Micro & soft Greece

Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, πιστή στην παράδοση της ελληνικής λαϊκίστικης δεξιάς συνεχίζει να απαξιώνει την χώρα μας, αλλά και τις δυνατότητες ανάπτυξης της σε όλο και περισσότερους τομείς. Συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν ένας μεταπράτης της εθνικής περιουσίας και να αναζητά για όλα τα ζητήματα ένα ιδιωτικό πολυεθνικό –πολιτικά αρεστό- κολοσσό να την ξεπουλήσει.

Έτσι μετά την απαξίωση της Δ.Ε.Η. και τα διαχειριστικά αδιέξοδα που έχει επιφέρει στην επιχείρηση, με στόχο να την ξεπουλήσει. Μετά την διαρκή συρρίκνωση του Ο.Τ.Ε. στην αγορά, και την παράδοση του, σε διάφορα πολυεθνικά κερδοσκοπικά κεφάλαια. Μετά την αντιμετώπιση των αποθεματικών των ταμείων ως περιουσιακό στοιχείο προς «τζογάρισμα» και υπεξαίρεση σε αγαστή συνεργασία με πολυεθνικό κολοσσό. Μετά την καθολική διάλυση, συρρίκνωση και απαξίωση της Ολυμπιακής, με στόχο να ευνοηθούν συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα. Μετά την στρατηγική της παράδοσης των υποδομών και των «φιλέτων» των ελληνικών λιμανιών σε πολυεθνικά ολιγοπώλια.

Η Κυβέρνηση εμφάνισε τελικά την περιβόητη σύμβαση του ελληνικού δημοσίου με την πολυεθνική εταιρεία Microsoft. Μια σύμβαση που εξακολουθεί επί της ουσίας να παραμένει μυστική και να συνοδεύεται από δεκάδες παραπομπές σε άλλες συμφωνίες, που ούτε μπορούν να ελεγχθούν, ούτε γνωρίζουμε σε πιο στάδιο βρίσκονται. Η Κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει την σύμβαση ως μεγάλο επίτευγμα, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι το ελληνικό δημόσιο γλιτώνει εκατομμύρια Euro από την αγορά λογισμικού από την Microsoft με έκπτωση. Φυσικά η Κυβέρνηση αποσιωπά ότι επί της ουσίας δεσμεύει το ελληνικό δημόσιο και δεκάδες φορείς που εποπτεύονται από αυτό να έχουν σχεδόν αποκλειστικό προμηθευτή την συγκεκριμένη «εθνική» εταιρεία.

Έτσι με τις πλάτες του κ. Αλογοσκούφη η εν λόγω εταιρεία αποκτά μια μονοπωλιακή–εθνική- αγορά. Οι συνέπειες είναι πολλαπλές. Από την μια περιορίζεται ο ανταγωνισμός, αλλά και η δυνατότητα των ελληνικών επιχειρήσεων να παράγουν νέα καινοτόμα προϊόντα, με στόχο να καλύψουν τις όλο και μεγαλύτερες ανάγκες του ελληνικού δημοσίου. Έτσι συρρικνώνεται η εσωτερική αγορά, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια δεκάδες επιστήμονες στην ανεργία ή στο εξωτερικό. Παράλληλα οι ελληνικές επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να μην επενδύουν στην παραγωγή λογισμικού, αλλά απλά να «αντιπροσωπεύουν» φίρμες του εξωτερικού με μικρότερο κόστος.

Ταυτόχρονα, πλήττεται βαρύτατα ο ερευνητικός τομέας της Πληροφορικής στη χώρας μας. Η ανάπτυξη της πολιτικής για την «Ψηφιακή Ελλάδα», μέχρι το 2013, θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλά ιδρύματα και εταιρείες να παράγουν προϊόντα για το ελληνικό δημόσιο τα οποία στην συνέχεια θα μπορούσαν να εξαχθούν σε άλλες χώρες. Έτσι θα μπορούσε να θεμελιωθεί ένας δυναμικός εξωστρεφής κλάδος, που θα προωθεί τις Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ), δίνοντας μια νέα ώθηση στην εθνική οικονομία.

Η σύμβαση περιέχει δεκάδες αοριστίες και παράλληλα εγκυμονεί κινδύνους για πλήρη εξάρτηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που στερούνται εξειδικευμένου προσωπικού και δυνατοτήτων έρευνα αγοράς σε διεθνές επίπεδο, από την εν λόγω εταιρεία. Όχημα για τα παραπάνω αποτελεί το portal που θα φτιάξει η συγκεκριμένη εταιρεία και το οποίο θα παρέχει «καθοδήγηση» σχετικά με την απόκτηση υψηλού επιπέδου τεχνογνωσίας και τη δυνατότητα επιδότησής τους από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλήθεια μέσα από αυτό το portal δεν θα προωθούνται προνομιακά τα προϊόντα της; Έτσι επί της ουσίας η Κυβέρνηση όχι μόνο χαρίζει τον δημόσιο τομέα και συνολικά τον κλάδο του S/W στην Microsoft, αλλά νοθεύει τον «ελεύθερο» ανταγωνισμό, τον οποίο προσκυνά με ευλάβεια ο κ. Αλογοσκούφης σε κάθε του δήλωση, και στον ιδιωτικό τομέα.

Ακόμα μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος από την ασαφή και πάλι πρόβλεψη για την ίδρυση «Κέντρου Καινοτομίας της Microsoft στην Ελλάδα, το οποίο θα υποστηρίζει την ακαδημαϊκή κοινότητα, τις ελληνικές εταιρίες λογισμικού και τις νέες αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις». Αλήθεια τι είδους θα είναι αυτή η υποστήριξη; Μήπως η έμμεση προώθηση πατέντων και προϊόντων της εν λόγω εταιρείας;

Μήπως δημιουργείται έτσι μια «κερκόπορτα» για την όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση της χώρας, ακόμα και στην κοιτίδα που παράγονται οι νέες γνώσεις από πολυεθνικούς κολοσσούς made in USA? Ακόμα και οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες, το ψηφιακό εκπαιδευτικό λογισμικό, μέχρι και η εκπαίδευση του προσωπικού των πανεπιστημιακών εργαστηρίων, παραδίδεται στην συγκεκριμένη επιχείρηση και τους εγχώριους «υπεργολάβους» της. Ενώ η «εθνική» εταιρεία καραδοκεί και για την «αρπαγή» νέων επιστημόνων μέσα από υποτροφίες για διδακτορικές διατριβές! Ταυτόχρονα, επί της ουσίας δημιουργείται το πρακτικό πλαίσιο για την de facto προώθηση της ουσίας και της φιλοσοφίας των «πατέντων λογισμικού».

Ανάμεσα στα άλλα το εν λόγω κέντρο θα παρέχει δυνατότητες «επιμόρφωσης των πολιτών σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα ψηφιακών γνώσεων». Μήπως αυτό απλά σημαίνει εκπαίδευση και καθοδήγηση των χρηστών αποκλειστικά και μόνο πάνω στα προϊόντα και τις προδιαγραφές-πατέντες της εν λόγω επιχείρησης. Μήπως τελικά το σύνολο των δραστηριοτήτων της χώρας στην Πληροφορική θα εξαντλείται στην εκπαίδευση για χρήση και στην κατανάλωση προϊόντων της εν λόγω εταιρείας?

Προκειμένου να χρυσώσει το χάπι, η Κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι «για τους πολίτες με χαμηλά εισοδήματα θα ιδρυθούν επιπλέον Κοινωνικά Κέντρα Εκμάθησης της Τεχνολογίας στην Περιφέρεια για την ανάπτυξη δεξιοτήτων στις νέες τεχνολογίες». Με άλλα λόγια η «εθνική» εταιρεία Πληροφορικής θα παρέχει «φτηνά» την εκπαίδευση στην χρήση των προϊόντων της!

Αμιγώς τεχνικά μερικά προϊόντα ή εφαρμογές της εν λόγω εταιρείας αντιμετωπίζουν προβλήματα ασφάλειας, ενώ σε άλλες περιπτώσεις δεν αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά ζητήματα προστασίας προσωπικών δεδομένων. Παράλληλα η ελληνική Κυβέρνηση αδιαφορεί για τις ευρωπαϊκές οδηγίες που επιβάλουν την διαλειτουργικότητα των προγραμμάτων και την προσβάσιμη μορφή επεξεργασίας των δεδομένων για τον καθένα. Τέλος μεγάλα θα είναι και τα προβλήματα μετά τη λήξη της σύμβασης σε ζητήματα συντήρησης και αναβάθμισης του λογισμικού γεγονός που αυξάνει την εξάρτηση της χώρας, και μάλιστα υπό εκβιαστικό καθεστώς μετά το τέλος της σύμβασης!

Είναι προφανές ότι ολόκληρη η ακαδημαϊκή κοινότητα, οι επιστήμονες, οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις των κλάδων ΤΠΕ και γενικά οι παραγωγικοί φορείς της χώρας οφείλουν να απορρίψουν τις επιλογές και την μυστικιστική πολιτική του κ. Αλογοσκούφη και της Κυβέρνησης-μεσιτών του Κ. Καραμανλή.

Όλοι μαζί φορείς, κόμματα και προοδευτικοί πολίτες οφείλουμε να αναδείξουμε το συγκεκριμένο θέμα και να δώσουμε τη μάχη στη Βουλή, την κοινωνία, αλλά και σε Ευρωπαϊκούς και εθνικούς θεσμούς προκειμένου να αποτύχει η προσπάθεια της Κυβέρνησης και να καταπέσει ο Νόμος, αν τελικά ψηφιστεί. Αν μια Κυβέρνηση αναγκάζεται να φέρει Νόμο και μάλιστα ελλιπή και ασαφή για να κυρώσει μια σύμβαση, σημαίνει ότι η σύμβαση αυτή είναι παράνομη.

Ποια είναι τα πραγματικά οφέλη της χώρας, της παραγωγικής της βάσης και του επιστημονικού και ερευνητικού της δυναμικού από αυτή την συμφωνία; Γιατί η εν λόγω εταιρεία δεν μπορεί να διεκδικήσει επί «ίσης όροις» τους διαγωνισμούς του δημοσίου; Γιατί δεν μπορούν οι διάφοροι κρατικοί φορείς να έχουν εναλλακτικές επιλογές και ευελιξία στην επιλογή, αλλά και στην παραγωγή λογισμικού με βάση τις εξειδικευμένες και διαρκώς εξελισσόμενες ανάγκες τους;

Γιατί να μην μπορούν να έχουν ελευθερία επιλογής μεταξύ εταιρικού και ελευθέρου λογισμικού; Γιατί άραγε η χώρα μας δεν προωθεί καθολικά το ελεύθερο λογισμικό, δίνοντας έτσι περισσότερες ευκαιρίες για καινοτομία και δημιουργική συμμετοχή των επιστημόνων και των εταιρειών πληροφορικής στην ανάπτυξη του κλάδου και των σχετικών τεχνολογιών ΤΠΕ;

Η επιλογής μας είναι απλή. Ας αντισταθούμε όλοι στην παράδοση κάθε εθνικής αναπτυξιακής προοπτικής σε κάποιο πολυεθνικό, χρηματιστηριακό μονοπώλιο.

Το πρόβλημα των Ζωνιανών και η «ζωνιανοποίηση» της επικαιρότητας και της πολιτικής

Εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα η Κρήτη έχει «κερδίσει» μια αρνητική δημοσιότητα. Δημοσιότητα που προκύπτει επί της ουσίας από την «αποκάλυψη» της εγκληματικής δράσης μερίδας συμπολιτών μας, με επίκεντρο τα Ζωνιανά Ρεθύμνου. Φυσικά, το θέμα δεν είναι καινούριο. Εδώ και πολλά χρόνια υπήρχαν παραβατικές συμπεριφορές, ξεκινώντας από τις «μπαλωθιές» μέχρι και τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, ακόμα και σε κεντρικούς δρόμους του Ηρακλείου.

Η ελληνική Πολιτεία για πάρα πολλά χρόνια παρακολουθούσε το ζήτημα ως θεατής. Τοπικοί άρχοντες και κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι επέλεγαν είτε να σιωπούν, είτε να ανέχονται, είτε χειρότερα να καλύπτουν και να στηρίζονται από εγκληματικά κυκλώματα. Ο προφανής λόγος είναι ότι εξασφάλίζαν εκλογική πελατεία. Ακόμα περισσότερο κάποιοι, μέσα από κουμπαριές και άλλες «κοινωνικές» σχέσεις εξασφάλιζαν και ενεργό κομματικό και «κοινωνικό» μηχανισμό. Μηχανισμό που δεν απέδιδε μόνο προσωπικούς ψήφους σε εκλογές, αλλά ευρύτερη εσωκομματική και διοικητική επιρροή.

Το Κράτος, όποτε επιχείρησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα το έκανε μόνο επιφανειακά και κυρίως για λόγους γοήτρου. «Έμπαινε στο κόπο» να παρέμβει όταν γινόταν κάποιο δραματικό γεγονός, ή όταν φαινόταν ότι μπορεί να κλονιστεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις αρχές και την εξουσία. Έτσι ουσιαστικά γίνονταν μόνο «δειγματοληπτικές» επιχειρήσεις και αν ισχύουν τα καταγγελλόμενα εν πολλοίς μετά από διαπραγμάτευση και συμφωνία!

Έτσι η κατάσταση χρόνο με τον χρόνο εκτραχυνόταν η απλή οπλοκατοχή και η χρήση στα έθιμα μετατράπηκε σε «επαγγελματική» ανάγκη και μέσο κυριαρχίας. Η παραβατικότητα της ζωοκλοπής και των εικονικών επιδοτήσεων, μετατράπηκε σε καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών. Η κρητική αντρειοσύνη μετατράπηκε σε «προστασία» και εκβιασμό καταστημάτων και επιχειρηματιών.

Η πολιτεία ποτέ δεν επιχείρησε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του. Ποτέ δεν επιχείρησε να αξιοποιήσει κοινοτικά και άλλα κονδύλια για να δώσει μια άλλη αναπτυξιακή προοπτική. Ποτέ δεν επεχείρησε να αξιοποιήσει την παιδεία, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό για να δώσει μια άλλη δυναμική στις ορεινές κοινωνίες. Αντίθετα, ακόμα και θεσμικές παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να περιορίσουν τα «καπετανάτα» και να αμφισβητήσουν τα διαμορφωμένα κομματικά και αυτοδιοικητικά στεγανά ανακλήθηκαν από την παρούσα Κυβέρνηση.

Μια Κυβέρνηση που ρίχνει δάκρυα και εμφανίζεται ως τολμηρή να οδηγήσει στην κάθαρση… Κανείς στον τόπο μας και ιδιαίτερα στην Κρήτη δεν τρώει κουτόχορτο, τα δάκρυα της Κυβέρνησης είναι κροκοδείλια. Με δέσμευση του Πρωθυπουργού αυτονομήθηκαν τα Ζωνιανά. Ο μεταρρυθμιστής Πρωθυπουργός που δεν υποκύπτει στις «δυναμικές μειοψηφίες» των καθηγητών και των φοιτητών, όχι μόνο υπέκυψε, αλλά προεκλογικά δεσμεύτηκε να τους δικαιώσει! Ο Πρωθυπουργός που δεν χάνει «επικοινωνιακή» ευκαιρία να αναδείξει την ευαισθησία του (βλέπε βιασμούς ανηλίκων) σιωπά μπροστά σε ένα ζήτημα που ναι μεν του δίνει επικοινωνιακούς πόντους, αλλά κλονίζει την «πελατεία» συνεργατών του.

Αν αναλύσουμε την πορεία της εγκληματικότας στη Κρήτη, που έχει επίκεντρο τους ορεινούς όγκους, θα δούμε ότι τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ιδιαίτερη έξαρση. Ταυτόχρονα τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται η μεγαλύτερη αδράνεια. Αλήθεια ας μετρήσει κάποιος τις επιθέσεις σε καταστήματα από το Τέμενος μέχρι τα Αστερούσια. Ας μετρήσει κάποιος τις απειλές, τα επεισόδια και τους εκβιασμούς που λαμβάνουν χώρα στη Μεσσαρά. Ας αξιολογήσει κάποιος τις κλοπές των ATM και πότε γεννήθηκε αυτή η «μόδα».

Οι ευθύνες της Κυβέρνησης είναι εγκληματικές. Ικανοί αξιωματικοί απομακρύνθηκαν, αστυνομικές υπηρεσίες αποψιλώθηκαν. Ακόμα και τα απλά αλκοτέστ που πριν το 2004 τα βλέπαμε σε 2 και 3 σημεία στη πόλη του Ηρακλείου εξαϋλώθηκαν. Αλήθεια από πότε έχει να κλείσει νυχτερινό μαγαζί μετά τις 04:30 το πρωί; Είναι δεκάδες τα δημοσιεύματα που αναφέρονται σε διαμαρτυρίες κατοίκων για ελλιπή αστυνόμευση. Ο ένας μετά τον άλλον οι Αρχηγοί και οι Διοικητές υπόσχονται διορισμούς και νέο σχεδιασμό των υπηρεσιών...αλλά τίποτα δεν έχουμε δει. Ακόμα και τώρα ζητάνε εθελοντές, χωρίς ουσιαστικά κίνητρα...

Κύριοι της Νέας Δημοκρατίας οι ιστορικές, διαχρονικές και διακομματικές ευθύνες της πολιτείας είναι ακέραιες. Η συνυπευθυνότητα κομμάτων και πολιτικών είναι δεδομένη, αλλά σίγουρα δεν ανήκει σε σας η ρομφαία της κάθαρσης. Ο χώρος της προοδευτικής παράταξης, έχει υποστεί μεγαλύτερες απειλές, εκβιασμούς, πιέσεις, ακόμα και βομβιστικές επιθέσεις. Σίγουρα δεν έδωσε τελική λύση, αλλά σίγουρα η τελική λύση δεν είναι αστυνομική.

Το "γαλάζιο κράτος" παρενέβη απλά γιατί θίχτηκε η εξουσία του. Η επικοινωνιακή επιχείρηση των «Ζωνιανών», γίνεται απλά για να δικαιολογήσει η Κυβέρνηση τον ρόλο της αστυνομίας. Μια αστυνομία που καταρρακώθηκε από τον «Πολυδωρισμό». Μια αστυνομία που τσαλακώθηκε από την «ζαρντινιέρα» και τις αλλεπάλληλες αποδράσεις. Μια αστυνομία που ταυτίστηκε με την καταστολή και την βία. Ταυτόχρονα επιχειρείται να σωθεί η Δικαιοσύνη του Σανιδά. Η δικαιοσύνη της δίωξης των καταλήψεων, των καμερών, του θαψίματος των σκανδάλων των υποκλοπών και των ομολόγων.

Η γαλάζια επικοινωνιακή σαπουνόπερα θα καταρρεύσει όταν οι «δεμένες» κατηγορίες «λυθούν». Μέχρι τότε η «ζωνιανοποίηση» θα καλύπτει την επικαιρότητα του Ασφαλιστικού, του αντικοινωνικού και αντιεκπαιδευτικού Προϋπολογισμού σας, της διάλυσης της Ολυμπιακής, και τις «ακρίβειας κυρίων» που τίναξαν οι αυξήσεις της ΔΕΗ.
Ταυτόχρονα ο εικονικός πόλεμος κατά της εγκληματικότητας, θα οπλίζει το γκλοπ των ΜΑΤ και τις διώξεις των εισαγγελέων εναντίον μαθητών, φοιτητών, καθηγητών, εργαζομένων, συνταξιούχων. Θα δικαιολογεί την διάλυση συγκεντρώσεων που δεν «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» να καταλαμβάνουν μόνο πεζοδρόμια.

Μόλις φύγουν οι κάμερες, μόλις τελειώσει το show και μόλις ολοκληρώσει ο Υπουργός Εσωτερικών τη φιέστα με τα έργα-άλλοθι, τα πάντα θα γίνουν όπως πριν. Ο ορεινός όγκος του Μυλοποτάμου θα εγκαταλειφθεί, όπως και όλοι οι ορεινοί όγκοι της πατρίδας μας. Όσοι δεν μπορούν από δάση να γίνουν χιονοδρομικά κέντρα. Όσοι δεν μπορούν να μπουν στην Συνταγματική σας Αναθεώρηση θα πεθάνουν, ήδη οι πραγματικοί κτηνοτρόφοι πιέζονται ασφυκτικά. Είναι σαν να τους ανοίγετε δυο δρόμους, την ανεργία ή την «ζωνιανοποίηση».

Τα Ζωνιανά της Κρήτης, όπως και όλα τα «Ζωνιανά» της Ελλάδας, είναι αποτέλεσμα φτώχιας, εξαθλίωσης, εγκατάλειψης και οικονομικο-πολιτικής συναλλαγής. Μια αλλαγή πολιτικής. Μια αλλαγή προτεραιοτήτων. Μια πολιτική έμφασης στην ανθρώπινη αξία, στη γνώση, στη παιδεία και τον πολιτισμό, στην σωστή-παραγωγική αξιοποίηση του φυσικού και πολιτισμικού μας περιβάλλοντος, μπορεί να πολεμήσει την παραβατικότητα και την οργανωμένη εγκληματικότητα.

Παράλληλα το σπάσιμο των κομματικών στεγανών στην Δικαιοσύνη, την αστυνομία και την δημόσια διοίκηση, η αποκέντρωση και η κοινωνικοποίηση των δομών εξουσίας, μπορούν να κάνουν τον πολίτη από «επαίτη του πολιτευτή» σε διαμορφωτή του μέλλοντος του.
Η νέα γενιά δεν μπορεί να παρακολουθεί το θέατρο σκιών της Κυβέρνησης και των ΜΜΕ της τηλεθέασης, δεν μπορεί να παρακολουθεί τα δάκρυα πολιτικών δεκαετιών, ούτε τις ψευτο-διαβεβαιώσεις πολιτικών με αυτόκλητο ρόλο «Νέστορα», ότι σίγουρα δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες.

Η ανατροπή είναι η λύση, η σύγκρουση δίνει διέξοδο। Οι κάτοικοι των Ζωνιανών, οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να δώσουν την απάντηση τους। Η πνευματική ηγεσία της Κρήτης, τα ακαδημαϊκά της Ιδρύματα, οφείλουν να λάβουν επιστημονικά οργανωμένες πρωτοβουλίες. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, που τουλάχιστον στο Ρέθυμνο είχε δείξει και ακόμα δείχνει να έχει αντανακλαστικά, οφείλει να στηρίξει την προσπάθεια. Οι Δημοτικές αρχές των ορεινών και ημιορεινών περιοχών, η εκκλησία και άλλοι κοινωνικοί, επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς οφείλουν να παράσχουν οικονομική, υλικοτεχνική και επιστημονική υποστήριξη σε νέες δράσεις κοινωνικοποίησης και ανάπτυξης.

Επιλογές και πολιτικές που σίγουρα δεν μπορεί να περιμένει κανείς από μια Κυβέρνηση δεξιών και αδέξιων. Η Κρήτη έχει μια προοδευτική πλειοψηφία σε πολλά επίπεδα, μπορεί αυτή η πλειοψηφία να αναλάβει ένα τολμηρό αναπτυξιακό και μεταρρυθμιστικό σχέδιο ή θα μείνει σε λόγια ακαδημαϊκού και διακηρυκτικού περιεχομένου;

Η κρυφή ατζέντα και η κλεμμένη ψήφος

Μονότονα, τον τελευταίο χρόνο, η Κυβέρνηση διατυμπάνιζε ότι το ζήτημα του Ασφαλιστικού την απασχολεί, αλλά θεωρεί ότι πρέπει να το ανοίξει η επόμενη Κυβέρνηση. Μάλιστα εξ αρχής έλεγε ότι αποτελεί μεγάλη μεταρρύθμιση και ότι επί της ουσίας, αν επανεκλέγει θα αναλάβει την ιστορική ευθύνη να λύσει ένα χρονίζον πρόβλημα.
Όσο πλησίαζαν οι εκλογές ο Πρωθυπουργός άρχιζε να προβάλει το περίγραμμα των αλλαγών και στην ουσία να θέτει ένα δίλημμα: "Είμαι μεταρρυθμιστής. Έχω την ικανότητα και την τόλμη να λύσω το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα της χώρας. Σας εγγυώμαι ότι θα το λύσω με ουσιαστικό διάλογο και ότι ΔΕΝ θα θιγούν όρια ηλικίας, συντάξεις και εισφορές. Διαλέξτε εμένα ή το ΠΑΣΟΚ του Νόμου Ρέππα και της ασάφειας;"

Ο ελληνικός λαός, δυστυχώς, για μια ακόμα φορά πείστηκε. Το δυστύχημα είναι ότι πείστηκε από το απόλυτο "κενό". Όλη η προεκλογική ρητορεία ήταν γενική και δεν περιλάμβανε προτάσεις. Παράλληλα το "μεταρρυθμιστικό" προπέτασμα καθ' όλη την πρώτη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν παρά κάλυμμα αδράνειας. Όπου έγιναν αλλαγές ήταν περιορισμένες χωρίς να δικαιολογούν το βαρύγδουπο του όρου "μεταρρύθμιση" και επί της ουσίας στρέφονταν εναντίον των πολλών (εργαζομένων, καταναλωτών, ασφαλισμένων) και υπέρ των λίγων (εργοδοτών, πολυεθνικών επιχειρήσεων, ανώτερων κλιμακίων εισοδήματος, εχόντων μεγάλη ακίνητη περιουσία κλπ).

Το μεγαλύτερο μεταρρυθμιστικό εγχείρημα, της παιδείας, ήταν καθαρά σε μη ουσιαστικά θέματα, μα σαφές συντηρητικό και αναχρονιστικό περιεχόμενο και κυρίως με διάθεση επιβολής ταξικών διακρίσεων μεταξύ φοιτητών, καθηγητών, πανεπιστημίων. Παράλληλα είχε βασικό στόχο να διαμορφώσει αναγκαστικά πλαίσιο και πελατεία για κάθε λογής "εμπόρους" της γνώσης. Κατ' ουσίαν ήταν ένα μοντέλο που βάζει τις βάσεις για υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης για τους έχοντες και ανταγωνισμό "ζούγκλας" για επιβίωση και ψήγματα δουλειά για τους μη έχοντες.

Έτσι το ανύπαρκτο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα και οι γενικότητες που χαρακτηρίζουν και περιγράφουν τις πολιτικές, αλλά δεν τις αναλύουν κέρδισαν. Δηλαδή η Κυβέρνηση ποτέ δεν ανακοινώνει τι θα κάνει, αλλά πάντα ανακοινώνει πως η ίδια χαρακτηρίζει αυτό που εμείς θα "νιώσουμε" αργότερα! Όταν αυξήθηκε ο ΦΠΑ και όταν συρρικνώνονταν οι κοινωνικές και οι δημόσιες αναπτυξιακές δαπάνες του προϋπολογισμού η Κυβέρνηση μίλαγε για ήπια προσαρμογή. Για το ασφαλιστικό η Κυβέρνηση μίλαγε για διάλογο και υπεύθυνες προτάσεις. Αλλά ποιο είναι το περιεχόμενο του διαλόγου και ποιες είναι οι προτάσεις, ακόμα δεν ξέρουμε.
Έτσι τα τρια "ΔΕΝ" έγιναν ή θα γίνουν: Δεν αυξάνουμε τα όρια ηλικίας --> εννοούσαμε τα γενικά και όχι τα ειδικά όρια...τώρα αν τα ειδικά αφορούν 1.000.000 ασφαλισμένους είναι άλλο ζήτημα!
Δεν μειώνουμε τις συντάξεις --> εννοούσαμε τις κατώτερες και μόνο σε ΙΚΑ και ΟΑΕΕ-TEBE. Δεν αυξάνουμε τις εισφορές --> εννοούσαμε στα υγιή ταμεία και μόνο για τους παλιούς εργαζόμενους. Δεν θα αιφνιδιάσουμε και δεν θα θίξουμε ώριμα δικαιώματα --> εννοούσαμε για όσους είναι πάνω από 55 και ε!... μόλις κατατεθούν στη Βουλή θα τα μάθετε, κρυφά θα μείνουν?

Είναι προφανής ο εμπαιγμός της Κυβέρνησης. Το χειρότερο όμως είναι ότι εξακολουθούν να λειτουργούν επικοινωνιακά και στην ουσία δεν κυβερνούν. Απλώς υπηρετούν τα συμφέροντα που πάντα υπηρετούσε η δεξιά στον τόπο μας. Το μεγάλο κεφάλαιο, "φιλικούς" επιχειρηματίες και τους σταθερούς ψηφοφόρους της.

Η γενιά μας, που πλήττεται περισσότερο από τα εκπαιδευτικά, εργασιακά και ασφαλιστικά μέτρα της Κυβέρνησης πρέπει να αντιδράσει. Θα είμαστε η γενιά που δεν θα μπορεί να αποταμιεύσει, δεν θα μπορεί να αφήσει κάτι (περιουσιακό στοιχείο) στα παιδιά μας... να προλάβουμε να ζήσουμε μαζί τους και να τους παράσχουμε όλα όσα είναι αναγκαία.
Στην ουσία θέλουν να είμαστε η πρώτη γενιά μετά τον "μεγάλο" πόλεμο που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Θα τους αφήσουμε;

ΠΑΣΟΚ: Κόμμα Ανατροπής

Απομένει μια εβδομάδα πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία εκλογής Προέδρου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Όσο φτάνουμε προς την 11^η Νοεμβρίου μεγαλώνει η αγωνία, αλλά και η απορία γνωστών δημοσιογράφων για την πορεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Έτσι με αρκετή δόση κινδυνολογίας, αναλύουν την «σύγχυση του μέσου ΠΑΣΟΚου» που όπως χαρακτηριστικά έχουν τιτλοφορήσει θέλει για Πρόεδρο τον «Ευάγγελο Παπανδρέου».

Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι δημοσιογράφοι, αναλυτές, επικοινωνιολόγοι, δεν μπορούν να κατανοήσουν τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα τον προοδευτικό κόσμο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της ευρύτερης αριστερής δημοκρατικής παράταξης. Δεν μπορούν να κατανοήσουν-χωνέψουν ότι αυτός ο κόσμος δεν διψάει για «βόλεμα», δεν αγωνιά για «εξουσία», δεν συγκινείται στην προοπτικής της «καρέκλας», δεν αγωνίζεται για τίτλους και οφίτσια, αλλά αγωνίζεται για μια άλλη πολιτική.

Για μια πολιτική που θα υπηρετεί τον λαό και θα θέτει στόχους για την χώρα. Μια πολιτική που θα αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της χώρας (φυσικά, ιστορικά, ανθρώπινα) προς όφελος όλων και των μελλοντικών γενιών. Μια πολιτική εξουσία που θα εγγυάται πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες σε όλους, που θα δίνει ελπίδα και προοπτική στον καθένα, που θα παρέχει ασφάλεια και προστασία στον κοινωνικά, οικονομικά, μορφωτικά, φυλετικά, αδύνατο.

Ο λαός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θέλει πολιτικούς άνδρες με αξιοπρέπεια, ήθος, εντιμότητα, όραμα και ειλικρίνεια. Δεν συγκινείται από κάθε λογής επικοινωνιακές και επιφανειακές «καταλληλότητες», αλλά αναζητά την ουσία. Δεν βλέπει την Νέα Δημοκρατία και τον Κώστα Καραμανλή ως αντίπαλο κανάλι και τηλεοπτικό σίριαλ, που απλά πρέπει να καταγράψει καλύτερα νούμερα ακροαματικότητας… για να πουλήσει.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και οι πολίτες της δημοκρατικής παράταξης διψούν για αλλαγές που θα βγάλουν την κοινωνία, την οικονομία και τη χώρα από το τέλμα και την αδράνεια, από την ευημερία των αριθμών και την δυστυχία των ανθρώπων, από το περιτύλιγμα της «επικοινωνίας» και την κενότητα της γενικολογίας.

Οι πολίτες θέλουν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να μιλήσει για την ουσία, να βρει τη νέα προοδευτική στρατηγική που θα κάνει τους έλληνες περήφανους αισιόδοξους. Θέλουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να απελευθερωθεί από τα δεσμά και τις δεσμεύσεις του παρελθόντος και να δώσει λύσεις που θα ανατρέπουν κατεστημένες αντιλήψεις και φέουδα σε ολόκληρη τη κοινωνία μας. Ανατροπή στα κατεστημένα συμφέροντα στην υγεία, την παιδεία, την δημόσια διοίκηση, το τραπεζικό σύστημα, την δικαιοσύνη.

Όλα αυτά δεν μπορούν να τα κατανοήσουν τα «εξωθεσμικά» κέντρα, που αγωνιούν μόνο για την «ταμπακέρα», και που θέλουν στην εξουσία ένα ΠΑ.ΣΟ.Κ. αξιωματούχων, απομακρυσμένων από τη λαϊκή βάση, που το μόνο που θα τους νοιάζει θα είναι η παραμονή στην εξουσία με κάθε κόστος.

Κόστος που τελικά θα το πληρώσουν οι πολίτες και η χώρα την οποία στην ουσία θα την εξουσιάζουν και θα καθορίζουν την τύχη της μερικά οικονομικά, πολιτικά και δημοσιογραφικά τζάκια. Τζάκια που προκειμένου να διατηρήσουν τα κεκτημένα χρησιμοποιούν ως υποχείριο τους πολιτικό προσωπικό αδύναμο και εξαρτημένο, χωρίς λαϊκά και κοινωνικά ερείσματα.

Πολιτικό προσωπικό παράγωγό κομματικών και κυβερνητικών δομών εξουσίας το οποίο αντλεί την δύναμη του από τα ρουσφέτια και τις προνομιακές του σχέσεις με μεγάλα και μικρά κανάλια και με κεντρικά και περιφερειακά συγκροτήματα.

Σε αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο λαός έχει γυρίσει τη πλάτη. Σε αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο λαός δεν δείχνει εμπιστοσύνη. Σε αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν υπάρχει καμία ελπίδα για πραγματική εξουσία του λαού και για πραγματική αλλαγή στη χώρα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να ξαναγίνει κόμμα Ανατροπής…όχι της γνωστής εκπομπής.

ΠΑ.ΣΟ.Κ.: Η Επόμενη μέρα

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προσεγγίσει κάποιος το ζήτημα το οποίο έχει ανακύψει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο καλύτερος τρόπος είναι η ανάλυση να ξεκινήσει από τα σημαντικά (μείζονα) και να καταλήξει στα λιγότερο σημαντικά (ελάσσονα). Τα σημαντικότερα ζητήματα σε αυτή την κλίμακα έχουν ιδεολογική, εθνική και πολιτική διάσταση.

Το ιδεολογικό ζήτημα είναι που τοποθετούμε το ΠΑΣΟΚ στο σύγχρονο πολιτικό χάρτη και τι πιστεύουμε ότι εκφράζει και εκπροσωπεί.

Το εθνικό ζήτημα είναι τι επιδιώκουμε για τη χώρα. Τι μοντέλο κράτους και κοινωνίας οραματιζόμαστε και θέλουμε να διαμορφώσουμε.

Το πολιτικό ζήτημα είναι πως και με ποιους θέλουμε να κάνουμε τα παραπάνω.

Σε όλα τα επίπεδα υπάρχει μια κοινή συνισταμένη και όλα τα παραπάνω συγκλίνουν σε ένα ενδιάμεσο στόχο, την εξουσία. Η εξουσία είναι το όπλο για να εκφράσεις τις ιδέες σου και να εκπροσωπήσεις τους πολίτες. Η εξουσία είναι το μέσον για να διαμορφώσεις την χώρα και την κοινωνία που θες. Η εξουσία είναι η διαδικασία με την οποία αποδεικνύεις πως και με ποιους σχεδιάζεις και υλοποιείς όσα διακηρύσσεις ιδεολογικά, πολιτικά και προγραμματικά.

Α. Το ιδεολογικό ζήτημα

Προσωπικά, λοιπόν στο ιδεολογικό ζήτημα, τοποθετώ το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη σφαίρα της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας. Ο όρος είναι αντιπροσωπευτικός δυο βασικών συνιστωσών. Σοσιαλισμός στην οργάνωση και την δομή της οικονομίας και της κοινωνίας. Δημοκρατία στην οργάνωση των θεσμών και την λειτουργία του κράτους. Κάθε τι άλλο και κάθε διαφορετική ερμηνεία είναι παραπλανητική, περίπλοκη και τελικά άστοχη.

Οι δυο αυτές συνιστώσες εκφράστηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου με κεντρικές πολιτικές επιλογές που διαπότισαν το σύνολο των δράσεων του Κινήματος. Στο πρώτο επίπεδο δόθηκε το δικαίωμα στον λεγόμενο «μη προνομιούχο» να αποκτήσει «στον ήλιο μοίρα». Δηλαδή δόθηκε στο μεγαλύτερο κομμάτι του λαού το δικαίωμα στις ίσες ευκαιρίες, στην ελπίδα και στην αξιοπρεπή διαβίωση.

Η πρώτη 8ετία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έφερε κυρίαρχα στοιχεία κοινωνικής ισότητας και κοινωνικής αλληλεγγύης. Σχεδίασε, οργάνωσε και υλοποίησε θεσμούς, δομές και υποδομές, ώστε όλοι οι Έλληνες να έχουν πρόσβαση και ικανοποιητικό επίπεδο στην παιδεία, στην υγεία, στις πηγές ενέργειας, στις μεταφορές, στην κοινωνική ασφάλιση, στα εργασιακά δικαιώματα, στον πολιτισμό.

Η δεύτερη συνιστώσα θεμελιώθηκε στη βάση του: «Η Ελλάδα να ανήκει στους Έλληνες». Δηλαδή ο λαός να είναι ο μόνος που αποφασίζει για τις τύχες του. Αυτό δεν εκφράστηκε μόνο από την εμπέδωση της δημοκρατίας και την ενίσχυση της κεντρικής κυβέρνησης, έναντι των κέντρων και παράκεντρων εξουσίας. Εκφράστηκε μέσα από την αναγνώριση και κατοχύρωση συνδικαλιστικών ελευθεριών, μέσα από την αναβάθμιση της συνεταιριστικών οργανώσεων, την θεμελίωση και οργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης, μέσα από την ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών-εργαζομένων-φοιτητών στην διοίκηση επιχειρήσεων, πανεπιστημίων και άλλων φορέων.

Οι δυο αυτές ενότητες έδωσαν στη χώρα μια άλλη όψη. Μια όψη που δεν σήμαινε απλώς «καλύτερες μέρες», αλλά υλοποιούσε για πρώτη φορά την πεμπτουσία των βασικών αρχών και ανθρώπινων αξιών. Δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη, ισονομία, κλπ.

Αυτή η ιδεολογική προσέγγιση χρειάζεται σήμερα επικαιροποίηση. Ο όρος «σύγχρονη» έχει την έννοια ότι πρέπει να συνεχίσουμε να διακηρύττουμε και να στοχεύουμε τα παραπάνω, αλλά επιβάλλεται να το κάνουμε με νέους τρόπους, με νέους θεσμούς και κυρίως αντιμετωπίζοντας νέους κινδύνους.

Ποιες ήταν λοιπόν οι πρώτες πολιτικές πρωτοβουλίες του Γιώργου Παπανδρέου? Να εισάγει νέα θέματα. Η σημασία και ο ρόλος της γυναίκας στη πολιτική και όχι μόνο ζωή. Ο ρόλος και η αξία των μεταναστών στη οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Η σημασία του περιβάλλοντος για το μέλλον του πλανήτη και την ποιότητα ζωής. Η σημασία της αυτονομίας του πολιτικού συστήματος από κάθε λογής κέντρα και παράκεντρα εξουσίας. Ο κατάλογος είναι μακρύς…

Πως αντέδρασε το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο? Απαξιώνοντας την συγκεκριμένη θεματολογία και θέτοντας κλασσικά, παραδοσιακά θέματα. Φυσικά σε μια λογική γενικότητας και επιφανειακά. Δημιουργώντας σύγχυση για τον ρόλο αριστεράς-δεξιάς και για την διαφορετικότητα ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΝΔ.

Έτσι το πολιτικό προσωπικό και το στελεχιακό δυναμικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ελάχιστα ασχολήθηκε με τα παραπάνω. Όλοι όσοι το επιχείρησαν έμειναν μόνοι και σε κάποιο βαθμό απαξιώθηκαν. Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι το σημερινό ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν μπορεί να είναι σύγχρονο και δεν μπορεί να γίνει προοδευτικό. Όχι γιατί δεν τα λέει ή δεν τα σκέφτεται, αλλά γιατί είναι δέσμιο του παρελθόντος των «προσωπικοτήτων» που το απαρτίζουν.

Από κόμμα της συλλογικότητας και κίνημα ιδεών μετατράπηκε σε «κίνημα» «προσκόλλησης» στην εξουσία και σε κόμμα «γραφειοκρατίας». Αυτή η μεταστροφή είναι φυσιολογική. Όταν κάποιος ασκεί εξουσία, με τον συγκεντρωτικό τρόπο που αυτή δομείται στην Ελλάδα, είναι μοιραίο να αλλοτριώνεται, να συμβιβάζεται και τελικά να χειραγωγείται από την επιθυμία να την διατηρήσει ή να την αναβαθμίσει.

Άρα το κλειδί της πορείας ενός προοδευτικού κόμματος, ώστε να μπορέσει να παραμένει κίνημα αρχών, αξιών και ιδεών και να μπορεί να σχηματοποιεί την πολιτική του στη βάση των κοινωνικών και οικονομικών δεδομένων είναι η ανανέωση και η αποκέντρωση.

Η μεν ανανέωση-εναλλαγή διασφαλίζει την προστασία από τις σειρήνες της εξουσίας. Η δε αποκέντρωση διασφαλίζει την μείωση της εξουσίας του ενός και την διεύρυνση της συλλογικότητας στην λήψη των αποφάσεων. Οι δυο παραπάνω συνιστώσες στην ουσία τελικά ενισχύουν την δημοκρατία.

Αυτά τα δυο ήταν οι δυο πρώτες οργανωτικές επιλογές του Γιώργου. Ανανέωση στο Ευρωψηφοδέλτιο, ανανέωση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ανανέωση στο προσωπικό και στο «περιβάλλον» της Χ. Τρικούπη, ανανέωση στη Βουλή. Αποκέντρωση των οργάνων με ενίσχυση του ρόλου των δημοτικών οργανώσεων και συγκρότηση περιφερειακών επιτροπών.

Ποια ήταν η αντίδραση του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου στις παραπάνω αλλαγές?

Το πολιτικό κατεστημένο μίλησε για σύγχυση αρμοδιοτήτων, περίπλοκη δομή και χαοτική λειτουργία. Φυσικά η σύγχυση και το χάος υπήρχε μόνο στο κεφάλι τους, και προκλήθηκε από την απώλεια του ρόλου τους και την αδυναμία να συν-λειτουργήσουν.

Πρακτικό αποτέλεσμα; Π.χ. στο Ηράκλειο κανένα όργανο δεν δούλεψε γιατί τα «στελέχη» δεν έχουν μάθει να δουλεύουν δημόσια με διαφάνεια στα όργανα, αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες των επιλογών τους, αλλά έχουν μάθει να παζαρεύουν, να εκβιάζουν και να καιροσκοπούν διαφυλάττοντας τον προσωπικό τους ρόλο και το μέλλον τους.

Το οικονομικό κατεστημένο μίλησε για απαξίωση ικανών στελεχών, για «αγνώστους που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους» και λοιδορούσε τις επιλογές στην λογική «με την …. θα κερδίσει τον Καραμανλή;»

Η ανάλυση των αρχικών πολιτικών και οργανωτικών επιλογών του Γιώργου Παπανδρέου και η αντίδραση του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου ερμηνεύουν γιατί δεν έγινε πράξη το «άλλαξε τα όλα».

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και άρα ο Πρόεδρος του, οφείλει να θέλει την εξουσία ως μέσο για να εφαρμόσει τις πολιτικές του. Τα στελέχη –προσωπικότητες– του δυστυχώς την θέλουν/έχουν κίνητρο για να δράσουν. Τα συμφέροντα την έχουν ως αυτοσκοπό.

Τι μπορεί λοιπόν να κάνει ένας «κούκος» και πως μπορεί να φέρει την άνοιξη?

Β. Το εθνικό ζήτημα

Ας δούμε λίγο το εθνικό ζήτημα. Τι χώρα θέλουμε?

Η έννοια σύγχρονη είναι κατ’ αρχή γενική, σε δεύτερη φάση είναι τεχνοκρατική. Άρα το «σύγχρονος» και κατ’ επέκταση το «εκσυγχρονισμός» της χώρας δεν μπορεί να είναι η βάση μιας πολιτικής συζήτησης. Συνεπώς οφείλουμε να προσεγγίσουμε το θέμα σε δυο συνιστώσες. Η πρώτη αφορά την κοινωνία, δηλαδή τι κοινωνία θέλουμε και η δεύτερη αφορά το κράτος, δηλαδή τι δομές θέλουμε.

Η κοινωνία επίσης δεν είναι μονοσήμαντος όρος. Η κοινωνία διαμορφώνεται στη βάση των οικονομικών σχέσεων (προφανώς και στη βάση πολιτισμικών, ιστορικών, θρησκευτικών και γεωγραφικών επιρροών, αλλά αυτό είναι μια άλλου είδους συζήτηση).

Τα μέσα παραγωγής (από την βιομηχανική επανάσταση και μετά), οι δομές παραγωγής (από το 1917 και μετά), οι πηγές πλούτου (από την αρχή της ιστορίας), η τεχνολογία (από το 1960 και μετά) διαμορφώνουν την κοινωνική πραγματικότητα, τα κοινωνικά αιτήματα και τα κοινωνικά δικαιώματα.

Στη βάση αυτή λοιπόν η σοσιαλιστική προσέγγιση για την κοινωνία σήμερα συμπυκνώνεται στο: «κοινωνία που παράγει πλούτο και τον διανέμει δίκαια».

Η προσέγγιση είναι αποκαλυπτική. Τον πλούτο δεν τον παράγει το κράτος! (κομμουνισμός). Δεν τον παράγει η επιχείρηση-κεφάλαιο (φιλελευθερισμός)! Τον παράγει η κοινωνία !!! Ο επιχειρηματίας με το κεφάλαιο, ο εργαζόμενος με την γνώση, την δεξιότητα, το ταλέντο, την έμπνευση, την φαντασία, την δημιουργικότητα του. Τα πανεπιστήμια-ινστιτούτα με την έρευνα και την καινοτομία.

Το κράτος με τους θεσμούς, τις δομές και τις υποδομές και τον λεγόμενο ρόλο του «διαιτητή», του «χρηματοδότη» και του «φύλακα των κανόνων του παιχνιδιού».

Το «παραμύθι» λοιπόν ότι η αγορά παράγει και άρα μοιράζει, θέτει τους κανόνες και αναδεικνύει τα κοινωνικά ζητούμενα είναι το πρώτο θεμελιώδεις πεδίο σύγκρουσης με τη δεξιά…. άρα και με κάθε μορφής οικονομικό κατεστημένο που θέλει να «μοιράζει» (πέρα από πλούτο και αίγλη) πολιτική εξουσία και προνόμια.

Έτσι η κοινωνία παράγει. Άρα όλα τα μέρη της κοινωνίας πρέπει να συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία. Άρα ίσες ευκαιρίες για όλους στην γνώση-μόρφωση-απόκτηση δεξιότητας. Ίσες ευκαιρίες στην επιχειρηματικότητα-ανταγωνιστικότητα, στο δημόσιο χρήμα-πρόσβαση. Ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στην δημόσια διοίκηση-αξιοκρατία, στην δικαιοσύνη-ισονομία.

Τι γίνεται με όσους δεν μπορούν? Τι γίνεται με όσους αστοχήσουν στις επιλογές τους? Τι γίνεται με όσους δεν μπορέσουν να ακολουθήσουν την κοινωνική πραγματικότητα? Εκεί παρεμβαίνει το κράτος (η ανάλυση λίγο αργότερα).

Η κοινωνία λοιπόν τελικά δικαιούται και να μοιράσει! Τον πλούτο. Η κοινωνία λοιπόν χρειάζεται θεσμούς διανομής του πλούτου. Άρα θεσμοί διαιτησίας και κανόνων, θεσμοί προστασίας, θεσμοί διανομής, δηλαδή κράτος!

Η Νομοθετική Εξουσία θέτει του κανόνες τόσο της λειτουργίας της αγοράς όσο και της διανομής του πλούτου. Η Εκτελεστική Εξουσία τους εφαρμόζει και σε κυρίαρχο βαθμό καθορίζει την αποτελεσματικότητα τους. Η Δικαστική Εξουσία-ανεξάρτητες Αρχές[1] επιτηρεί, ελέγχει και τιμωρεί. Αυτός, προφανώς, είναι ο ιδεολογικός πυρήνας της σημερινής αστικής δημοκρατίας, αυτό σημαίνει ότι συμφωνούμε με τη ΝΔ; Όχι!

Ο πολιτικός διάλογος (και άρα και οι διαφορές με τη Νέα Δημοκρατία-πέρα από το ιδεολογικό επίπεδο) γίνεται για το ποιοι είναι οι κανόνες… πόσο γρήγορα το κράτος αφομοιώνει τις εξελίξεις, πόσο γρήγορα προβλέπει και προλαμβάνει αδυναμίες και προβλήματα και ποιος και πως ελέγχει τους νομοθετούντες, εκτελούντες και ελέγχοντες.

Για το τελευταίο η απάντηση για εμάς είναι: ο Λαός. Ο λαός που οργανώνεται σε κόμματα, φορείς και συλλογικότητες. Που ελέγχει όχι μόνο ανά τετραετία, αλλά καθημερινά.

Η σύγκρουση με την δεξιά είναι προφανής. Η Δεξιά δεν θέλει κανόνες, θέλει πολιτική «κολλητών» και «κουμπάρων». Δεν θέλει αξιοκρατία, θέλει «γαλάζιες» προσλήψεις. Δεν θέλει ανεξάρτητες αρχές και διάκριση εξουσιών, γι’ αυτό επιβάλει άκρατο κομματισμό και περικοπές εξουσιών σε ότι δεν μπορεί να ελέγξει (π.χ. Συνταγματικό Δικαστήριο για να περιορίσει το ρόλο του ΣτΕ).

Ταυτόχρονα η φιλελεύθερη δεξιά αποδέχεται ότι τα όρια της κοινωνικής πολιτικής τα θέτει η οικονομία. Ειδικά στην χώρα μας, οπού ακόμα και οι οικονομικοί κανόνες δεν δομούνται με βάση την δικαιοσύνη-ανταγωνιστικότητα και την ακεραιότητα-αξιοκρατία, όπως στα πραγματικά αναπτυγμένα κράτη, γίνεται κατανοητό γιατί η δεξιά «κοινωνική πολιτική» δεν μπορεί να δομηθεί σε στέρεες βάσεις. Στην ουσία είναι ένα εκκρεμές μεταξύ λαϊκισμού και άστοχων-κυλιόμενων υποσχέσεων.

Συμπερασματικά, η διανομή του πλούτου από την κοινωνία δεν πρέπει να γίνεται μόνο στη βάση της συνεισφοράς του ατόμου στη παραγωγικότητα, αλλά στη βάση των αναγκών του ανθρώπου (τόσο ως είδος όσο και στο πλαίσιο του διαμορφούμενου πολιτισμικού-καταναλωτικού περίγυρου). Ταυτόχρονα πρέπει και να διασφαλίζεται η προσέγγιση όλων στο μέσο όρο του επιπέδου διαβίωσης, που σαφώς ξεκινάει από την βάση της αξιοπρέπειας.

Η πρόληψη των αδυναμιών στηρίζεται στον έλεγχο της αγοράς και στην ανανέωση (εδώ και μόνο κολλάει ο «εκσυγχρονισμός») του θεσμικού πλαισίου και των κοινωνικών δομών. Εγγυητής για τα παραπάνω είναι πάλι ο λαός. Μέθοδος είναι η αποκέντρωση, η ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης και η απελευθέρωση των πολιτών από την εξάρτηση, την φοβικότητα και την άγνοια (παιδεία).

Έτσι με τους παραπάνω άξονες δομείται και η κοινωνική πολιτική, η οποία οφείλει να είναι ταυτόχρονα γενική-καθολική, αλλά και αξονική-στοχευμένη. Στην γενικότητα αυτή εντάσσεται η πολιτική για την οικογένεια που ξεκινάει από το σταθερό μηνιαίο επίδομα μέχρι τους παιδικούς σταθμούς, το δημόσιο και επαρκές εκπαιδευτικό σύστημα, τις γυναικολογικές-παιδιατρικές υπηρεσίες υγείας, τους συμβούλους γονέων-οικογενειακού προγραμματισμού, κλπ. Ενώ ως αξονικές-στοχευμένες πολιτικές εννοούμε πολιτικές για την καταπολέμηση της παραβατικότητας των νέων, την επιδοματική-επαγγελματική-νοσηλευτική στήριξη των ΑΜΕΑ, την πολιτική κατάρτισης-αποκατάστασης των ανέργων, κλπ.

Όλα τα παραπάνω είναι στοιχεία που υπάρχουν και στην εσωτερική σύγκρουση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Οι κανόνες οφείλουν να είναι αυστηροί. Ίδιοι για όλους και τελικά να δίνουν ευκαιρίες, να προάγουν την παραγωγικότητα και την καινοτομία και να διασφαλίζουν τον υγιή ανταγωνισμό. Η διανομή επίσης επιβάλλεται να γίνεται δίκαια, ενισχύοντας τον πιο αδύναμο αρχικά, και διευρύνοντας την πρόσβαση στον πλούτο σε όλους. Ταυτόχρονα η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να είναι ρουσφετολογική ή υπουργοκεντρική, αλλά καθολική και διαφανής.

Γ. Το πολιτικό ζήτημα

Αλήθεια ποια είναι η εντύπωση των πολιτών για τους κανόνες και την εφαρμογή τους την περίοδο 1996-2004?

Όλοι ξέρουμε ότι οι πολίτες καταδίκασαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. γιατί ανέδειξε την εύνοια του σε συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα. Γιατί αποιδεολογικοποίησε την λειτουργία των θεσμών. Γιατί απομάκρυνε τον λαό από την δυνατότητα ελέγχου και τελικά γιατί έδωσε βάση στις δομές και τις υποδομές που ενδιέφεραν τους ισχυρούς. Δεν πραγμάτωσε ένα συνολικό σχεδιασμό για όλους. Πραγμάτωσε έναν σχεδιασμό για όσους μπορούν, για όσους προσαρμόζονται και για όσους τα καταφέρνουν!

Το ίδιο συνέβη και με τις κοινωνικές πολιτικές. Έχασαν την γενικότητα τους και αναπτύχθηκαν μόνο για ειδικές ομάδες του πληθυσμού. Έτσι δεν υπήρξε η προσπάθεια που χρειαζόταν για την αναμόρφωση του συστήματος υγείας και την ενίσχυση μεγάλων ομάδων του πληθυσμού.

Έτσι μοιραία πέρα από το ιδεολογικό και εθνικό-θεσμικό ζήτημα ερχόμαστε στο σκέλος του ποιους εκπροσωπούμε και στο ζήτημα του με ποιους και πως θέλουμε να υλοποιήσουμε αυτά που ιδεολογικά-πολιτικά-κοινωνικά πιστεύουμε.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να θέλει και να επιδιώκει να τους εκπροσωπήσει όλους. Όλες τις κοινωνικές ομάδες, όλες τις οικονομικές τάξεις. Αυτό πρέπει να γίνεται όμως ξεκαθαρίζοντας μερικά απλά πράγματα.

1. Η πολιτική του πρέπει να αποσκοπεί στην συνολική πρόοδο του έθνους και του κράτους, τόσο στη λογική της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και της παραγωγικότητας της κοινωνίας, όσο και στην κατεύθυνση της δίκαιης πλήρους και απόλυτης διανομής του πλούτου.

2. Η πολιτική του οφείλει να προσεγγίζει με απόλυτη προτεραιότητα την προστασία των φυσικών πόρων, τόσο ως πηγή ζωής, αλλά και ως προς την συντήρηση τους για να μπορούν να αποτελούν πηγή πλούτου και στο μέλλον. Ταυτόχρονα να θεμελιώνει τη σχέση με το φυσικό και δομημένο περιβάλλον στη λογική της ποιότητας ζωής για όλους.

3. Η οργάνωση των θεσμών, των δομών και των υποδομών οφείλει να γίνεται στη βάση των ίσων δικαιωμάτων έναντι όλων των φυσικών ή νομικών προσώπων και στη λογική της καταπολέμησης και τιμωρίας κάθε μορφής αδικίας και εκμετάλλευσης. Η αδικία και η εκμετάλλευση δεν αφορά μόνο το κομμάτι των εργασιακών σχέσεων. Αφορά την προστασία των γυναικών, των μεταναστών, κλπ και την διασφάλιση των δικαιωμάτων ατόμων με ψυχικά προβλήματα, ΑΜΕΑ, κλπ. Ταυτόχρονα περιλαμβάνει τα δικαιώματα του καταναλωτή σε κάθε μορφή συναλλαγής και εμπορικής δραστηριότητας.

4. Τέλος, απόλυτος στόχος επιβάλλεται να είναι η ευημερία. Έννοια που αποτελείται από πολλές συνιστώσες οι οποίες δεν σχετίζονται μόνο με την υλική υπόσταση του ατόμου, αλλά και με ζητήματα που επηρεάζουν την ψυχική ηρεμία και την ψυχολογική ισορροπία. Η ασφάλεια, η οικογενειακή γαλήνη, η πρόνοια, το ασφαλές περιβάλλον, ο πολιτισμός, ο ελεύθερος χρόνος, η ποιότητα και η αισθητική χώρων και κατασκευών επιβάλλεται να αποτελούν αντικείμενο των πολιτικών ενός προοδευτικού, αριστερού και σύγχρονου σοσιαλιστικού κόμματος.

Είναι προφανές ότι τα παραπάνω δεν μπορούν να υλοποιηθούν με όλους. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θέλουν να κερδοσκοπούν εις βάρος του περιβάλλοντος, του δημοσίου συμφέροντος, των εργαζομένων τους, των καταναλωτών κλπ. Πάντα θα υπάρχουν οι αριβίστες, οι τυχοδιώκτες και τα παράσιτα. Με αυτούς λοιπόν δεν μπορούμε να είμαστε μαζί. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θέλουν να έχουν μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας από αυτό που τους αναλογεί, μεγαλύτερη επιρροή από αυτή που το πολίτευμα και η αίσθηση του μέτρου επιβάλει. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα κάνουν μέτρο του δημόσιου λόγου και του προσανατολισμού της χώρας τα δικά τους συμφέροντα.

Με όλους αυτούς όχι μόνο δεν μπορούμε να πάμε μαζί. Αλλά είμαστε δομικά απέναντι. Είναι οι κοινωνικοί και πολιτικοί μας αντίπαλοι. Είναι εκφραστές της συντήρησης, της ‘λαμογιάς’ και της ολιγαρχίας.

Δυστυχώς, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τα προηγούμενα χρόνια (1996-2004) διαμόρφωσε μια νέα κοινωνική-οικονομική ελίτ που το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η αλαζονεία και η εξουσιομανία. Αποσύνδεσε την κομματική λειτουργία από τον λαό και περιόρισε τα μαζικά χαρακτηριστικά της. Μετέτρεψε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από κοινωνικό κίνημα σε κόμμα αξιωματούχων και την κοινωνική-δημόσια διαβούλευση σε παζάρι-συναλλαγή διαδρόμων και γραφείων. Καθιέρωσε την λογική ανταλλαγής της κομματικής εξουσίας με κρατική εξουσία και την συναλλαγή με επιχειρηματίες ως μέσο πολιτικής επιβίωσης.

Έτσι αυτό το κόμμα, μετά το 2004 δεν μπόρεσε να αλλάξει. Δεν μπόρεσε να μπολιαστεί. Δεν μπόρεσε να επανέλθει στη λαϊκή του βάση και την ιδεολογική του αφετηρία. Ο Γιώργος Παπανδρέου βρήκε πολλούς «Παπανδρεϊκούς» όταν ανέλαβε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ελάχιστοι όμως είχαν διαφορετικοί βούληση από όσα περιγράφω.

Όλοι ήταν με τον «Γιώργο», γιατί κάτι περίμεναν να «πάρουν από τον Γιώργο».

Έτσι όχι μόνο δεν στήριξαν πολιτικές επιλογές, τομές και καινοτομίες, αλλά υπονόμευσαν κάθε τι που θα οδηγούσε σε ένα ΠΑ.ΣΟ.Κ., από το οποίο δεν θα μπορούσαν να πάρουν και δεν θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν.

Το αισθητήριο του λαού μας είναι τις περισσότερες φορές αλάθητο. Ένα τέτοιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. «προνομιούχων» και «φιλόδοξων» δεν άξιζε την λαϊκή ψήφο. Έτσι οι πολίτες κυρίως οι «μη προνομιούχοι» που κατάλαβαν την ψευτιά της ρητορείας του Καραμανλή και δεν είδαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αλλάζει πήγαν «αριστερά».

Διαμαρτυρήθηκαν, αντέδρασαν και προειδοποίησαν. Ο λαός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (είτε γύρισε είτε έμεινε, είτε έφυγε) οφείλει να εξάγει τα σωστά συμπεράσματα και να πλαισιώσει δυναμικά «τον κούκο», ώστε να φέρει με παλλαϊκό τρόπο την άνοιξη.

Δ. Το νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Θα αφήσουμε όλους αυτούς που αλλοίωσαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και καταδίκασαν την προοδευτική παράταξη σε ανυποληψία και αναξιοπιστία να γίνουν τιμητές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και θεμελιωτές του μέλλοντος?

Θα αφήσουμε αυτούς που μετατόπισαν το κέντρο βάρος της πολιτικής σκηνής από την αριστερά και τον σοσιαλισμό στο απολίτικο κέντρο (κεντροαριστερά-κεντροδεξιά …με ασαφή ιδεολογικά όρια) και τον «μεσαίο χώρο» να επιβάλουν μια πολιτική λύση που δεν διαφέρει κρίσιμα από την εξουσία που ασκεί ο Κώστας Καραμανλής;

Η απάντηση είναι σαφώς όχι! Σήμερα μαζί με τον λαό θα ολοκληρώσουμε την μετάβαση στη νέα εποχή και την ιδεολογική-πολιτική «κάθαρση» του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα αποτινάξουμε την επιρροή από όλα τα κρατικοδίαιτα παράσιτα και τις TV-personas πολιτικούς του star system της Αθήνας. Θα απομονώσουμε από την εξουσία όλες τις μη πολιτικές, τις μη καθαρές και τις μη αυθεντικές φωνές στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Όχι επειδή κάποιοι είναι «τα ικανά στελέχη» ή επειδή δεν γίνεται ανεκτή η αντίθετη άποψη. Όχι επειδή κάποιοι έχουν το αλάθητο και κατέχουν την απόλυτη αλήθεια ως επαΐοντες, αλλά γιατί αυτό ταιριάζει στην ιδεολογία, στην ιστορία και τους πολιτικούς-κοινωνικούς στόχους μας.

Οι ιδέες του Γιώργου Παπανδρέου, η φιλοσοφία του προγράμματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., το νέο μοντέλο οργάνωσης και διοίκησης της χώρας, η νέα σχέση πολίτη-πολιτικού και πολιτικού συστήματος-οικονομικής εξουσίας δεν μπορεί να δομηθεί με βάση την βούληση των συγκροτημάτων. Δεν μπορεί να δομηθεί στη βάση της ανάκτησης της εξουσίας με κάθε τρόπο. Δεν μπορεί να δομηθεί στη βάση της εξάρτησης από το πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό κατεστημένο που έχει διαμορφώσει οριζόντια επιρροή και έλεγχο προσώπων σε όλα τα κόμματα.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, κυρίως δεν είμαστε «κεντρώοι» ή μετέχοντες «στο κοινωνικό κέντρο».

Δεν είμαστε αναζητητές διακομματικών συναινέσεων για απολιτικές επιλογές «μεσαίου χώρου».

Δεν είμαστε «καθώς πρέπει» και «καθεστωτικοί».

Είμαστε ανατρεπτικοί!

Είμαστε προοδευτικοί και κυρίως είμαστε ανεξάρτητοι!

Έχουμε οδηγό μας το λαό και τις ανάγκες του, την χώρα και τις προοπτικές της.

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε προκλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και χρειαζόμαστε ανοιχτό μυαλό και αντιλήψεις και όχι προσκόλληση στην εξουσία και στον έλεγχο «μικρομάγαζων».

Η μάχη για την αυτονομία της πολιτικής. Η μάχη για την ενίσχυση της λαϊκής εξουσίας ξεκίνησε. Όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου συγκρούστηκε με το πολιτικό κατεστημένο της εποχής του. Όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου αγνόησε το πολιτικό κατεστημένο της δικής του εποχής και εισήγαγε τον σοσιαλισμό στην ελληνική πραγματικότητα. Έτσι ήρθε η ώρα του Γιώργου Α. Παπανδρέου να θέσει τις βάσεις της νέας δημοκρατικής παράταξης. Τις βάσεις του δεύτερου πραγματικά λαϊκού κύκλου της μεταπολίτευσης.

Τα μεγάλα συμφέροντα ποτέ δεν ήταν «αριστερά» ή «δεξιά». Ποτέ δεν ήταν «σοσιαλιστικά» ή «φιλελεύθερα». Ήταν πάντα με την σταθερότητα, με την ήπια προσαρμογή στις εξελίξεις και με την μονοσήμαντη παρακολούθηση τις διεθνούς πραγματικότητας.

Τα λαϊκά συμφέροντα έχουν χρώμα και αποχρώσεις. Εμείς τους δίνουμε χρώμα πράσινο. Χρώμα ελπίδας, χρώμα δημιουργίας.

Η αλλαγή στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν μπορεί να είναι προϊόν συμφωνιών κορυφής, συναλλαγής παρασκηνίων και δαχτυλιδιών. Οφείλει να είναι προϊόν λαϊκής δράσης, συστράτευσης και συμμετοχής. Με τον Γιώργο πάμε μπροστά όχι μόνο για την εξουσία. Πάμε μπροστά για Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Δικαιοσύνη – Δημοκρατική Διαδικασία.

Η εξουσία θα έρθει και θα ‘κρατήσει’ μόλις γίνουμε αξιόπιστοι, μόλις γίνουμε καθαροί, μόλις βρούμε τη λαϊκή ρίζα μας. Η εξουσία είναι το μέσον όχι ο στόχος και πρέπει να καταληφθεί με αξία, ιδέες και αξιοπρέπεια, όχι με «τηλε-star» και «ρεσάλτο».

Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, όπως ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, ανέλαβε την προοδευτική-δημοκρατική παράταξη μετά από μια περίοδο κρίσης. Την ανέλαβε όχι επειδή ήθελε εξουσία ή ως κληρονομικό δικαίωμα. Την ανέλαβε επειδή είχε γνώση της ιστορικής του ευθύνης. Είχε γνώση και επίγνωση χρέους και καθήκοντος και κυρίως έχοντας το ανάστημα του ηγέτη, που κατά τη γνώμη μου, ποτέ δεν είχε και ποτέ φυσικά δεν απέκτησε (σε αυτόν τον βαθμό) ο Κώστας Σημίτης.

Ο Κώστας Σημίτης ήταν πάντα «κεντρώος». Ήταν πολιτικός των συγκλήσεων και των συνεννοήσεων. Έθεσε αναγκαίους μεν, αλλά αμιγώς τεχνοκρατικούς στόχους και δεν ασχολήθηκε με τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και του οικονομικού συστήματος.

Πορεύθηκε στη βάση των αναγκών που υπαγόρευαν οι δεσμεύσεις της χώρας και οι ανάγκες της παραγωγικής της βάσης, αδιαφορώντας για τον παράγοντα «άνθρωπο» και για μια σειρά αξιών που για έναν σοσιαλιστή θα έπρεπε να ήταν προτεραιότητα.

Ο Κώστας Σημίτης έχει την θέση του στην ιστορία της χώρας μας. Έχει τις επιτυχίες και τις υστερήσεις του, έχει χρεωθεί σημαντικό έργο και παραλείψεις. Αυτό που δεν έχει είναι η νομιμοποίηση να κρίνει, να επικρίνει και να αναγορεύεται σε τιμητή του μέλλοντος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει την κορυφαία δημοκρατική διαδικασία της επιλογής του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από τον λαό με βάση, το μη ικανοποιητικό για κάποιους, διαφαινόμενο αποτέλεσμα.

Εν τέλει δεν έχει το κύρος και το ανάστημα του ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης. Ο Κώστας Σημίτης ήταν ο Πρωθυπουργός που δεν έχασε ποτέ! Ο Πρωθυπουργός που τόλμησε να αξιολογήσει την ήττα του Γιώργου Παπανδρέου, που αυτός έχτισε με τις παραλείψεις των πολιτικών του, με τις επιλογές αιχμής, που δυσαρέστησαν, και με τα ‘λαμόγια’, που αηδίασαν τον λαό.

Ο Πρωθυπουργός που μπέρδεψε τον τεχνοκρατισμό με την πολιτική και τους οικονομικούς και επιχειρηματικούς στόχους με τις κοινωνικές ανάγκες και τα δικαιώματα των πολιτών. Ο Πρωθυπουργός που διέλυσε το «κόμμα και το κράτος» και το παρέδωσε σε κάθε λογής «Τσουκάτους», και σε μερικά «υποτακτικά» και «λαμπερά» ανδρείκελα τους.

Φίλες και φίλοι, οι στιγμές είναι ιστορικές και οι ευθύνες των μελών και φίλων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μεγάλες. Η νέα συλλογικότητα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η ενότητα και η κοινή μας πορεία διαμορφώνεται σε μια νέα βάση. Δομείται πάνω σε μια μεγάλη πολιτική συμφωνία και όχι στη βάση μιας «προσωπικής σύμβασης στελεχών». Μια συμφωνία που καθορίζει τα μείζονα σε ιδεολογικό, εθνικό και πολιτικό επίπεδο.

Μια συμφωνία που τίθεται με διαφάνεια, χωρίς παζάρια και παρασκήνια στην κρίση του λαού. Μια νέα αρχή που δεν αγνοεί τις ευθύνες του Γιώργου (ατολμία-ισορροπία) και τις αστοχίες του (τακτικές-επικοινωνιακές), αλλά απλά οριοθετεί τα μείζονα και τα ελάσσονα. Διακρίνει τα μεγάλα από τα μικρά. Αναδεικνύει τους στόχους σε ικανούς και αναγκαίους. Επιλέγει κοινωνικούς και πολιτικούς συμμάχους και απορρίπτει κάθε λογής τυχοδιωκτικές και αριβιστικές μεθόδους και μεθοδεύσεις.

Όλοι μαζί στελέχη, μέλη, φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συγκροτούμε από σήμερα μια νέα πορεία στη βάση του μέλλοντος που απαιτούμε, κατανοώντας το παρελθόν που ζήσαμε. Συγκροτούμε μια νέα πορεία στη βάση μιας λαϊκής επιταγής και όχι στην λογική της ‘από κορυφής’ επιβολής.

Το «άλλαξε τα όλα» δεν είναι δράση του ενός, είναι συλλογική σύγκρουση των πολλών με το κατεστημένο που έχει κάνει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από κόμμα του «λαού για τον λαό» σε κόμμα των «εκλεκτών για την πάρτη τους». Είναι σύγκρουση για μια συνολική αλλαγή της φυσιογνωμίας, της λειτουργίας και της νοοτροπίας του κόμματος και των στελεχών του. Είναι μια προσπάθεια για την συνολική αλλαγή του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Καλό αγώνα! Για τη Νέα Αλλαγή.

---

[1] Προφανώς η Ανεξάρτητες Αρχές είναι μια μη πολιτική προσέγγιση της λειτουργίας της δημοκρατίας. Έμμεσα απαλλάσσει την πολιτική εξουσία από τις ευθύνες και τις αμέλειες της. Τελικά μπορεί να καταλήξει στην μεταφορά εξουσίας σε δομές που δεν ελέγχονται από τον λαό, αλλά από προσωπικότητες, άρα από μια ελίτ (επιστημονική-κοινωνική). Η γιγάντωση των ανεξάρτητων αρχών προσεγγίζει μια μορφή φεουδαρχίας! Και άρα είναι επικίνδυνη για την δημοκρατία και τον πυρήνα των δικαιωμάτων και των εξουσιών του λαού.

Η αξιοπιστία, η ειλικρίνεια και το όραμα όπλο για το ‘νέο’ ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Δυο εβδομάδες απομένουν πριν από την εκλογή του νέου Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δυο εβδομάδες όπου οι διεκδικητές της ηγεσίας θα ξεδιπλώσουν τα τελευταία πολιτικά τους όπλα, ελπίζουμε χωρίς ανούσιες επικοινωνιακές κορώνες και αντιπαραθέσεις.

Βασικό βήμα για την τελική πολιτική αναμέτρηση θα δώσει η Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στο τέλος της εβδομάδας που διανύουμε. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει κατακτήσει από το 1989 ακόμα, την παράδοση οι κεντρικές εσωκομματικές του διαδικασίες να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής ολόκληρης της κοινωνίας. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες και τα συνέδρια προέκυπταν πάντα σημαντικά πολιτικά μηνύματα και λαμβάνονταν αποφάσεις που επηρέαζαν καταλυτικά το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της χώρας.

Λίγο πριν από την επικείμενη συνδιάσκεψη έχει σημαντική αξία να δούμε τι δήλωνε και που επικέντρωνε το πεδίο της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά και ποιους στόχους έθετε για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο σ. Ευάγγελος Βενιζέλος στο Συνέδριο διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου το 1996.

Αυτή η αναζήτηση έχει νόημα για να κατανοήσουμε όλοι γιατί τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θέτουν σε υψηλή προτεραιότητα το ζήτημα της αξιοπιστίας, της ειλικρίνειας και της σταθερότητας, αναζητώντας έναν ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης και όχι απλά για έναν Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., υποψήφιο για Πρωθυπουργό έναντι του Κώστα Καραμανλή.

Έτσι πριν από 11 χρόνια, από το βήμα του Συνεδρίου ο σ. Βενιζέλος έλεγε: «Υπάρχει η απλή, η απλοϊκή απάντηση, πως αντικείμενο του Συνεδρίου είναι η εκλογή του νέου Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η απάντηση στο οργανοπολιτικό δίλημμα εάν πρέπει να υπάρχουν διακριτοί ρόλοι, ή εάν πρέπει να συμπίπτουν οι ρόλοι στο ίδιο πρόσωπο. Είναι λάθος η προσέγγιση αυτή. Αλίμονο, εάν αντικείμενο του Συνεδρίου αυτού είναι κατ’ αρχάς και κατά βάση η εκλογή του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.»

Είναι προφανές ότι η παραπάνω θέση βρίσκεται σε αντίθεση με το κλίμα των πρώτων ημερών, όπου υπήρξε καταιγισμός δηλώσεων και παρεμβάσεων με στόχο να επιταχυνθούν οι εκλογικές διαδικασίες. Όλοι θυμόμαστε ό,τι ειδικά ορισμένα μέσα ενημέρωσης ‘αναρωτιόντουσαν’ αν θα ήταν δυνατό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να εκπροσωπηθεί από το νέο Πρόεδρο στις Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης στη Βουλή.

Τελικά η επιλογή Προέδρου, είναι απλά μια επιλογή προσώπου ή μια επιλογή πολιτικής; Είναι μια επιλογή απλά ενός ‘αντι-Καραμανλή’ ή κάποιου που πιστεύει και εκφράζει με ιδεολογική πληρότητα, αξιοπιστία και με σύγχρονο τρόπο τις θέσεις της δημοκρατικής παράταξης; Η επιλογή της 11^ης Νοεμβρίου είναι απλά επιλογή αρχηγού ή επιλογή στάσης και θέσης απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που είναι αρτηριοσκληρωτικό, συντηρητικό και αναποτελεσματικό;

Μερικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά και στο πιο είναι το ζητούμενο για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., δίνει πάλι ο Βαγγέλης Βενιζέλος με την ομιλία του το 1996. Χαρακτηριστικά λέει: «Ήρθαμε εδώ για να ενώσουμε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει … Να εκφράσουμε την μεγάλη, την ενιαία δημοκρατική παράταξη και να διασφαλίσουμε πολιτική σταθερότητα. …πότε διασφαλίζουμε την πολιτική σταθερότητα; Πότε πετυχαίνει μια Κυβέρνηση; … Πετυχαίνει όταν έχει μια σαφή, συνθετική, πειστική πολιτική. Χρειάζεται λοιπόν να έχουμε πολιτική…Στην συνέχεια χρειάζεται τη στήριξη, ειλικρινή, γνήσια και πλήρη στήριξη όλου του κόμματος»

Η ανάλυση του σ. Βενιζέλου είναι απόλυτα σωστή και πολιτικά ορθή. Απέχει όμως πάρα πολύ από την συνεχή επίκληση των δημοσκοπήσεων, ιδιαίτερα των τελευταίων που δείχνουν ένα ελαφρύ –στα όρια του στατιστικού λάθους- προβάδισμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με Πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται η ενότητα. Πως όμως υπηρετείται η ενότητα όταν από την πρώτη ημέρα αναζητήθηκε «εγγυητής» για αυτήν; Πως υπηρετείται η ενότητα όταν γίνονται σχόλια ότι ο κεντρικός μηχανισμός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ‘υπηρετεί’ τον Γιώργο Παπανδρέου; Πως υπηρετείται η ενότητα όταν μπαίνουν διλήμματα για το ποιος είναι πιο ενωτικός και όταν σπέρνονται αμφιβολίες για την οργάνωση της ψηφοφορίας;

Σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου επιμένει να θέτει σε πρώτο πλάνο την πολιτική πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Πως είναι δυνατόν πριν 10 χρόνια για κάποιον το επίκεντρο να είναι η «σαφή, συνθετική, πειστική» πολιτική και σήμερα το ζητούμενο είναι να αξιολογηθούν υπέρμετρα κάποια προσωποκεντρικά, εξωτερικά-επικοινωνιακά χαρακτηριστικά; Πως είναι δυνατόν να θεωρείτε από τον ίδιο τον σ. Βενιζέλο η πολιτική ως απόλυτη προτεραιότητα για την επιτυχία μιας Κυβέρνησης, πόσο μάλλον ενός κόμματος που θέλει να πείσει για να γίνει Κυβέρνηση, κάποτε, και σήμερα να προτάσσεται ως απόλυτο πλεονέκτημα η πιο ασφαλής-γρήγορη προοπτική της εξουσίας;

Οι θέσεις του Βαγγέλη Βενιζέλου από το παραπάνω απόσπασμα δίνουν ένα σαφές περιεχόμενο στην έννοια «υπονόμευση». Υπήρξε τα τελευταία χρόνια «ειλικρινή, γνήσια και πλήρη στήριξη» του Γιώργου Παπανδρέου ή πάντα κάποιοι φρόντιζαν να διαφοροποιούνται; Μήπως κάποιοι φρόντιζαν να αναδεικνύουν τις προσωπικές τους θέσεις και όχι τις προτάσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Μήπως κάποιοι σχεδίασαν τις δημοτικές εκλογές και μια σειρά άλλων επιλογών, επιχειρώντας να τεκμηριώσουν το «ο Γιώργος είναι λίγος, δεν κάνει»;

Είναι προφανές ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει δώσει απάντηση σε όλα τα παραπάνω το τελευταίο διάστημα και αυτή δεν εντάσσεται σε φανταστικά σενάρια συνομωσίας.

Ταυτόχρονα ο σ. Βενιζέλος στην ομιλία του στο Συνέδριο του 1996 δίνει και ένα ουσιαστικό ορισμό της ενότητας. Ανάμεσα στα άλλα τονίζει: «…Τέταρτον σημαίνει διαμόρφωση των προϋποθέσεων συνύπαρξης όλου του στελεχιακού δυναμικού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και, πέμπτον, διαφύλαξη της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που τη διαμορφώνουμε και τη στηρίζουμε όλοι μας εδώ μέσα.»

Έτσι αυτό που προκαλεί ένα αυτονόητο ερώτημα ποια είναι η φυσιογνωμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που πρεσβεύει σήμερα ο σ. Ευάγγελος Βενιζέλος; Ποιες είναι οι πολιτικές προϋποθέσεις για να συνυπάρξουν όλα τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Απλά η εξουσία; Σε ποια βάση θα χτιστεί η «νέα ενότητα» μετά την 11^η Νοεμβρίου, όταν σχεδόν μονοσήμαντα προβάλλεται η προοπτική της «καταλληλότητας» για να νικηθεί η Νέα Δημοκρατία;

Πως διαφυλάσσεται η φυσιογνωμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Όταν αντί να μπαίνει σε πρώτο φόντο η λειτουργία του πελατειακού πολιτικού συστήματος, τα συμφέροντα που επιβουλεύονται τον δημόσιο πλούτο, τα κατεστημένα φέουδα που καταδυναστεύουν την καθημερινότητα του πολίτη, αναδεικνύονται στον δημόσιο λόγο δημοσκοπήσεις και «μιντιακές» ερμηνείες που είναι επιφανειακές και άνευ ποιοτικής αξίας.

Είναι προφανές ότι το πολιτικό διακύβευμα στο εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι η νίκη στις επόμενες εκλογές. Το διακύβευμα είναι η διακυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές. Η εκλογική νίκη δεν μπορεί να δομηθεί στη βάση της «λαμπρότητας» και της «τηλεοπτικής εικόνας» προσώπων.

Η νέα πλειοψηφία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να δομηθεί στη βάση μιας νέας πορείας για τη χώρα. Στη βάση νέων πολιτικών που θα δίνουν λύσεις και θα κάνουν ανατροπές. Πολιτικών που θα βάζουν την χώρα στην καρδιά της Ευρώπης, όχι μόνο σε επίπεδο υποδομών, αλλά και σε επίπεδο θεσμών, νοοτροπιών, κοινωνικών παροχών, παροχής δημοσίων υπηρεσιών, σεβασμού στο περιβάλλον και στα δικαιώματα των πολιτών.

Συνεπώς οι φίλοι και τα μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν βρίσκονται σε σύγχυση, όταν αναγνωρίζουν την «καταλληλότητα» του σ. Βενιζέλου, αλλά επιλέγουν την ιδεολογική πληρότητα, την ειλικρίνεια, την αξιοπιστία, την προοπτική και το όραμα του Γιώργου Παπανδρέου. Οι πολίτες αξιολογούν την συνέπεια λόγων και έργων σε εύρος χρόνου, του Γιώργου Παπανδρέου. Συνέπεια που αποτελεί ένα από τα ζητούμενα προτερήματα στο σύγχρονο πολιτικό βίο της χώρας, όπως φαίνεται...

ΠΑ.ΣΟ.Κ… Οι «κουφοί», οι «μουγκοί» και οι «αντιπρόσωποι»…

Το Σαββατοκύριακο, που πέρασε, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο δημόσιου διαλόγου για το ζήτημα της αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος. Οριστικοποιήθηκαν οι διαδικασίες για την ανάδειξη Προέδρου και ξεκίνησε η ουσιαστική συζήτηση για το ζήτημα τι ΠΑ.ΣΟ.Κ. θέλουμε και ποιο οφείλει να είναι το στίγμα του κινήματος από εδώ και μπρος.

Αυτή η συζήτηση αγγίζει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, αφού το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η κατ’ εξοχήν έκφραση της δημοκρατικής παράταξης. Ταυτόχρονα η συζήτηση αυτή θα αποτελέσει για δεκάδες χιλιάδες μέλη και φίλους του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τη βάση για να κρίνουν και να ψηφίσουν έναν εκ των τριών συντρόφων, που διεκδικούν τη θέση του Προέδρου του Κινήματος. Στην Κρήτη, όπου το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει μια ιδιαίτερη ιδεολογική, πολιτική, αλλά και συναισθηματική σχέση, μακράς διαρκείας, με την πλειοψηφία των πολιτών, ο διάλογος και το ενδιαφέρον είναι κάτι περισσότερο από έντονος.

Στα πλαίσια αυτού του προβληματισμού, τον τελευταίο καιρό, λαμβάνουν χώρα διάφορα περιστατικά, τα οποία βρίσκονται σε πολύ μεγάλη απόσταση από το πνεύμα και το ύφος που έχει αναδείξει ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φαινόμενα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό δεν ανταποκρίνονται στη φιλοσοφία ενός σύγχρονου ανοιχτού, λαϊκού και προοδευτικού κινήματος, όπως τουλάχιστον το οραματίζεται ο Γιώργος Παπανδρέου.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, από την πρώτη στιγμή, που ανέλαβε, κάλεσε τους πολίτες να συμμετάσχουν σε όλες τις διαδικασίες και τις διεργασίες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τους ζήτησε να αυτοοργανωθούν και να σπάσουν τα στεγανά των οργανώσεων, που έχουν απομακρύνει το Κίνημα από τη βάση του και τις πολιτικές του ρίζες. Από την πρώτη στιγμή ζήτησε οι νέοι να προσεγγίσουν την οργάνωση, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα παράλληλες δομές για να επιτρέψει αυτή την ελεύθερη επαφή. Αυτό το σκοπό άλλωστε εξυπηρετούσαν και οι οργανωτικές αλλαγές, που ενίσχυαν τις δημοτικές οργανώσεις, δίνοντας τους ρόλο και παρουσία στις Νομαρχιακές Επιτροπές. Αλλαγές που συγκροτούσαν περιφερειακά όργανα, με εκπροσώπησή στο Εθνικό Συμβούλιο του Κόμματος και με παράλληλη συμμετοχή των συντονιστών των Νομαρχιακών Επιτροπών.

Η προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να σπάσει τα στεγανά του κομματικού μηχανισμού και να επιβάλει την ανανέωση ολοκληρώθηκε με την οργανωτική ένταξη της νεολαίας στις οργανώσεις του Κινήματος, την καθιέρωση ανώτατου αριθμού θητειών στα όργανα και ποσοστού ανανέωσης σε κάθε νέα εκλογή οργάνου.

Σήμερα, μερικά χρόνια μετά το 2005, όπου έλαβαν χώρα οι περισσότερες από αυτές τις οργανωτικές αλλαγές, και μερικούς μήνες πριν τις νέες εκλογικές διαδικασίες και το επόμενο συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εξακολουθεί να επιχειρείται από κάποιους, να κρατηθεί η οργάνωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μακριά από τους πολίτες, κλεισμένη σε 4 τοίχους. Κάποιοι εξακολουθούν να λειτουργούν κρυφά και υπόγεια σε ένα πλαίσιο παρασκηνίου, παζαρεμάτων και μυστικών προσωπο-κεντρικών συμφωνιών.

Κάποιοι, είτε λόγω της αδυναμίας τους να αφουγκραστούν τους πολίτες, είτε λόγω του φόβου τους να πάρουν καθαρή και δημόσια θέση, είτε προκειμένου να διασφαλίσουν το δικό τους ρόλο και την κυριαρχία των μηχανισμών που έχουν συγκροτήσει, επιχειρούν για άλλη μια φορά να καταστήσουν την οργάνωση αναξιόπιστη, κλειστή και γραφειοκρατική.

Επιχειρούν να ποινικοποιήσουν δημόσιες πολιτικές πρωτοβουλίες και να περιχαρακώσουν τα στελέχη και τη βάση του Κινήματος στις δικές τους γραφειοκρατικές λογικές. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να δικαιολογήσουν το ρόλο και τη «σφραγίδα» τους και να διαιωνίσουν το καθεστώς ιδεολογικής νέκρωσης, πολιτικής αδράνειας και οργανωτικής απραξίας της κομματικής οργάνωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που εδώ και πολλά χρόνια έχουν επιβάλει.

Είναι προφανές ότι με αυτές τις νοοτροπίες δεν μπορεί να δημιουργηθεί το νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είναι προφανές ότι με απολιτικές αντιπαραθέσεις, αντιδικίες στελεχών επί γραφειοκρατικών και οργανωτιστίκων θεμάτων, δε διαμορφώνεται το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της νέας εποχής. Δε δημιουργείται ένα νέο ανοιχτό και λαϊκό κίνημα, που καλείται να εκπροσωπήσει τους μη προνομιούχους και να δώσει μια νέα ελπίδα και προοπτική στην ελληνική κοινωνία και τη χώρα.

Οι έχοντες τις σφραγίδες των κομματικών οργάνων του Νομού μας μπορούν να προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες αποφεύγοντας τις ανούσιες εμφανίσεις τους στους «ναούς της τηλεδημοκρατίας» και πυκνώνοντας τις διαδικασίες αυτοοργάνωσης, έκφρασης και συμμετοχής των πολιτών. Επιβάλλεται να σταματήσουν επιτέλους, να είναι «κουφοί» έναντι των ανησυχιών, των προβληματισμών και των αναγκών των φίλων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Επιβάλλεται να σταματήσουν να επιχειρούν στρογγυλεύεις, γενικεύσεις και πολιτική «ίσων αποστάσεων», όπως έκαναν σε συνεδριάσεις της Γραμματείας και της Νομαρχιακής Επιτροπής του Κινήματος στο Ηράκλειο. Ας σταματήσουν να επιχειρούν τη φίμωση της οργανωμένης -και μη- βάσης του Κινήματος, που διψά να εκφράσει άμεσα τη βούλησή της και τη θέση της για το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ας σταματήσουν να κάνουν προτάσεις εντυπώσεων προκρίνοντας debate-κορυφής, τα οποία επί της ουσίας φιμώνουν τα απλά μέλη και τους φίλους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εν τέλει ας εκφράσουν επιτέλους και οι ίδιοι τις προσωπικές πολιτικές τους απόψεις.

Δυστυχώς, ορισμένα στελέχη του Κινήματος εκτός από το ότι παραμένουν «κουφά» στις αποφάσεις των δημοτικών οργανώσεων και στο εκδηλωμένο λαϊκό αίσθημα, εξακολουθούν να παραμένουν αδρανή και «μουγκά» σε σχέση με τη δική τους βούληση, θέση και πρόταση για το μέλλον του Κινήματός μας. Πώς είναι δυνατόν κορυφαία πολιτικά, κομματικά και κοινωνικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να μη λαμβάνουν θέση και να «κρύβονται» επί της ουσίας, έναντι των ευθυνών τους, αλλά και της επιθυμίας των πολιτών να ακούσουν τη γνώμη τους και να τους κρίνουν;

Ορισμένοι τελικά, προκρίνουν μια «τακτικίστικη» λογική, επιθυμώντας να δημοσιοποιήσουν τη θέση τους σε συγκεκριμένη περίοδο, ώστε να προκαλέσουν «καταλυτική» επιρροή στις εξελίξεις. Κάποιοι άλλοι, κρατούν ίσες αποστάσεις, χωρίς να θέτουν σαφές σκεπτικό, περιμένοντας ανταλλάγματα για την επιλογή τους και άλλοι περιμένουν να πάρουν θέση εκ του ασφαλούς, όταν θα έχει «γείρει η πλάστιγγα».

Το Κίνημά μας δεν έχει ανάγκη από ισορροπιστές, καιροσκόπους και χαμαιλέοντες. Έχει ανάγκη από προτάσεις, καθαρές θέσεις, ιδέες και απόψεις για τον προσανατολισμό και τη φυσιογνωμία του, τις κοινωνικές συμμαχίες που οφείλει να χτίσει και τις κυβερνητικές προτάσεις που δίνουν διέξοδο στα σύγχρονα προβλήματα της χώρας, της κοινωνίας, και της Ευρώπης.

Το Κίνημά μας δεν έχει ανάγκη από γραφειοκρατικές παρεμβάσεις και νουθεσίες, που επιχειρούν να κατοχυρώσουν τη σφραγίδα του «εκλεκτού» του Προέδρου ή των υποψηφίων Προέδρων, διατηρώντας παράλληλα, «προσωπικές ισορροπίες» και για την «επόμενη μέρα».

Ας σταματήσουν λοιπόν κάποιοι «θεσμικοί» να το «παίζουν» «κουφοί, «μουγκοί» και «αντ’ αυτού αντιπρόσωποι». Ας δώσουν με το προσωπικό τους παράδειγμα, δημόσια και στα όργανα, τα οποία συστηματικά φιμώνουν, τις ουσιαστικές (και όχι οργανωτικές) προτάσεις τους και τη θέση τους για το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά και για το πρόσωπο που κρίνουν ότι πρέπει να βρεθεί στην ηγεσία του. Ας ανοίξουν άμεσα τις κομματικές και κοινωνικές διαδικασίες διαλόγου, χωρίς καιροσκοπισμούς, μηχανιστικές λογικές και υστεροβουλίες, ώστε να δούμε την άποψη των πολιτών για το δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Τέλος, ας αφήσουν να εκφραστεί ελεύθερα το λαϊκό αίσθημα, κατανοώντας την ανάγκη πολιτικής έκφρασης στελεχών και πολιτών, που συμμετέχουν ενεργά, ανοιχτά και δημόσια σε πρωτοβουλίες και κινηματικές δράσεις για τη στήριξη του Γιώργου Παπανδρέου ή όποιου άλλου υποψηφίου. Οι δημοκρατικοί πολίτες, πρέπει να ανησυχούν με όσους σιωπούν, καιροσκοπούν και «συνωμοτούν» οργανωτίστικα, στο παρασκήνιο, και με ορίζοντα μόνο την εξουσία και τη νομή της, χωρίς μάλιστα να θέλουν να χρεωθούν το κόστος των επιλογών τους.