζονται κατ’ έξοχή στην διαφορετικότητα κομμάτων και προσώπων και την επιλογή από τους πολίτες των άξιων και ικανότερων. Μπορούν αυτά να γίνουν με τη σημερινή κατάσταση? Προφανώς όχι.

Όλη η παραπάνω κατάσταση, στην ουσία, ακόμα και αν δεν υφίσταται απόλυτα ενισχύει τις δυνάμεις και τα πρόσωπα που βολεύονται με αυτή και θέλουν να την επιβάλουν, δηλαδή οι ισχυροί του χρήματος, που θέλουν την πολιτική εξουσία ως «βιτρίνα εκπροσώπησης του λαού» και τους πολιτικούς ως υποχείριο των συμφερόντων τους.

Ευτυχώς όμως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαιωνίζεται. Τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών, τα οικονομικά αδιέξοδα της «κοινωνίας της αγοράς», η διευρυμένη αίσθηση ανασφάλειας, η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, οδηγούν τους πολίτες σε μια νέα αναζήτηση.

Οι νέοι άνθρωποι κατά περιόδους αναζητούν το διαφορετικό, συντάσσονται με κάθε τι αιρετικό, προωθούν κάθε τι ανατρεπτικό και αγωνίζονται με ορμή και πάθος για ένα καλύτερο μέλλον. Πολλές φορές το κάνουν χωρίς στρατηγική, καμιά φορά με μεγάλο κόστος, άλλοτε πέφτοντας θύματα κομματικών «γραμμών» ή συμφερόντων.

Σε κάθε περίπτωση όμως καταφέρνουν να επιφέρουν αλλαγές, να ταρακουνήσουν τα νερά και πολλές φορές να επαναπροσδιορίσουν το περιεχόμενο της πολιτικής και την σχέση της με τους πολίτες. Το νεολαιίστικο κίνημα έχει καταγράψει ιστορικά λαμπρές σελίδες τόσο τον ελληνικό όσο και στον διεθνή χώρο.

Οι αγώνες για την δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τα εργασιακές κατακτήσεις, την ειρήνη, την αποπυρηνικοποίηση, την προστασία περιβάλλοντος, την δημόσια παιδεία έχουν γίνει διαχρονικά από νέους. Από ανθρώπους προοδευτικούς που δεν τους εκφράζει αυτό που ζουν και θέλουν κάτι καλύτερο. Από γενιές που δεν ενδιαφέρονται για την «ένταξη» και την «προοπτική» τους, αλλά για τη συνολική αναμόρφωση της κοινωνίας και του κόσμου.

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Σε μια περίοδο όπου οι ιδεολογίες και τα οράματα που οδήγησαν στην άνθηση όλων των παραπάνω κινημάτων φαίνεται να έχουν ξεφτίσει. Έχουν ξεφτίσει επειδή κάποιες πολιτικές δυνάμεις είτε διαχειρίστηκαν αναποτελεσματικά την ιδεολογική τους απήχηση, είτε επειδή άλλες δυνάμεις έπεισαν για μια άλλη προοπτική. Μια προοπτική που έθεσε σε πρώτο πλάνο την προσωπική καταξίωση, την ευμάρεια και τον υλισμό.

Την τελευταία εικοσαετία βιώνουμε την επίθεση του «φιλελευθερισμού» σε όλες τις κατακτήσεις των πολιτών. Η πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» απελευθέρωσε τις δυνάμεις του εμπορίου και του κέρδους και κατέστησε ως μοναδικό κριτήριο προόδου τους οικονομικούς δείκτες και τους ρυθμούς αύξησης κεφαλαίων και παραγωγικότητας.

Έτσι η ποιότητα ζωής, το περιβάλλον, η αίσθηση εργασιακής και κοινωνικής ασφάλειας, η οικογενειακή γαλήνη, η ισότητα ευκαιριών και δικαιωμάτων βρέθηκαν σε δεύτερη μοίρα. Σήμερα όμως φτάνουμε σε ένα αδιέξοδο. Οι λαοί όλου του κόσμου ξεσηκώνονται διεκδικώντας τα αυτονόητα. Ένα παγκόσμιο κίνημα ενάντια το πόλεμο και ενάντια στα «κέρδη των λίγων» βρίσκεται σε εξέλιξη στην Λατινική Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία.

Στην χώρα μας πολιτικιά κόμματα με προοδευτική παράδοση και ιστορία αγώνων, όπως το ΠΑ.ΣΟ.Κ., βρίσκονται μπροστά σε ένα σημείο καμπής. Σημείο το οποίο μπορεί να αποδειχτεί καταλυτικό είτε για την επιβίωση τους, είτε για την μετεξέλιξη τους.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να καταφέρει να εκφράσει τη νέα αριστερή και προοδευτική ιδεολογία. Οφείλει να δώσει αναδείξει μια νέα πολιτική η οποία θα είναι σύγχρονη και θα στηρίζεται στις αρχέγονες ιδρυτικές του αξίες. Οφείλει να δώσει σάρκα και οστά σε ένα πρόγραμμα το οποίο θα αξιοποιεί τη πρόοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης στη κατεύθυνση της δίκαιης κοινωνίας με ανθρωποκεντρική θεώρηση.

Ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, από την αρχή της ανάληψης της Προεδρίας του έδειξε να αντιλαμβάνεται τα ζητήματα των καιρών. Έδειξε ότι έχει αίσθηση των εξελίξεων που κυοφορούνται σε ολόκληρο τον πλανήτη. Έδωσε ένα διαφορετικό ύφος και χρώμα σε ένα λαϊκό Κίνημα που είχε μετεξελιχτεί σε κόμμα εξουσίας. Ανέδειξε νέα ζητήματα που ήταν αδύνατο να αντιληφθεί ένα κομματικός μηχανισμός που είχε ταυτιστεί με το κράτος και συνεχίζει να εμφανίζει σύνδρομα κυβερνητισμού.

Ταυτόχρονα αναζήτησε το νέο με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα τόσο στο εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όσο και σε ολόκληρη την κοινωνία. Κάλεσε τους νέους να αγκαλιάσουν την πολιτική και να συμβάλουν με μια νέα μορφή παρέμβασης στα κοινά, την συμμετοχική δημοκρατία. Να ενταχθούν σε αυτοσχέδιες πρωτοβουλίες και εθελοντικές δράσεις. Να συμμετάσχουν στη κομματική λειτουργία ως αυτόνομοι πολίτες πέρα από στοιχίσεις και μηχανισμούς.

Πρόσφατα και μετά την διάλυση-ανασυγκρότηση της κομματικής νεολαίας, που ως επί το πλείστον είχε γαλουχηθεί σε αυτό το κλίμα και βρισκόταν σε απόσταση από τους νέους ανθρώπους, κάλεσε τους νέους να αυτό-οργανωθούν τόσο μέσα στο κόμμα, όσο και μέσα από άλλους κοινωνικούς θεσμούς.

Φίλες και φίλοι, σήμερα έχετε μπροστά σας μια ομάδα μελών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που δονούνται από τις Αρχές της 3^ης Σεπτέμβρη, που ασπάζονται την δημιουργία-λειτουργία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με ένα διαφορετικό τρόπο, που αντιλαμβάνονται την εξουσία ως μέσο και όχι ως αυτό σκοπό. Νέους που βλέπουν τις εκλογικές διαδικασίες ως ένα σταθμό και όχι ως μοναδικό στοιχείο της συμμετοχής των πολιτών, που αντιλαμβάνονται την πολιτική αντιπαράθεση όχι ως «κοκορομαχία» ή διαδικασία συμψηφισμού, αλλά ως ουσιαστική ανάδειξη διαφορετικών προτάσεων.

Όλοι εμείς, προερχόμενοι και από τους τέσσερις νομού της Κρήτης, δεν επιχειρούμε να συγκροτήσουμε μια ακόμα «εσωκομματική φράξια». Δεν επιχειρούμε να αυτοπροβληθούμε ή να καρπωθούμε οποιαδήποτε οφέλη.

Επιχειρούμε να παροτρύνουμε τους νέους να ασχοληθούν με αυτό που στην ουσία είναι η πολιτική, μια διαρκής προσπάθεια για να υπηρετηθούν ιδανικά, να υλοποιηθούν υψηλοί στόχοι, να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του λαού, ακόμα και πέρα από τα όρια της χώρας μας.

Θέλουμε να απευθύνουμε ένα κάλεσμα σε όλους τους νέους μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους, αγρότες, επιχειρηματίες να αντιληφθούν ότι η συνολική διεκδίκηση των πολιτών και ο αγώνας για την μετεξέλιξη της κοινωνίας, και μόνο μπορούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα τους.

Επιζητούμε να πείσουμε ότι υπάρχει και ο άλλος δρόμος, όπου η ενασχόληση με τα κοινά και τη λειτουργία των κομμάτων δεν ταυτίζεται με τον ωφελιμισμό, την συναλλαγή, το παρασκήνιο, την εξαπάτηση.

· Έτσι επειδή βάζουμε τις ιδέες σε πρώτο πλάνο.

· Επειδή πιστεύουμε ότι ο ρόλος της πολιτικής είναι να δίνει λύσεις.

· Επειδή πιστεύουμε ότι τα κόμματα είναι δεξαμενές σκέψεις και όχι μηχανισμοί «κουκιών».

· Επειδή αντιδρούμε σε κάθε νεοφιλελεύθερη, αγοραία και δεξιά «πανάκεια» για τη λύση όλων των προβλημάτων.

· Επειδή πιστεύουμε ότι τα οράματα της 3^ης του Σεπτέμβρη είναι επίκαιρα και σύγχρονα.

· Επειδή πιστεύουμε ότι η γενιά μας είναι αυτή που καλείται από την εποχή, τα γεγονότα και τα προβλήματα να δώσει περιεχόμενο στο καινούργιο, το σύγχρονο, το διαφορετικό.

· Επειδή θέλουμε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αποκτήσει ένα σύγχρονο, αριστερό, προοδευτικό, διεθνιστικό και κοινωνικά δίκαιο προσανατολισμό, ο οποίος να εκφράζει την γενιά μας και να αποτελεί δέσμευση του προς το λαό της πατρίδας μας

Καλούμε όλους τους νέους που προβληματίζονται, που έχουν κάτι να προτείνουν, που αγωνιούν και θέλουν να αγωνιστούν, να συμμετάσχουν σε ένα κύκλο διαλόγου τον οποίο πρόκειται να ανοίξουμε την Κυριακή 10/12/2006, στο Ρέθυμνο.

Ένα κύκλο συζητήσεων πέρα και έξω από τα τοπικά κομματικά όργανα, που έτσι και αλλιώς είναι αναποτελεσματικά και δεν επιτελούν τον πολιτικό τους ρόλο. Πέρα και έξω από εγκυκλίους, ψηφοφορίες και γραφειοκρατικές προσεγγίσεις, που απλώς συντηρούν τη «μικρομεσαία κομματική νομενκλατούρα» και νομιμοποιούν την αδράνεια τους.

Ένα κύκλο διαλόγου που ενόψει του προγραμματικού συνεδρίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που θέλει να αναδείξει τις θέσεις και τις προτάσεις της νεολαίας της Κρήτης.

Η συμμετοχή όλων είναι ελεύθερη χωρίς να έχει σημασία αν είναι μέλη ή φίλοι του Κινήματος. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να έχουν προβληματισμούς, προτάσεις και γνήσια προσήλωση στις αρχές και τις αξίες του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΕΛΩΝ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ & ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ

Εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα οι πολίτες της χώρας μας αντιμετωπίζουν με μεγάλη δυσπιστία τον πολιτικό κόσμο. Η συνολική εντύπωση που επικρατεί είναι ότι τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν μεγάλες διαφορές και ότι επί της ουσίας δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα στη κοινωνία και τους πολίτες. Οι συνεχείς υποσχέσεις, που είτε πραγματικά δεν υλοποιούνται ή κάποιοι διαμορφώνουν την αίσθηση ότι είναι μόνο λόγια. Η συνεχής συζήτηση γύρω από ευνοιοκρατικές πολιτικές υπέρ των υμετέρων (επιχειρηματικών συμφερόντων και ψηφοφόρων). Η αδιαφάνεια στη διαχείριση της εξουσίας και η έλλειψη συμμετοχής των πολιτών, δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο που απειλεί όλους μας.

Η αποστροφή των πολιτών από την πολιτική δράση αγγίζει εντονότερα τους νέους, οι οποίοι δεν έχουν βιώσει περιόδους με έντονη πολιτικοποίηση, μεγάλες ηγετικές προσωπικότητες και με καταγεγραμμένη την επιρροή διαφόρων ιδεολογιών στην καθημερινή πραγματικότητα.

Έτσι μέσα στο κλίμα της γενικευμένης αμφισβήτησης των πάντων, της αίσθησης πολιτικής ομοιομορφίας των κομμάτων και της πίεσης για διαμόρφωση ανούσιων, διαχειριστικών και απολιτικών συναινέσεων, το μόνο που διαπιστώνουμε καθημερινά είναι ότι δεν λύνονται τα προβλήματα των πολιτών και της κοινωνίας μας. Ακόμα χειρότερα εντείνονται οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, αυξάνονται τα φαινόμενα διακρίσεων, περιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βίας, απειλούνται όλο και περισσότερο το περιβάλλον και οι φυσικές πηγές, μπροστά στην απληστία για κέρδος, εμπεδώνεται όλο και περισσότερο ένα κλίμα άκρατου ανταγωνισμού και ατομικισμού, που διαλύει τον κοινωνικό ιστό και διαμορφώνει συνθήκες ζούγκλας.

Αυτή η κατάσταση απειλεί τη δημοκρατία μας. Απειλεί τα δικαιώματα του λαού μας. Απειλεί κάθε πανανθρώπινη αξία και ιδέα. Σήμερα είναι ευθύνη των προοδευτικών κοινωνικών δυνάμεων και κομμάτων να αναδείξουν ένα διαφορετικό πλαίσιο ενασχόλησης με τα κοινά, μια διαφορετική ποιότητα συμμετοχής στη πολιτική, ένα διαφορετικό περιεχόμενο στην άσκηση εξουσίας.

Σήμερα είναι χρέος της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης να κλείσει τον κύκλο που άνοιξε το 1974, ο οποίος οδήγησε στην δικαίωση των αιτημάτων και των διεκδικήσεων του λαού μας, όπως θεμελιώθηκαν από την περίοδο του μεσοπολέμου και μετά, και να ανοίξει ένα νέο. Σήμερα το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να διαμορφώσει μια σύγχρονη ιδεολογική πλατφόρμα που να στηρίζεται σε ιστορικές αξίες και προοδευτικές ιδεολογικές αρχές, δίνοντας παράλληλα απάντηση στα σύγχρονα προβλήματα. Ένα πλαίσιο αρχών και στόχων που δεν θα προσαρμόζει απλώς τις πολιτικές του στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, αλλά θα θεμελιώνει ένα διαφορετικό δρόμο για τον προοδευτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας που θα εμποδίζει την κυριαρχία της οικονομίας και των αγοραίων και αντικοινωνικών αντιλήψεων.

Εμείς οι νέοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. πιστεύοντας ότι οι λύσεις δεν προκύπτουν από το ‘πουθενά’. Θεωρώντας ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η προοδευτική κινητήρια δύναμη της χώρας μας, που μπορεί να ενώσει τη κοινωνία μας κάτω από νέες αξίες, στόχους και πολιτικές. Εκτιμώντας ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει αναδείξει ένα νέο ύφος, λόγο και πλαίσιο που εμπεριέχει σύγχρονες ιδέες με έντονο διεθνιστικό προσανατολισμό. Αναζητώντας διέξοδο για την επίλυση των σύγχρονων προβλημάτων μέσα από τις προτάσεις και τις αντιλήψεις της νέας γενιάς. Δίνοντας ουσιαστικό και όχι επικοινωνιακό περιεχόμενο στον όρο ανανέωση, λαμβάνουμε μια νέα πρωτοβουλία. Μια πρωτοβουλία ανοιχτού διαλόγου με τους νέους του τόπου μας πέρα και έξω από απολιθωμένα, γραφειοκρατικά και αποκομμένα από την κοινωνία κομματικά όργανα.

Στα πλαίσια αυτά και προκειμένου να ενημερώσουμε την κοινωνία μας, αλλά ιδιαίτερα τους νέους που ανησυχούν, εξεγείρονται, διεκδικούν παραχωρούμε συνέντευξη τύπου την Παρασκευή 8/12/2006, στις 12:30 στο Πολύκεντρο Νεολαίας του Δήμου Ηρακλείου. Η συνέντευξη θα δοθεί από τους:

1. Αγγελόπουλο Σπύρο, μέλος ΠΑΣΠ Πολυτεχνείου Κρήτης, πρώην μέλος Ν.Ε. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Χανίων

2. Καμπανό Μανώλη, μέλος Π.Ε. Κρήτης ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπεύθυνος Παιδείας, μέλος Δ.Ο. Ρεθύμνου ΠΑ.ΣΟ.Κ.

3. Κασλή Κώστα, μέλος Δ.Ο. Αγίου Νικολάου ΠΑ.ΣΟ.Κ., μέλος ΠΑΣΠ ΑΕΙ Ηρακλείου.

4. Λαπιδάκη Ματθαίο, μέλος Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζόμενων στον Τομέα της Νεότητας και τις Μ.Κ.Ο., μέλος Δ.Ο. Δυτικών συνοικιών ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δήμου Ηρακλείου, π. Πρόεδρος Σ.Φ. ΣΤΕΓ ΤΕΙ Κρήτης..

5. Λυδάκη Μάνθο, Πρόεδρο Νομαρχιακού Συμβουλίου Νεολαίας, μέλος Σ.Ε. Δ.Ο. Αρχανών ΠΑ.ΣΟ.Κ.

6. Μαθιουδάκη Γιώργο, Πρόεδρο Σ.Φ. ΤΕΙ Χανίων, μέλος Δ.Ο. Χανίων ΠΑ.ΣΟ.Κ., π. μέλος Ν.Ε. Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

7. Παρασύρη Φραγκίσκο, μέλος Π.Ε. Κρήτης ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπεύθυνος Πολιτικών Νεολαίας.

8. Πετράκη Μανώλη, πρώην μέλος Πολιτικού Συμβουλίου του Εθνικού Συμβουλίου της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., μέλος Δ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων συνοικιών Δήμου Ηρακλείου.