Η αξιοπιστία, η ειλικρίνεια και το όραμα όπλο για το ‘νέο’ ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Δυο εβδομάδες απομένουν πριν από την εκλογή του νέου Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δυο εβδομάδες όπου οι διεκδικητές της ηγεσίας θα ξεδιπλώσουν τα τελευταία πολιτικά τους όπλα, ελπίζουμε χωρίς ανούσιες επικοινωνιακές κορώνες και αντιπαραθέσεις.

Βασικό βήμα για την τελική πολιτική αναμέτρηση θα δώσει η Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στο τέλος της εβδομάδας που διανύουμε. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει κατακτήσει από το 1989 ακόμα, την παράδοση οι κεντρικές εσωκομματικές του διαδικασίες να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής ολόκληρης της κοινωνίας. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες και τα συνέδρια προέκυπταν πάντα σημαντικά πολιτικά μηνύματα και λαμβάνονταν αποφάσεις που επηρέαζαν καταλυτικά το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της χώρας.

Λίγο πριν από την επικείμενη συνδιάσκεψη έχει σημαντική αξία να δούμε τι δήλωνε και που επικέντρωνε το πεδίο της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά και ποιους στόχους έθετε για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο σ. Ευάγγελος Βενιζέλος στο Συνέδριο διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου το 1996.

Αυτή η αναζήτηση έχει νόημα για να κατανοήσουμε όλοι γιατί τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θέτουν σε υψηλή προτεραιότητα το ζήτημα της αξιοπιστίας, της ειλικρίνειας και της σταθερότητας, αναζητώντας έναν ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης και όχι απλά για έναν Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., υποψήφιο για Πρωθυπουργό έναντι του Κώστα Καραμανλή.

Έτσι πριν από 11 χρόνια, από το βήμα του Συνεδρίου ο σ. Βενιζέλος έλεγε: «Υπάρχει η απλή, η απλοϊκή απάντηση, πως αντικείμενο του Συνεδρίου είναι η εκλογή του νέου Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η απάντηση στο οργανοπολιτικό δίλημμα εάν πρέπει να υπάρχουν διακριτοί ρόλοι, ή εάν πρέπει να συμπίπτουν οι ρόλοι στο ίδιο πρόσωπο. Είναι λάθος η προσέγγιση αυτή. Αλίμονο, εάν αντικείμενο του Συνεδρίου αυτού είναι κατ’ αρχάς και κατά βάση η εκλογή του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.»

Είναι προφανές ότι η παραπάνω θέση βρίσκεται σε αντίθεση με το κλίμα των πρώτων ημερών, όπου υπήρξε καταιγισμός δηλώσεων και παρεμβάσεων με στόχο να επιταχυνθούν οι εκλογικές διαδικασίες. Όλοι θυμόμαστε ό,τι ειδικά ορισμένα μέσα ενημέρωσης ‘αναρωτιόντουσαν’ αν θα ήταν δυνατό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να εκπροσωπηθεί από το νέο Πρόεδρο στις Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης στη Βουλή.

Τελικά η επιλογή Προέδρου, είναι απλά μια επιλογή προσώπου ή μια επιλογή πολιτικής; Είναι μια επιλογή απλά ενός ‘αντι-Καραμανλή’ ή κάποιου που πιστεύει και εκφράζει με ιδεολογική πληρότητα, αξιοπιστία και με σύγχρονο τρόπο τις θέσεις της δημοκρατικής παράταξης; Η επιλογή της 11^ης Νοεμβρίου είναι απλά επιλογή αρχηγού ή επιλογή στάσης και θέσης απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που είναι αρτηριοσκληρωτικό, συντηρητικό και αναποτελεσματικό;

Μερικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά και στο πιο είναι το ζητούμενο για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., δίνει πάλι ο Βαγγέλης Βενιζέλος με την ομιλία του το 1996. Χαρακτηριστικά λέει: «Ήρθαμε εδώ για να ενώσουμε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει … Να εκφράσουμε την μεγάλη, την ενιαία δημοκρατική παράταξη και να διασφαλίσουμε πολιτική σταθερότητα. …πότε διασφαλίζουμε την πολιτική σταθερότητα; Πότε πετυχαίνει μια Κυβέρνηση; … Πετυχαίνει όταν έχει μια σαφή, συνθετική, πειστική πολιτική. Χρειάζεται λοιπόν να έχουμε πολιτική…Στην συνέχεια χρειάζεται τη στήριξη, ειλικρινή, γνήσια και πλήρη στήριξη όλου του κόμματος»

Η ανάλυση του σ. Βενιζέλου είναι απόλυτα σωστή και πολιτικά ορθή. Απέχει όμως πάρα πολύ από την συνεχή επίκληση των δημοσκοπήσεων, ιδιαίτερα των τελευταίων που δείχνουν ένα ελαφρύ –στα όρια του στατιστικού λάθους- προβάδισμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με Πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται η ενότητα. Πως όμως υπηρετείται η ενότητα όταν από την πρώτη ημέρα αναζητήθηκε «εγγυητής» για αυτήν; Πως υπηρετείται η ενότητα όταν γίνονται σχόλια ότι ο κεντρικός μηχανισμός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ‘υπηρετεί’ τον Γιώργο Παπανδρέου; Πως υπηρετείται η ενότητα όταν μπαίνουν διλήμματα για το ποιος είναι πιο ενωτικός και όταν σπέρνονται αμφιβολίες για την οργάνωση της ψηφοφορίας;

Σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου επιμένει να θέτει σε πρώτο πλάνο την πολιτική πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Πως είναι δυνατόν πριν 10 χρόνια για κάποιον το επίκεντρο να είναι η «σαφή, συνθετική, πειστική» πολιτική και σήμερα το ζητούμενο είναι να αξιολογηθούν υπέρμετρα κάποια προσωποκεντρικά, εξωτερικά-επικοινωνιακά χαρακτηριστικά; Πως είναι δυνατόν να θεωρείτε από τον ίδιο τον σ. Βενιζέλο η πολιτική ως απόλυτη προτεραιότητα για την επιτυχία μιας Κυβέρνησης, πόσο μάλλον ενός κόμματος που θέλει να πείσει για να γίνει Κυβέρνηση, κάποτε, και σήμερα να προτάσσεται ως απόλυτο πλεονέκτημα η πιο ασφαλής-γρήγορη προοπτική της εξουσίας;

Οι θέσεις του Βαγγέλη Βενιζέλου από το παραπάνω απόσπασμα δίνουν ένα σαφές περιεχόμενο στην έννοια «υπονόμευση». Υπήρξε τα τελευταία χρόνια «ειλικρινή, γνήσια και πλήρη στήριξη» του Γιώργου Παπανδρέου ή πάντα κάποιοι φρόντιζαν να διαφοροποιούνται; Μήπως κάποιοι φρόντιζαν να αναδεικνύουν τις προσωπικές τους θέσεις και όχι τις προτάσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Μήπως κάποιοι σχεδίασαν τις δημοτικές εκλογές και μια σειρά άλλων επιλογών, επιχειρώντας να τεκμηριώσουν το «ο Γιώργος είναι λίγος, δεν κάνει»;

Είναι προφανές ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει δώσει απάντηση σε όλα τα παραπάνω το τελευταίο διάστημα και αυτή δεν εντάσσεται σε φανταστικά σενάρια συνομωσίας.

Ταυτόχρονα ο σ. Βενιζέλος στην ομιλία του στο Συνέδριο του 1996 δίνει και ένα ουσιαστικό ορισμό της ενότητας. Ανάμεσα στα άλλα τονίζει: «…Τέταρτον σημαίνει διαμόρφωση των προϋποθέσεων συνύπαρξης όλου του στελεχιακού δυναμικού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και, πέμπτον, διαφύλαξη της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που τη διαμορφώνουμε και τη στηρίζουμε όλοι μας εδώ μέσα.»

Έτσι αυτό που προκαλεί ένα αυτονόητο ερώτημα ποια είναι η φυσιογνωμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που πρεσβεύει σήμερα ο σ. Ευάγγελος Βενιζέλος; Ποιες είναι οι πολιτικές προϋποθέσεις για να συνυπάρξουν όλα τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Απλά η εξουσία; Σε ποια βάση θα χτιστεί η «νέα ενότητα» μετά την 11^η Νοεμβρίου, όταν σχεδόν μονοσήμαντα προβάλλεται η προοπτική της «καταλληλότητας» για να νικηθεί η Νέα Δημοκρατία;

Πως διαφυλάσσεται η φυσιογνωμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Όταν αντί να μπαίνει σε πρώτο φόντο η λειτουργία του πελατειακού πολιτικού συστήματος, τα συμφέροντα που επιβουλεύονται τον δημόσιο πλούτο, τα κατεστημένα φέουδα που καταδυναστεύουν την καθημερινότητα του πολίτη, αναδεικνύονται στον δημόσιο λόγο δημοσκοπήσεις και «μιντιακές» ερμηνείες που είναι επιφανειακές και άνευ ποιοτικής αξίας.

Είναι προφανές ότι το πολιτικό διακύβευμα στο εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι η νίκη στις επόμενες εκλογές. Το διακύβευμα είναι η διακυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές. Η εκλογική νίκη δεν μπορεί να δομηθεί στη βάση της «λαμπρότητας» και της «τηλεοπτικής εικόνας» προσώπων.

Η νέα πλειοψηφία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να δομηθεί στη βάση μιας νέας πορείας για τη χώρα. Στη βάση νέων πολιτικών που θα δίνουν λύσεις και θα κάνουν ανατροπές. Πολιτικών που θα βάζουν την χώρα στην καρδιά της Ευρώπης, όχι μόνο σε επίπεδο υποδομών, αλλά και σε επίπεδο θεσμών, νοοτροπιών, κοινωνικών παροχών, παροχής δημοσίων υπηρεσιών, σεβασμού στο περιβάλλον και στα δικαιώματα των πολιτών.

Συνεπώς οι φίλοι και τα μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν βρίσκονται σε σύγχυση, όταν αναγνωρίζουν την «καταλληλότητα» του σ. Βενιζέλου, αλλά επιλέγουν την ιδεολογική πληρότητα, την ειλικρίνεια, την αξιοπιστία, την προοπτική και το όραμα του Γιώργου Παπανδρέου. Οι πολίτες αξιολογούν την συνέπεια λόγων και έργων σε εύρος χρόνου, του Γιώργου Παπανδρέου. Συνέπεια που αποτελεί ένα από τα ζητούμενα προτερήματα στο σύγχρονο πολιτικό βίο της χώρας, όπως φαίνεται...

ΠΑ.ΣΟ.Κ… Οι «κουφοί», οι «μουγκοί» και οι «αντιπρόσωποι»…

Το Σαββατοκύριακο, που πέρασε, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο δημόσιου διαλόγου για το ζήτημα της αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος. Οριστικοποιήθηκαν οι διαδικασίες για την ανάδειξη Προέδρου και ξεκίνησε η ουσιαστική συζήτηση για το ζήτημα τι ΠΑ.ΣΟ.Κ. θέλουμε και ποιο οφείλει να είναι το στίγμα του κινήματος από εδώ και μπρος.

Αυτή η συζήτηση αγγίζει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, αφού το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η κατ’ εξοχήν έκφραση της δημοκρατικής παράταξης. Ταυτόχρονα η συζήτηση αυτή θα αποτελέσει για δεκάδες χιλιάδες μέλη και φίλους του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τη βάση για να κρίνουν και να ψηφίσουν έναν εκ των τριών συντρόφων, που διεκδικούν τη θέση του Προέδρου του Κινήματος. Στην Κρήτη, όπου το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει μια ιδιαίτερη ιδεολογική, πολιτική, αλλά και συναισθηματική σχέση, μακράς διαρκείας, με την πλειοψηφία των πολιτών, ο διάλογος και το ενδιαφέρον είναι κάτι περισσότερο από έντονος.

Στα πλαίσια αυτού του προβληματισμού, τον τελευταίο καιρό, λαμβάνουν χώρα διάφορα περιστατικά, τα οποία βρίσκονται σε πολύ μεγάλη απόσταση από το πνεύμα και το ύφος που έχει αναδείξει ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φαινόμενα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό δεν ανταποκρίνονται στη φιλοσοφία ενός σύγχρονου ανοιχτού, λαϊκού και προοδευτικού κινήματος, όπως τουλάχιστον το οραματίζεται ο Γιώργος Παπανδρέου.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, από την πρώτη στιγμή, που ανέλαβε, κάλεσε τους πολίτες να συμμετάσχουν σε όλες τις διαδικασίες και τις διεργασίες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τους ζήτησε να αυτοοργανωθούν και να σπάσουν τα στεγανά των οργανώσεων, που έχουν απομακρύνει το Κίνημα από τη βάση του και τις πολιτικές του ρίζες. Από την πρώτη στιγμή ζήτησε οι νέοι να προσεγγίσουν την οργάνωση, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα παράλληλες δομές για να επιτρέψει αυτή την ελεύθερη επαφή. Αυτό το σκοπό άλλωστε εξυπηρετούσαν και οι οργανωτικές αλλαγές, που ενίσχυαν τις δημοτικές οργανώσεις, δίνοντας τους ρόλο και παρουσία στις Νομαρχιακές Επιτροπές. Αλλαγές που συγκροτούσαν περιφερειακά όργανα, με εκπροσώπησή στο Εθνικό Συμβούλιο του Κόμματος και με παράλληλη συμμετοχή των συντονιστών των Νομαρχιακών Επιτροπών.

Η προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να σπάσει τα στεγανά του κομματικού μηχανισμού και να επιβάλει την ανανέωση ολοκληρώθηκε με την οργανωτική ένταξη της νεολαίας στις οργανώσεις του Κινήματος, την καθιέρωση ανώτατου αριθμού θητειών στα όργανα και ποσοστού ανανέωσης σε κάθε νέα εκλογή οργάνου.

Σήμερα, μερικά χρόνια μετά το 2005, όπου έλαβαν χώρα οι περισσότερες από αυτές τις οργανωτικές αλλαγές, και μερικούς μήνες πριν τις νέες εκλογικές διαδικασίες και το επόμενο συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εξακολουθεί να επιχειρείται από κάποιους, να κρατηθεί η οργάνωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μακριά από τους πολίτες, κλεισμένη σε 4 τοίχους. Κάποιοι εξακολουθούν να λειτουργούν κρυφά και υπόγεια σε ένα πλαίσιο παρασκηνίου, παζαρεμάτων και μυστικών προσωπο-κεντρικών συμφωνιών.

Κάποιοι, είτε λόγω της αδυναμίας τους να αφουγκραστούν τους πολίτες, είτε λόγω του φόβου τους να πάρουν καθαρή και δημόσια θέση, είτε προκειμένου να διασφαλίσουν το δικό τους ρόλο και την κυριαρχία των μηχανισμών που έχουν συγκροτήσει, επιχειρούν για άλλη μια φορά να καταστήσουν την οργάνωση αναξιόπιστη, κλειστή και γραφειοκρατική.

Επιχειρούν να ποινικοποιήσουν δημόσιες πολιτικές πρωτοβουλίες και να περιχαρακώσουν τα στελέχη και τη βάση του Κινήματος στις δικές τους γραφειοκρατικές λογικές. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να δικαιολογήσουν το ρόλο και τη «σφραγίδα» τους και να διαιωνίσουν το καθεστώς ιδεολογικής νέκρωσης, πολιτικής αδράνειας και οργανωτικής απραξίας της κομματικής οργάνωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που εδώ και πολλά χρόνια έχουν επιβάλει.

Είναι προφανές ότι με αυτές τις νοοτροπίες δεν μπορεί να δημιουργηθεί το νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είναι προφανές ότι με απολιτικές αντιπαραθέσεις, αντιδικίες στελεχών επί γραφειοκρατικών και οργανωτιστίκων θεμάτων, δε διαμορφώνεται το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της νέας εποχής. Δε δημιουργείται ένα νέο ανοιχτό και λαϊκό κίνημα, που καλείται να εκπροσωπήσει τους μη προνομιούχους και να δώσει μια νέα ελπίδα και προοπτική στην ελληνική κοινωνία και τη χώρα.

Οι έχοντες τις σφραγίδες των κομματικών οργάνων του Νομού μας μπορούν να προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες αποφεύγοντας τις ανούσιες εμφανίσεις τους στους «ναούς της τηλεδημοκρατίας» και πυκνώνοντας τις διαδικασίες αυτοοργάνωσης, έκφρασης και συμμετοχής των πολιτών. Επιβάλλεται να σταματήσουν επιτέλους, να είναι «κουφοί» έναντι των ανησυχιών, των προβληματισμών και των αναγκών των φίλων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Επιβάλλεται να σταματήσουν να επιχειρούν στρογγυλεύεις, γενικεύσεις και πολιτική «ίσων αποστάσεων», όπως έκαναν σε συνεδριάσεις της Γραμματείας και της Νομαρχιακής Επιτροπής του Κινήματος στο Ηράκλειο. Ας σταματήσουν να επιχειρούν τη φίμωση της οργανωμένης -και μη- βάσης του Κινήματος, που διψά να εκφράσει άμεσα τη βούλησή της και τη θέση της για το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ας σταματήσουν να κάνουν προτάσεις εντυπώσεων προκρίνοντας debate-κορυφής, τα οποία επί της ουσίας φιμώνουν τα απλά μέλη και τους φίλους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εν τέλει ας εκφράσουν επιτέλους και οι ίδιοι τις προσωπικές πολιτικές τους απόψεις.

Δυστυχώς, ορισμένα στελέχη του Κινήματος εκτός από το ότι παραμένουν «κουφά» στις αποφάσεις των δημοτικών οργανώσεων και στο εκδηλωμένο λαϊκό αίσθημα, εξακολουθούν να παραμένουν αδρανή και «μουγκά» σε σχέση με τη δική τους βούληση, θέση και πρόταση για το μέλλον του Κινήματός μας. Πώς είναι δυνατόν κορυφαία πολιτικά, κομματικά και κοινωνικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να μη λαμβάνουν θέση και να «κρύβονται» επί της ουσίας, έναντι των ευθυνών τους, αλλά και της επιθυμίας των πολιτών να ακούσουν τη γνώμη τους και να τους κρίνουν;

Ορισμένοι τελικά, προκρίνουν μια «τακτικίστικη» λογική, επιθυμώντας να δημοσιοποιήσουν τη θέση τους σε συγκεκριμένη περίοδο, ώστε να προκαλέσουν «καταλυτική» επιρροή στις εξελίξεις. Κάποιοι άλλοι, κρατούν ίσες αποστάσεις, χωρίς να θέτουν σαφές σκεπτικό, περιμένοντας ανταλλάγματα για την επιλογή τους και άλλοι περιμένουν να πάρουν θέση εκ του ασφαλούς, όταν θα έχει «γείρει η πλάστιγγα».

Το Κίνημά μας δεν έχει ανάγκη από ισορροπιστές, καιροσκόπους και χαμαιλέοντες. Έχει ανάγκη από προτάσεις, καθαρές θέσεις, ιδέες και απόψεις για τον προσανατολισμό και τη φυσιογνωμία του, τις κοινωνικές συμμαχίες που οφείλει να χτίσει και τις κυβερνητικές προτάσεις που δίνουν διέξοδο στα σύγχρονα προβλήματα της χώρας, της κοινωνίας, και της Ευρώπης.

Το Κίνημά μας δεν έχει ανάγκη από γραφειοκρατικές παρεμβάσεις και νουθεσίες, που επιχειρούν να κατοχυρώσουν τη σφραγίδα του «εκλεκτού» του Προέδρου ή των υποψηφίων Προέδρων, διατηρώντας παράλληλα, «προσωπικές ισορροπίες» και για την «επόμενη μέρα».

Ας σταματήσουν λοιπόν κάποιοι «θεσμικοί» να το «παίζουν» «κουφοί, «μουγκοί» και «αντ’ αυτού αντιπρόσωποι». Ας δώσουν με το προσωπικό τους παράδειγμα, δημόσια και στα όργανα, τα οποία συστηματικά φιμώνουν, τις ουσιαστικές (και όχι οργανωτικές) προτάσεις τους και τη θέση τους για το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά και για το πρόσωπο που κρίνουν ότι πρέπει να βρεθεί στην ηγεσία του. Ας ανοίξουν άμεσα τις κομματικές και κοινωνικές διαδικασίες διαλόγου, χωρίς καιροσκοπισμούς, μηχανιστικές λογικές και υστεροβουλίες, ώστε να δούμε την άποψη των πολιτών για το δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Τέλος, ας αφήσουν να εκφραστεί ελεύθερα το λαϊκό αίσθημα, κατανοώντας την ανάγκη πολιτικής έκφρασης στελεχών και πολιτών, που συμμετέχουν ενεργά, ανοιχτά και δημόσια σε πρωτοβουλίες και κινηματικές δράσεις για τη στήριξη του Γιώργου Παπανδρέου ή όποιου άλλου υποψηφίου. Οι δημοκρατικοί πολίτες, πρέπει να ανησυχούν με όσους σιωπούν, καιροσκοπούν και «συνωμοτούν» οργανωτίστικα, στο παρασκήνιο, και με ορίζοντα μόνο την εξουσία και τη νομή της, χωρίς μάλιστα να θέλουν να χρεωθούν το κόστος των επιλογών τους.

Μερικές σκέψεις και μια ανάλυση που δεν έχει τύχει μέχρι σήμερα ιδιαίτερης προσοχής...

Η κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου στη Βουλή δεν ήταν συνταγματικά και καταστατικά αναγκαία. Ήταν όμως πολιτικά και ηθικά αναγκαία. Αυτή είναι η διαφορετική ποιότητα του Γιώργου.
Η πολιτική πρέπει να στηρίζεται στην διαφάνεια, την ειλικρίνεια και την ελευθερία. Ο ΓΑΠ αυτό ήθελε. Δεν ήθελε την αποδοχή των Βουλευτών επειδή, απλά την έχει θεσμικά μέχρι τις 11/11.
Την ήθελε επειδή οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συνειδητά του την δίνουν, ιδιαίτερα μετά την φιλολογία για το ποιος πρέπει να πάει στη Βουλή ως Πρόεδρος και "ποια θα είναι η στάση Καραμανλή"

Αυτή η εντολή-στήριξη έστω με εντάσεις επιτευχθεί.

Αυτό όμως που πιστεύω ότι πρέπει να αναλυθεί και να εξηγηθεί είναι τι υπονοούσε ο σ. Βενιζέλος Β. λέγοντας: «επιχείριση υφαρπαγής της ψήφου μας»; Μήπως τελικά για τον σύντροφο Βενιζέλο Β. αυτή η «θεσμικά» κατά τα άλλα «κατοχυρωμένη» αποδοχή δεν ήταν από τον ίδιο αυτονόητα δεδομένη προς τον Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.;

Μήπως κάποιοι κρίνουν 'εξ ιδίων τα αλλότρια'; Πως γίνεται να πιστεύει κάποιος ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα έκανε μια κίνηση στη Βουλή και την Κ.Ο. για να την αξιοποιήσει συνδικαλιστικά ως υποψήφιος Πρόεδρος, σε 10-20-30 μέρες; Έλεος!

Δηλαδή "ψήφος εμπιστοσύνης"στη Βουλή σημαίνει και ψήφος για Πρόεδρος στις 11/11;

Από την άλλη τι εννοούσε ο Κώστας Σημίτης: «Πρόεδρε μας διχάζεις. Δεν γίνεται να διαλέξουμε τον ένα ή τον άλλον»...«Η ενότητα δεν διασφαλίζεται με κατατάξεις»;

Αφού ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και άρα Πρόεδρος της Κ.Ο. και αφού έχει την εμπιστοσύνη όλων (όπως είπε ο σ. Κακλαμάνης) σε πιο δίλημμα μπήκε ο σ. Σημίτης και κάποιοι άλλοι;

Επίσης τι σχέση έχουν οι αποφάσεις του Πολιτικού Συμβουλίου για την πολιτική και εκλογική διαδικασία επιλογής Προέδρου με μια συμβολική διαδικασία στη Βουλή η οποία είχε στόχο την μάχη με τη ΝΔ;

Η σύγχυση που έχουν κάποιοι είναι μεγάλη και μάλλον προκαλείται από «την δίψα για εξουσία»...όπως χαρακτηριστικά είπε ο Πρόεδρος.

Άρα μήπως τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου με την κίνηση του αποκάλυψε την αλήθεια; Μήπως η ενότητα που επικαλούνται κάποιοι είναι επίπλαστη και οι ίδιοι την έχουν φαλκιδεύσει εδώ και καιρό;

Αφού η στήριξη σε επίπεδο Βουλής, μέχρι τις 11/11 είναι αυτονόητη και θεσμική γιατί κάποιοι δεν θέλησαν να την δώσουν με ελεύθερη βούληση και ατομική ευθύνη.
Γιατί δεν άφησαν όσους θέλουν να την δώσουν και όσους δεν θέλουν να μην την δώσουν, χωρίς να "φακελωθούν", αλλά θέλησαν να «κρυφτούν» πίσω από τους «θεσμούς» ή την ισοπεδωτική «δια βοής» στήριξη;

Ο Απ. Κακλαμάνης εκτός από την ενότητα ("επίπλαστη" μάλλον) έσωσε και κάποιους άλλους... Δυστυχώς όμως όσοι παρατηρούν και αναλύουν κατάλαβαν.

Τώρα Αλλάζουμε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αμέσως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκεται μπροστά σε μια σημαντική κρίση. Η κρίση αυτή είναι σε ένα βαθμό φυσιολογική, αφού κάθε κακό αποτέλεσμα, σε ένα κόμμα εξουσίας, προκαλεί αναζητήσεις και ανασφάλειες.

Δυστυχώς, όμως κανείς δεν πρόλαβε να καταλάβει τι ακριβώς γίνεται. Κανείς δεν πρόλαβε να αναλύσει τα αίτια και να διαπιστώσει αν υπάρχει κρίση ταυτότητας, κρίση θέσεων-προγράμματος, ελλιπής ή λανθασμένη εκλογική τακτική, αδυναμία ηγέτη ή ηγετικού σχήματος, κρίση-φθορά προσώπων, συλλογική ευθύνη, έλλειψη εναλλακτικής πρότασης, κλπ.

Όλα σκεπάστηκαν από μια αμετροεπή εμφάνιση στο Ζάππειο και μια βαρύγδουπη δήλωση σωτηρίας. Δήλωση αυτόκλητη και προφανώς λόγω συγκυρίας αλαζονική. Φταίει γι’ αυτό ο σύντροφος Βενιζέλος; Προφανώς ναι. Όχι γιατί δεν έχει το δικαίωμα να “θέλει”, αλλά κυρίως γιατί δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί και να “εκβιάζει” το συναίσθημα των απογοητευμένων φίλων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Είναι δυνατόν να έχει ερμηνεύσει αυτόματα εντός μερικών ωρών ότι η αιτία του αποτελέσματος αναγάγεται αποκλειστικά και απ’ ευθείας στο πρόσωπο του Προέδρου? Τόσο σίγουρος είναι ότι δε φταίει η πρόσφατη κυβερνητική εικόνα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.? Τόσο σίγουρος είναι ότι δε φταίει η «ύποπτη» χαλαρότητα που επέδειξαν στελέχη, όργανα και οργανώσεις? Τόσο σίγουρος είναι ότι δε φταίει ο χρόνος των εκλογών, οι φωτιές, η μικρή προεκλογική περίοδος, η σύγχυση και ο συμψηφισμός των δυο μεγάλων κομμάτων, που συστηματικά καλλιεργούν τα ΜΜΕ, και πολλά άλλα?

Φίλες, φίλοι τα πράγματα νομίζω ότι είναι ξεκάθαρα. Ο σ. Βαγγέλης «βιάστηκε», γιατί κάποιοι άλλοι βιάζονται. Βιάζονται όλα τα τρωκτικά που θέλουν πάση θυσία την εξουσία, όχι για το λαό, αλλά για να συνεχίσουν όλα όσα διέκοψαν το 2004. Όλα όσα στοίχησαν και στοιχίζουν στην εικόνα και έχουν καταγράψει στο υποσυνείδητο του λαού ενστάσεις για την ηθική του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ταυτόχρονα συνεχίζει να προκαλεί τους προοδευτικούς, αριστερούς πολίτες, με αλαζονικές δηλώσεις, όπως για το σίγουρο και υψηλού επιπέδου μέλλον που διαφυλάττει για τον Γιώργο στο κόμμα, αλλά και για την μεγαλοψυχία του προς όλους ως «μελλοντικός ηγέτης της προοδευτικής παράταξης»

Ας δούμε όμως τι έκανε ο Γιώργος. Ο Γιώργος εισήγαγε στην πολιτική ζωή ένα νέο ήθος και ύφος πολιτικού. Ταυτόχρονα εισήγαγε νέα ζητήματα και κυρίως νέα πρόσωπα. Το ύφος του μπορεί να μην προκαλεί πάθος και πώρωση. Σίγουρα όμως είναι ύφος σύγχρονο και ουσιαστικό. Λέει αυτό που θέλει να πει χωρίς φανφάρες και θεατρινισμούς (π.χ. Καραμανλής). Αυτό που λέει το εννοεί και κυρίως το κάνει. Είναι απλός, είναι ένας από εμάς.

Ταυτόχρονα το νέο ήθος, που έτσι και αλλιώς τον διακρίνει, εκφράστηκε στην πολιτική του, και με τις (περιορισμένες ομολογουμένως) αλλαγές που έκανε στο κόμμα. Την περιφερειακή οργάνωση του κόμματος και τα όρια θητείας σε όλα τα επίπεδα, ώστε να επιβληθεί η ανανέωση και να περιοριστεί ο νεποτισμός και η στασιμότητα.

Τα νέα ζητήματα (μετανάστες, περιβάλλον, πράσινη ανάπτυξη, ελεύθερος χρόνος, ποιότητα αστικού περιβάλλοντος, στήριξη οικογένειας, ποιότητα ζωής, αυτονομία πολιτικού συστήματος, διαφάνεια, κλπ) άλλοτε ήταν "ξένα" και άλλοτε για κάποιους, επικίνδυνα.

Αυτή η ατζέντα είναι ξένη για τη δεξιά και το κατεστημένο και επικίνδυνη για τη διακομματική διαπλοκή των συγκροτημάτων. Ταυτόχρονα είναι ατζέντα με προοπτική και με πλατιά λαϊκή και κοινωνική αναφορά. Κάποιοι ακόμα, μπορεί να μην το καταλαβαίνουν, αλλά αυτά τα θέματα, μαζί με τα θέματα που απασχολούν την Ευρώπη και το μέλλον της και την Σοσιαλιστική Διεθνή (κλιματικές αλλαγές, μετανάστευση, επιδημίες, πόλεμοι, φτώχια) είναι τα ζητήματα του μέλλοντος.

Τέλος τα πρόσωπα. Βιάστηκαν κάποιοι να τα βαφτίσουν "άγνωστα", "ασήμαντα", "ανίκανα". Αυτό που ενοχλούσε είναι ότι ήταν ελεύθερα! Δεν είχαν εξαρτήσεις. Δε χρωστούσαν την ενδεχόμενη εκλογή τους, την ‘υπουργοποίηση’ τους ή οτιδήποτε άλλο, σε κανέναν. Δεν εκχωρούσαν την κομματική, κοινωνική, κλπ πορεία τους σε κανέναν.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με το όνομα "Παπανδρέου" προκαλούν τρόμο. Τρόμο στο κατεστημένο, τρόμο στο παρασιτικό κεφάλαιο, τρόμο σε κάθε κοινωνικό στεγανό.

Όταν ο Γιώργος. λοιπόν απέδειξε ότι δε θα κυβερνήσει με τους "αρεστούς", αλλά με τους "άριστους", όπως πρόσφατα ξαναδήλωσε. Όταν δεν επανέφερε στα ψηφοδέλτια κανένα "γόνο" του εκσυγχρονισμού που "ξέβρασε" ο λαός το 2004. Όταν απέδειξε ότι μπορεί να διώξει από το πιο "λαϊκό" (λαϊκιστή θα έλεγα εγώ) ιστορικό στέλεχος-Κ. Κουλούρη, μέχρι τον πιο μετριοπαθή αστό (κατεστημένο θα έλεγα εγώ) πετυχημένο-Γ. Παπαντωνίου... ο τρόμος τούς κυρίευσε!

Ο Γιώργος έκανε το λάθος να τους δείξει τα δόντια του πολύ νωρίς. Όταν «έκοψε» βουλευτές με την «υπόθεση Πάχτα». Όταν έφερε ένα νέο ψηφοδέλτιο Ευρωεκλογών. Όταν προώθησε μερικά "καθαρά" στελέχη στο Πολιτικό Συμβούλιο. Όταν το 2005, σε ανύποπτο χρόνο, δήλωσε ότι δε θα κυβερνήσει με τους TVstar, καλώντας τα ΜΜΕ-lobby να προβάλουν και τα νέα στελέχη του Κινήματος.

Αλήθεια, ποιος "επενδυτής" θα αποσύρει την "επένδυσή" του και θα αποχωριστεί το "μετοχικό κεφάλαιο" του στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή τη Ν.Δ.; (όλοι γνωρίζουμε τη λίστα των στελεχών, όλων των κομμάτων, που συστηματικά εμφανίζονται και ανακυκλώνονται στα talk-show.)

Αυτό γίνεται σήμερα! Συγκεκριμένες “μετοχές-πρόσωπα” στρατεύονται πίσω από την επιλογή (σαν να πρόκειται για «νέο διευθύνοντα σύμβουλο») φιλόδοξων "μετόχων".

Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει μια μόνο μετοχή και μόνο έναν ιδιοκτήτη, το ΛΑΟ!

Πρόεδρε, ΜΑΖΙ ΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΟΛΑ! ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Ανάπτυξη στα πρότυπα του '60; Πρέπει να τους σταματήσουμε!

Εδώ και τουλάχιστον 4-5 χρόνια γίνεται μια έντονη και ουσιαστική συζήτηση για την αναπτυξιακή προοπτική της Κρήτης. Η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από τα μεγάλα έργα υποδομής και επικεντρώνεται στον μεγαλύτερο, πιο παραγωγικό και δυναμικά αναπτυσσόμενο Νομό του Ηρακλείου.

Από την δημόσια συζήτηση που τελευταία επικεντρώνεται στο λιμάνι του Νότου (Τυμπάκι), στο αεροδρόμιο και στην μαρίνα του Δερματά, λείπει η παντελώς ο προβληματισμός για το μοντέλο και την φιλοσοφία που θέλουμε να διέπει την ανάπτυξη του τόπου.

Πολλές αναλύσεις γίνονται αμιγώς με τεχνοκρατικά στοιχεία, ενώ άλλες γίνονται με επιφανειακή προσέγγιση, αφορισμούς και λαϊκισμό. Είναι προφανές ότι η Κρήτη είναι μια αυτοδύναμη Περιφέρεια με πολλά συγκριτικά γεωγραφικά και φυσικά πλεονεκτήματα, ανάγκες και ευκαιρίες.

Βασικό έλλειμμα στη συζήτηση που διεξάγεται είναι η επιφανειακή προσέγγιση του ζητήματος του περιβάλλοντος και η απουσία συζήτησης για την ποιότητα ζωής και την καθημερινότητα των κατοίκων και των επισκεπτών του νησιού.

Για το μεν πρώτο είναι προφανές ότι οι κλιματικές αλλαγές είναι προ των πυλών. Αλλαγές που επιβάλουν την αναθεώρηση του αναπτυξιακού μοντέλου σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο και τις κοινωνίες που μιμούνται αυτό το πρότυπο. Παράλληλα ειδικά για την Κρήτη, αλλά και την Ελλάδα η προστασία των φυσικού πλούτου καθίσταται ιδιαίτερα κρίσιμη, αφού αποτελεί αναπτυξιακό κεφάλαιο και πλεονέκτημα του τόπου. Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν υπήρξε χώρος έντονης και διαρκούς βιομηχανικής ανάπτυξης παρείχε πολλά οφέλη και πλεονεκτήματα.

Από την άλλη οι κατέχοντες εξουσία δείχνουν να μην προβληματίζονται καθόλου για την ποιότητα ζωής, που σχετίζεται άμεσα με ζητήματα πρασίνου, ελεύθερων χώρων, αθλητισμού, πολιτισμού, κλπ. Μένουν προσκολλημένοι στην βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου-εισοδήματος ή στις επιχειρηματικές ευκαιρίες που διαμορφώνονται, αφήνοντας στο περιθώριο τον ανθρώπινο παράγοντα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ελληνικός τρόπος ζωής, τόσο σε ότι αφορά τους ρυθμούς, όσο και την επαφή με την φύση εξακολουθεί (ευτυχώς) να απέχει πολύ από τον τρόπο ζωής του μέσου Ευρωπαίου της Κεντρικής Ευρώπης ή των κατοίκων της Αθήνας.

Με τις παραπάνω σκέψεις και πιστεύοντας ότι η αναπτυξιακή στρατηγική όχι μόνο δεν μπορεί να κατακερματιστεί, αλλά επιβάλλεται να είναι ολοκληρωμένη δίνοντας απαντήσεις όχι μόνο στην προσδοκώμενη αύξηση του ΑΕΠ ή τη μείωση της ανεργίας, αλλά και στο αίτημα για προστασία του περιβάλλοντος, της ανάπτυξης του πολιτισμού και του αθλητισμού και βελτίωσης της ποιότητας ζωής καταθέτω τις παρακάτω σκέψεις.

Η Κρήτη όντως έχει ανάγκη από ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο. Ποιο όμως τμήμα του είναι πιο απαραίτητο; Βλέποντας κάποιος μακροπρόθεσμα και αξιολογώντας πολιτικά τη πορεία της αγροτικής οικονομίας κατανοεί ότι σύντομα η ενδοχώρα του Νομού (και της Κρήτης) θα αντιμετωπίσει έντονα φαινόμενα εγκατάλειψης, λόγω της συρρίκνωσης του αγροτικού εισοδήματος.

Άρα πρώτος στόχος οφείλει να είναι η ανάπτυξη της ενδοχώρας, όπου νέες παραγωγικές δραστηριότητες επιβάλλεται να έρθουν να συμπληρώσουν το κενό της συρρίκνωσης του αγροτικού εισοδήματος. Αν αυτό δεν επιτευχθεί τότε το Ηράκλειο θα αντιμετωπίσει σε μικρογραφία το κύμα αστυφιλίας που αντιμετώπισε η χώρα τη δεκαετία του ‘50 και του ‘60.

Η ενδοχώρα μεν θα ερημώσει, το Ηράκλειο δε δεν θα μπορέσει να υποδεχτεί τους νέους πληθυσμούς. Έτσι θα συνεχιστεί μια άναρχη οικιστική ανάπτυξη και μια στρεβλή και περιορισμένης προοπτικής ανάπτυξη στα βόρεια παράλια, που δεν θα αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες του νησιού, θα προσεγγίζει όλο και περισσότερο την κακή διαβίωση ενός αστικού κέντρου και θα θέτει σε κίνδυνο τις περιβαλλοντικές ισορροπίες.

Άρα επιτακτικό οδικό έργο πρώτης προτεραιότητας αποτελεί ο νότιος οδικός άξονας και οι κάθετοι άξονες Ρέθυμνο-Τυμπάκι, Ηράκλειο-Τυμπάκι, Χερσόνησος-Καστέλι-Βιάννος και Ιεράπετρα-Αγ. Νικόλαος/Σητεία. Αυτό το μεγάλο οδικό έργο οφείλει να συνοδεύεται από σειρά συμπληρωματικών παρεμβάσεων κυρίως σε ότι αφορά την δημιουργία κτηματολογίου, τον καθορισμό των χρήσεων γης, την οριοθέτηση του αιγιαλού και την δημιουργία σχεδίων πόλης σε όλους τις πόλεις-οικισμούς της ενδοχώρας Παράλληλα πρέπει να διασφαλιστεί η επαρκής και αποδοτική διαχείριση των υδάτινων αποθεμάτων και να οργανωθεί η διαχείριση των απορριμμάτων. Είναι γνωστό ότι «ο δρόμος» αν δεν συνοδευτεί από Πολεοδομικό σχεδιασμό θα οδηγήσει σε μια άναρχη τουριστική ανάπτυξη «βορείου τύπου».

Είναι επιτακτική η ανάγκη στα νότια παράλια να αναπτυχθούν ήπιας μορφής τουριστικά καταλύματα που θα έχουν επίκεντρο, τον πολιτιστικό, τον θρησκευτικό, τον φυσιολατρικό τουρισμό, τον αγροτουρισμό, και σε μικρότερη κλίμακα (επιλεκτικά) τον επιστημονικό, επιχειρηματικό, συνεδριακό, ιστιοπλοϊκό τουρισμό. Έτσι θα υπάρχει τουριστικό προϊόν υψηλής ποιότητας που δεν θα έχει εποχικά και μαζικά χαρακτηριστικά.

Σε ότι αφορά τις βασικές υποδομές είναι προφανές ότι απαιτείται η ενίσχυση της ενεργειακής επάρκειας (αφού ήδη υπάρχει πρόβλήμα), ειδικά στην προοπτική της ανάπτυξης του νότου που περιέγραψα. Αυτή η ενεργειακή στήριξη είναι αναγκαίο να στηρίζεται στις δυο βασικές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ηλιακή, αιολική) και να συμπληρώνεται από την παραγωγή ενέργειας από τα απορρίμματα.

Σε αυτό το τομέα η χώρα μας υστερεί δραματικά. Η ανακύκλωση και η παραγωγή ενέργειας από τα απορρίμματα είναι δυο συμπληρωματικές επιχειρηματικού τύπου δραστηριότητες που από τη μια είναι οικολογικές και συμβάλουν στην αναστροφή της κλιματικής αλλαγής, από την άλλη μπορούν να δώσουν νέες θέσεις εργασίας στην ενδοχώρα.

Το αναπτυξιακό αυτό σχέδιο μπορεί να συμπληρωθεί και για λόγους ανταγωνιστικότητας από την είσοδο του φυσικού αερίου τόσο στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά κυρίως για οικιακή και βιομηχανική-ξενοδοχειακή χρήση. Ίσως να πρέπει να εξεταστεί η εισαγωγή αυτή να γίνει στο νότο (Τυμπάκι) από τις χώρες της Αφρικής (Αίγυπτος, Λιβύη, Τυνησία, Αλγερία).

Μια τέτοια κίνηση ανοίγει σε υψηλό επίπεδο τις εμπορικές σχέσεις της Κρήτης με τη Μαύρη Ήπειρο και διασφαλίζει για την χώρα πλουραλισμό στις πηγές ενέργειας (Ρωσία, Αζερμπαϊτζάν, Αφρική). Η δημιουργία εργοστασίου παραγωγής ενέργειας από φυσικό αέριο στη νότια Κρήτη και η διασύνδεση της Κρήτης με το δίκτυο της Ηπειρωτικής Ελλάδας (Πελοπόννησος) και γειτονικών νησιωτικών συμπλεγμάτων (Κάρπαθος, Ρόδος, Κως) είναι άλλη μια αναπτυξιακή επιλογή εθνικής εμβέλειας με επίκεντρο την Κρήτη.

Γεωγραφικά το Τυμπάκι βρίσκεται στο κέντρο των νοτίων παραλίων απέχοντας περίπου συμμετρικά από Ρέθυμνο, Ηράκλειο και Λασίθι. Η εισαγωγή του φυσικού αερίου μπορεί να συμβάλει ακόμα και στη μείωση του κόστους διαβίωσης, αλλά και της αγροτικής παραγωγής (θερμοκήπια), ενώ αν αυτό γίνει από τα νότια δημιουργεί και περαιτέρω αναπτυξιακές και επαγγελματικές προοπτικές για τους κατοίκους της ενδοχώρας.

Το λιμάνι του νότου αποτελεί ένα ακόμα έργο προοπτικής. Φυσικά μιλάμε για ένα λιμάνι το οποίο θα συμπληρώνει το παραπάνω αναπτυξιακό σχέδιο και όχι για το «λιμάνι τέρας» που σχεδιάζει η Κυβέρνηση της ΝΔ. Πολλές φορές γίνεται μεγάλη συζήτηση για άλλα μεγάλα λιμάνια του εξωτερικού, τα οποία χρησιμοποιούνται ως πρότυπο για να πειστούν οι κάτοικοι του Νότου. Θεωρώ αξιοπερίεργο πως μπορεί να συμβάλει στην τοπική ανάπτυξη ένα λιμάνι-διαμετακομιστικό κέντρο, χωρίς την ύπαρξη ενδοχώρας και σιδηροδρομικής σύνδεσης. Εκτιμώ ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πιο αποδοτικό στο Βόλο, την Θεσσαλονίκη ή την Καβάλα, όπου συνδέονται οδικά ή σιδηροδρομικά με ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα, τα Βαλκάνια, την Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

Το λιμάνι του νότου οφείλει να έχει τοπικά-περιφερειακά χαρακτηριστικά και να ανταποκρίνεται στα μεγέθη και τις ανάγκες του νησιού. Οφείλει να γίνει πύλη εισαγωγών-εξαγωγών για τη χώρα και τα προϊόντα που χρειαζόμαστε ή παράγουμε. Να γίνει μια πύλη εμπορικών και όχι μόνο ανταλλαγών με την Αφρική, όπου αναπτύσσεται προοπτικά. Όχι ένα λιμάνι τέρας που θα υποβαθμίσει την ποιότητα ζωής των κατοίκων και θα εμποδίσει άλλες μορφές ανάπτυξης (τουρισμός).

Η ενίσχυση της ενδοχώρας, αλλά και η ευρύτερη αναπτυξιακή στρατηγική της Κρήτης εξυπηρετείται από ένα αεροδρόμιο στην περιοχή του Καστελίου. Η θέση του συμβάλει στην ανάπτυξη των αεροπορικών μεταφορών, όπου όντως η Κρήτης μπορεί να γίνει κόμβος, ενώ παράλληλα απέχει εξίσου από τον αναπτυγμένο βορρά και τον νότο, την ανάπτυξη του οποίου προσδοκούμε. Η λειτουργία του αεροδρομίου προφανώς πρέπει να στηριχτεί στη μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων και στη χρήση ανανεώσιμων και φτηνών ενεργειακών πόρων και συστημάτων ανακύκλωσης, βιοκλιματικής κατασκευής, κλπ.

Σίγουρα οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης βιωσιμότητας-σκοπιμότητας, στα παραπάνω πλαίσια (δηλαδή συνδυαζόμενο με λιμάνι και πύλη ενέργειας) η ιδέα για την δημιουργία αεροδρομίου στο Τυμπάκι (ακόμα και συμπληρωματικού σε αυτό το Καστελίου).

Η ολοκλήρωση όλων των παραπάνω έργων υποδομής, μπορεί να οδηγήσει και σε κάτι ακόμα που για τα ελληνικά δεδομένα αποτελεί καινοτομία, την πραγματική αξιοποίηση του σιδηροδρόμου. Το αεροδρόμιο/α, το λιμάνι, ήπιες βιομηχανικές και βιοτεχνικές παραγωγικές-μεταποιητικές εγκαταστάσεις και φυσικά οι ανάγκες μετακίνησης τουριστών και εμπορευμάτων (Τυμπάκι-Καστέλι, Ηράκλειο-Καστέλι-Ιεράπετρα, Τυμπάκι-Ρέθυμνο, Τυμπάκι-Ηράκλειο) ίσως να μπορούν προοπτικά να στηρίξουν την δημιουργία σιδηροδρόμου π.χ. στα πρότυπα του Προαστιακού της Αττικής.

Ενός σιδηροδρόμου που δεν θα περιοριστεί στη γραμμή Χανιά – Ηράκλειο – Άγιο Νικόλαο (με τις όποιες προεκτάσεις στα βόρεια παράλια), αλλά θα συμπεριλάβει και τον άξονα Χερσόνησος-Καστέλι-Τυμπάκι. Μια τέτοια προοπτική, που προφανώς ταιριάζει σε μια αναπτυγμένη χώρα που θέλει να προσεγγίσει τις θετικές επιλογές της Κεντρικής & Δυτικής Ευρώπης, επίσης μπορεί να ενταχθεί στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού.

Τέλος επίκαιρο και σημαντικό ζήτημα είναι οι μαρίνες. Εν γένει είναι στοιχείο που αναδεικνύει μια αίσθηση πολυτέλειας και δημιουργεί την προσδοκία υψηλών εισοδημάτων. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Αυτά τα οφέλη τα προσπορίζονται ελάχιστες εταιρίες. Λιγότερες από 10 εταιρείες (τροφοδοσίας, συντήρησης, ξενοδοχεία) θα ωφεληθούν από ένα τέτοιο έργο. Προφανώς βέβαια κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει την συμβολή του στη μείωση της ανεργίας και την διαφήμιση της χώρας.

Είναι όμως σωστή η επιλογή για χωροθέτηση μιας μαρίνας το κέντρο της πόλης? Ας δούμε ποια είναι η κατάσταση των παραλίων της Αττικής σήμερα. Στην Αττική υπάρχουν μαρίνες στην Γλυφάδα, τον Άλιμο, την Βουλιαγμένη, τον Αστέρα, τον Φλοίσβο, κλπ. Ποια είναι τα πραγματικά οφέλη των κατοίκων αυτών των περιοχών? Τι κερδίζουν οι κάτοικοι της Βουλιαγμένης π.χ. από την λειτουργία του «Αστέρα»? Τίποτα Απολύτως. Οι μαρίνες και ξενοδοχεία τύπου «Αστέρα» δίπλα στην αστική ζώνη καταλαμβάνουν τεράστιο χώρο, που θα μπορούσε να αποτελέσει χώρο αναψυχής και επαφής με τη θάλασσα, ακόμα και χώρο κολύμβησης ή ναυταθλητισμού. Χώρο προσβάσιμο σε όλους κατοίκους και τουρίστες και όχι μόνο σε μια ελίτ.

Θα είναι καταστροφικό για το Ηράκλειο να ακολουθήσει αυτά τα αναπτυξιακά πρότυπα. Θα είναι καταστροφικό για την Κρήτη να ακολουθήσει τα αναπτυξιακά πρότυπα της Δεξιάς, που όπως κατέστρεψε τις δεκαετίες του ‘50, του ‘60 και του ‘70 τα παράλια της Αττικής (Ελευσίνα-Ασπρόπυργο-Πέραμα-Δραπετσώνα-Ελληνικό-Γλυφάδα, κλπ) για να κερδίσουν λίγοι, οραματίζεται σήμερα να καταστρέψει τα παράλια (βόρεια και νότια) της πόλης μας και της Κρήτης.

Ο αστικός ιστός της πόλης επιβάλλεται να έχει διέξοδο στη θάλασσα. Οφείλουμε να προστατέψουμε την ποιότητα ζωής της πόλης μας και να αξιοποιήσουμε τα έργα που ανοίγουν το παραλιακό μέτωπο. Είναι αδιανόητο περιβαλλοντικά, να επιλέγεται η πραγματοποίηση τέτοιας έκτασης επιχωματώσεων για επιχειρηματική χρήση. Μια μαρίνα επίσης δεν πρέπει να συνοδεύεται από άλλες εγκαταστάσεις (ξενοδοχειακές, τροφοδοσίας, συντήρησης, κλπ), αν θέλουμε να αφήσει κέρδη στις επιχειρήσεις και τους κατοίκους της πόλης και όχι σε κάποια πολυεθνική, όπως σχεδιάζει ο Ο.Λ.Η. Αλήθεια γιατί κόπτονται να διαμορφώσουν και να δώσουν ένα τέτοιο επιχειρηματικό «φιλέτο» σε μια μόνο πολυεθνική?

Μια τέτοια (απλή) μαρίνα μπορεί να κατασκευαστεί (όπως έχει ήδη ακουστεί) στο χώρο του Παγκρήτιου, συνδυάζοντας και εγκαταστάσεις ναυταθλητισμού και περαιτέρω ανάπτυξης του εν λόγω αθλητικού κέντρου με δημιουργία ποδηλατοδρομίου (όπως προβλέπεται), νέου κολυμβητηρίου (ανοιχτού και κλειστού), νέου κλειστού γηπέδου καλαθοσφαίρισης (πετοσφαίρισης – αντισφαίρισης) και συνεδριακού κέντρου (με τις αναγκαίες απαλλοτριώσεις και με ήπια επιχωμάτωση).

Άλλη μια εναλλακτική περιοχή μπορεί να είναι ο κόλπος του Καρτερού όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί και το παραλιακό τμήμα του αεροδρομίου, στην προοπτική της μετακίνησης του. Ο εν λόγω κόλπος έχει κατάλληλη διαμόρφωση και έκταση, δεν απέχει πολύ από τη πόλη και δεν διαθέτει ιδιαίτερης ποιότητας θάλασσα. Η απώλεια χρήσης του μπορεί να αντισταθμιστεί από την περιοχή της Αμμουδάρας και γενικότερα του Δήμου Γαζίου, ιδιαίτερα στην προοπτική απομάκρυνσης του εργοστασίου της ΔΕΗ και των λοιπών πετρελαϊκών εγκαταστάσεων. Παράλληλα δίνει μια ώθηση ανάπτυξης στην ευρύτερη περιοχή, η οποία επιβάλλεται να συνδυαστεί με την αξιοποίηση του αεροδρομίου.

Η ευρύτερη περιοχή από τον χώρο της ΣΕΑΠ και τις φυλακές της Ν. Αλικαρνασσού μέχρι το ανατολικό άκρο του αεροδρομίου και την έκταση της 126 ΠΜ μπορεί να αποτελέσει ένα χώρο οργανωμένης δόμησης. Μπορεί να υπάρξει μέσα από ένα πρόγραμμα ΣΔΙΤ ήπια αστική ανάπτυξη με κατασκευή εργατικών κατοικιών (ΣΕΑΠ), πολυτελών κατοικιών και διαμερισμάτων (126 ΠΜ), εμπορικών κέντρων (Λ. Ικάρου) και χώρων περιπάτου-αναψυχής (πάρκου) και ναυταθλητισμού στο κεντρικό και βόρειο τμήμα αντίστοιχα (των οποίων η μαρίνα Καρτερού να αποτελεί συνέχεια). Τέλος το κτίριο του αεροσταθμού (και οι χώροι στάθμευσης) μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για εκθεσιακό-συνεδριακό χώρο, είτε για τη στέγαση όλων των υπηρεσιών της Περιφέρειας Κρήτης (ιδιαίτερα αν ο θεσμός γίνει αιρετός ή υπάρξει νέα διοικητική διάρθρωση που να περιλαμβάνει και το Αιγαίο).

Κλείνοντας θεωρώ ότι επιβάλλεται να κατανοήσουν όλοι τον σημαντικό ρόλο της συναίνεσης των τοπικών κοινωνιών. Οι τοπικοί άρχοντες επιβάλλεται να σταματήσουν να λαϊκίζουν και να κινδυνολογούν, όπως συμβαίνει πολλάκις (π.χ. με το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων). Επιβάλλεται όλοι να επιμερίζονται δίκαια τα οφέλη και το κόστος της ανάπτυξης.

Είναι επιτακτικό η κεντρική εξουσία να παρέχει αναπτυξιακά κίνητρα και αντισταθμιστικά οφέλη, προκειμένου να υλοποιείται ο εθνικός και περιφερειακός αναπτυξιακός σχεδιασμός, στη βάση της προστασίας του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η Ευρώπη βρίθει από θετικά και αρνητικά παραδείγματα που μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο για τη χώρα μας και τη Κρήτη. Η χώρα μας διαθέτει το επιστημονικό και επιχειρηματικό δυναμικό να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής και τις ανάγκες του λαού μας.

Ιδιαίτερα η Κρήτη με τα ανώτατα ιδρύματα της, αλλά και με την δυναμική των Κρητών επιστημόνων που υπηρετούν ή σπουδάζουν σε άλλα πανεπιστήμια, μπορεί να αναπτύξει σύγχρονες δράσεις που να απορροφήσουν αυτό το δυναμικό σε όλους τους τομείς. Δυστυχώς η Νέα Δημοκρατία και μέρος της τοπικής ελίτ έχει προσκολληθεί σε ένα μονοδιάστατο, πεπερασμένο και βραχυπρόθεσμο μοντέλο ανάπτυξης. Κατεξοχήν αντικοινωνικό και αντιδημοκρατικό, πιστό στο ολιγαρχικές και νεοφιλελεύθερες ιδέες της ελληνικής δεξιάς.

Αντίθετα στο χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., και της προοδευτικής αριστεράς έχει ωριμάσει η ιδέα της πράσινης οικονομίας, της αειφόρου ανάπτυξης και του αποκεντρωμένου συμμετοχικού σχεδιασμού. Αυτό το μοντέλο ανάπτυξης και διοίκησης εξασφαλίζει πολύπλευρες επιχειρηματικές και επαγγελματικές δράσεις, ισόρροπη ανάπτυξη όλων των γεωγραφικών περιοχών και των τομέων της οικονομίας, θέσεις εργασίας και αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού όλων των κλάδων, συναίνεση των κοινωνιών και διασφάλιση των φυσικών συγκριτικών πλεονεκτημάτων.

Η Κρήτη μπορεί να αξιοποιήσει όλα τα παραπάνω. Οι τοπικοί άρχοντες, φορείς και θεσμοί επιβάλλεται να σταματήσουν να είναι θεατές και να γίνουν μαζί με τους πολίτες μοχλός ενός οραματικού αναπτυξιακού σχεδίου. Εμείς ως πολίτες πρέπει να βρεθούμε στο πλευρό όσων δρουν και προτείνουν λύσεις με σεβασμό στις ανάγκες μας. Πρέπει να βρεθούμε αντιμέτωποι και να καταψηφίσουμε όσους θέλουν να κερδοσκοπήσουν, όσους αδρανούν και μένουν θεατές, όσους αφήνουν ευκαιρίες να πηγαίνουν χαμένες.

Οι "Εφιάλτες" επιτέλους ας σιωπήσουν

Η σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία έχει στιγματιστεί από πολλές «μαύρες» στιγμές. Άλλοτε με ευθύνη εσωτερικών παραγόντων, άλλοτε με ευθύνη εξωτερικών και άλλοτε με συνέργια και των δυο. Ο λαός μας από την αρχή του προηγούμενου αιώνα ταλαιπωρήθηκε από εθνικούς διχασμούς, εθνικές τραγωδίες, δικτατορίες, εμφύλιους πολέμους κ.α. δεινά. Καθοριστικός πάντα ήταν ο ρόλος ελλήνων πολιτικών που με κοντόφθαλμο τρόπο και με γνώμονα το ατομικό τους συμφέρον προσέγγιζαν τα δημόσια πράγματα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πολιτικοί που σφετερίζονται με κάθε τρόπο την εξουσία, έχουν συμβάλει να γραφτούν τραγικές σελίδες στην ιστορία μας. Ξεκινώντας από την Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι την τραγωδία της Κύπρου βλέπουμε ότι από πίσω κρύβονται ψέματα, εθνικισμοί και πατριδοκαπηλίες.

Για πολλά χρόνια ήταν κρίσιμος ο «ξένος παράγοντας». Άλλοτε με θετική συνεισφορά, όπως μετά το τέλος των δυο παγκοσμίων πολέμων, όπου όμως υπήρξαν και σωστές επιλογές ελλήνων πολιτικών. Άλλοτε με αρνητική συμβολή, όπως στον εθνικό διχασμό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ή την Χούντα των Συνταγματαρχών.

Ευτυχώς η «Γενιά του Πολυτεχνείου» και η «Γενιά του 114», ενσαρκώνοντας το όραμα της «Αλλαγής» και με μπροστάρη τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑ.ΣΟ.Κ,. έβαλε τις βάσεις για μια ανεξάρτητη Ελλάδα που ανήκει στους πολίτες της.

Τα τελευταία 45 χρόνια ένας έλληνας, κρητικός, πολιτικός έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την ιστορία του τόπου. Από την εποχή της Ένωσης Κέντρου ήταν φορέας αντι-κομμουνιστικών συνδρόμων (όπως φαίνεται από δημοσιεύματα της εποχής). Από την αρχή είδε με «κακό μάτι» την επαναστατική, δημοκρατική και ασυμβίβαστη παρουσία του Ανδρέα Παπανδρέου, που μπορούσε να βάλει φραγμό στην επιδίωξη του για εξουσία (ηγεσία της Ένωσης Κέντρου και Πρωθυπουργία της χώρας).

Έτσι όταν τα ανάκτορα, η Αμερικάνικη Πρεσβεία, και τα ανδρείκελα τους, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιο ανατροπής του «Γέρου της Δημοκρατίας» έσπευσε να πάρει ενεργό μέρος, θεωρώντας ότι επιτυγχάνει τους πολιτικούς και προσωπικούς στόχους του. Φυσικά ο λαός, ουδέποτε επιδοκίμασε την επιλογή του, ενώ οι «εθνοσωτήριοι» Συνταγματάρχες σταμάτησαν την πορεία του…

Μετά την μεταπολίτευση και σε σύντομο χρόνο εντάχθηκε στο κόμμα, ενός πρώην πολιτικού αντιπάλου. Του αρχιτέκτονα των εκλογών «βίας και νοθείας» του 1961, τον «θεατή» της δολοφονίας του βουλευτή Λαμπράκη, τον συνεχιστή του εθνικού διχασμού, των εξοριών και του πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων. Έναν πολιτικό που ουδέποτε καταδέχτηκε να καθίσει στα έδρανα της αντιπολίτευσης, φεύγοντας μονίμως στο εξωτερικό ή μεταπηδώντας σε ανώτερα αξιώματα. Έναν πολιτικό που πάντα «αποδεχόταν το «βαρύ φορτίο» «να σώσει τη χώρα», μετά από κρίσεις και εκτροπές, όπου η παράταξη του, η Δεξιά (με όλες τις εκφάνσεις της) έπαιζε πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ακόμα και σε αυτό το κόμμα, γρήγορα υπερκέρασε τα παραδοσιακά του στελέχη και εξελέγη Πρόεδρος. Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με Πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Από την θέση αυτή οδήγησε τη χώρα σε μια από τις πιο μελανές περιόδους μετά τη μεταπολίτευση. Ξεκινώντας από τη δημιουργία της «μαύρης ΟΝΝΕΔ» που μεγαλούργησε το 1991 και φτάνοντας μέχρι το 1989 όπου χρησιμοποιώντας μια ακατάσχετη σκανδαλολογία, ευτελίζοντας τον δημόσιο διάλογο, καταρρακώνοντας και χρησιμοποιώντας τους δημοκρατικούς θεσμούς, κατάφερε να ρίξει την Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η Δεξιά τότε χρησιμοποίησε το «προσωπείο» των «νέων ιδεών», όπως τώρα χρησιμοποιεί τον «μεσαίο χώρο». Τότε υποσχέθηκε 100.000 νέες θέσεις εργασίας, όπως τώρα την μονιμοποίηση 250.000 (όπως οι ίδιοι είχαν υπολογίσει) συμβασιούχων.

Τότε συνεχίζοντας ότι άφησε στη μέση το 1965, επιχείρησε την πολιτική και προσωπική του εξόντωση. Για άλλη μια φορά η σκευωρία κατέρρευσε. Για άλλη μια φορά ο δημοκρατικός λαός του έκλεισε το δρόμο. Βέβαια η χώρα πέρασε άλλη μια δραματική περίοδο, όπου σημαδεύτηκε από μια αντιλαϊκή πολιτική και μια ακατάσχετη στήριξη του οικονομικού κατεστημένου της χώρας, εις βάρος των πολιτών. Η περίοδος έληξε με άλλη μια «εθνική πληγή», το λεγόμενο «Μακεδονικό», που όπως χαρακτηριστικά δήλωνε «σε 10 χρόνια θα έχουμε όλοι ξεχάσει».

Σήμερα, αν και απόμαχος του δημόσιου βίου, συνεχίζει να προπηλακίζει την ομαλή και δημοκρατική λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος. Συνεχίζει να αποτελεί πηγή έντασης και πολιτικής αντιπαράθεσης χαμηλού επιπέδου. Μάλιστα έχει αυτοαναγορευτεί σε τιμητή των πάντων, μιλώντας επί της πολιτικής επικαιρότητας και διατυπώνοντας κρίσεις εκ του ασφαλούς.

Προφανώς η δημοκρατική κοινωνία μας ανέχεται και στην ουσία καταξιώνει τον όρο «δημοκρατία», δίνοντας βήμα και σε τέτοιες φωνές-προσωπικότητες, με αυτό τον βεβαρημένο πολιτικό βίο που φυσιολογικά ανήκουν στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Επιβάλλεται όμως σε κάθε περίπτωση να κατανοήσουμε όλοι με βάση το παρελθόν, για πια ιστορική προσωπικότητα μιλάμε. Είναι περισσότερο από προφανές ότι ο εν λόγω πολιτικός δεν μπορεί να παίξει το ρόλο του «γηραιού συμβούλου» που μεταδίδει τη «σοφία» και την εμπειρία του στις νεότερες γενιές.

Οφείλουν οι έχοντες την 4^η εξουσία και όχι μόνο, να σταματήσουν να δίνουν ασυλία και περίλαμπρο βήμα για την ειρωνεία και το δηλητήριο του …«εφιάλτη», κατά τον αείμνηστο ηγέτη Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου.

Κυβέρνηση καιροσκόπων

Από την αρχή σχεδόν του προηγούμενου έτους έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών. Η εκλογολογία άνοιξε από την αρχή με ευθύνη της Κυβέρνησης και με οργανωμένες διαρροές και δηλώσεις.

Άλλοτε θέτοντας ως ορόσημο την ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης (η οποία ευτυχώς για τα δάση και την παιδεία μας ναυάγησε), άλλοτε δίνοντας ερμηνείες για το πότε κάποιες εκλογές χαρακτηρίζονται πρόωρες, και άλλοτε αναφέροντας το τυπικό «αυτό είναι αρμοδιότητα του Πρωθυπουργού στα πλαίσια του Συντάγματος»

Ίσως η 4^η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, από την μεταπολίτευση και μετά, να είναι η πιο κουρασμένη και ανίκανη κυβέρνηση των τελευταίων 33 ετών. Αλλιώς δεν είναι δυνατό να εξηγηθεί η εκλογολογία ήδη 2 χρόνια πριν τη λήξη της θητείας της.

Λες και η συζήτηση για τις εκλογές, μπορεί να καλύψει την ανυπαρξία οράματος. Λες και η συζήτηση για τις εκλογές μπορεί να κρύψει την ανυπαρξία έργου και αποτελέσματος. Λες και η εκλογολογία μπορεί να κάνει τον ελληνικό λαό να ξεχάσει την αντιλαϊκή και αντιαναπτυξιακή πολιτική της δεξιάς.

Εδώ και περίπου 2 χρόνια απ’ ότι φαίνεται τα σενάρια εκλογών αποτελούν το μοναδικό «έργο» στο οποίο παίρνει ενεργά μέρος ο Κώστας Καραμανλής. Εκτός βέβαια από το να «εκφράζει την δυσαρέσκεια του» για την ανικανότητα των Υπουργών του.

Η μονοτονία έσπασε πριν λίγο καιρό, όταν «το Μαξίμου» δήλωνε «προβληματισμένο» για το αν θα μπορούσε να προχωρήσει σε ανασχηματισμό, αντί για πρόωρες εκλογές. Το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει ο Έλληνας Πρωθυπουργός λύθηκε με τις σκέψεις και τις ερμηνείες υπουργών και στελεχών της ΝΔ ότι υπάρχουν και «πρόωρες, που δεν είναι και …τόσο πρόωρες».

Προφανώς μια Κυβέρνηση, όπου ένας κοινός κακοποιός μπορεί να κλέψει ένα σύγχρονο θωρακισμένο όχημα από στρατόπεδο, ή που αντιλαμβάνεται ως σύγχρονη εθνική αναγκαιότητα την ίδρυση αγροφυλακής, ή που νομίζει ότι ο λαός δεν νιώθει την αφαίμαξη του εισοδήματος του από την αύξηση του ΦΠΑ, την αύξηση των κρατήσεων και την ακρίβεια κα πολλά άλλα, χρειάζεται ένα «αντικείμενο επικαιρότητας» για να κρύψει την γύμνια της.

Κάθε φορά που βρισκόταν στη γωνία, από τις υποκλοπές και τους πακιστανούς μέχρι και τις μίζες από τα σκάνδαλο των ομολόγων, χρησιμοποιούσε δυο όπλα. Την κριτική για το παρελθόν και την εκλογολογία.

Είναι αδιανόητο πως μια Κυβέρνηση και ένα κόμμα που συγκέντρωσε την αποδοχή και την ανοχή μεγάλου μέρους των Ελλήνων κατόρθωσε και κατάντησε να μετατραπεί σε μια Κυβέρνηση που χρησιμοποιεί τον θεσμό των Εκλογών, σε μικροπολιτικά παιχνίδια.

Ο Πρωθυπουργός του «σεμνά και ταπεινά» που δήλωνε ότι «δεν παίζει με τους θεσμούς» χρησιμοποιεί τον ύψιστο δημοκρατικό θεσμό έκφρασης της λαϊκής βούλησης, ως όπλο για την κατάκτηση της εξουσίας. Ο λαός φυσικά τους έχει καταλάβει. Από την αρχή ήθελαν το κράτος ως λάφυρο. Από την αρχή έδειξαν πόσο δεξιοί και πόσο αδέξιοι είναι.

Οι εκλογές, η μοναδική πολιτική πράξη, προσφοράς προς το τόπο του Κώστα Καραμανλή, είναι προ των πυλών. Όχι πια γιατί τις χρησιμοποιεί, αλλά γιατί πια δεν ξέρει τι να κάνει, ούτε αυτός, ούτε η Κυβέρνηση του. Ο λαός όμως ξέρει πολύ καλά. Θα τους στείλει από εκεί που ήρθαν, όπως έκανε και το 1993. Είναι στο χέρι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να τους κρατήσει για πολλά χρόνια εκεί.