Τραγική η κατάσταση της ελληνικής δημοσιογραφίας...ακόμα πιο τραγική η στάση της δεξιάς!

Είναι τραγική η κατάσταση της ελληνικής δημοσιογραφίας, γεγονός που τροφοδοτεί και την τραγική «επικοινωνιακή τακτική» των κομμάτων της δεξιάς …που στην ουσία συνεχίζουν το "χάιδεμα αυτιών" και την "υποκρισία"... παρά την αλλαγή ηγεσίας (ΝΔ) ή την δήθεν υπεύθυνη στάση κατά την ψήφιση του μνημονίου (ΛΑΟΣ).

Επί μήνες χρυσοπληρωμένοι κοντυλοφόροι και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί κατηγορούσαν τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ότι αδράνησε τους μήνες Νοέμβριο-Δεκέμβριο-Ιανουάριο και έτσι ξεκίνησε η «κούρσα» των “spread”…

Επίσης ταυτόχρονα με την κατηγορία για αδράνεια κατήγγειλαν την Κυβέρνηση και τον Παπακωνσταντίνου ότι περιγράφοντας την «κατάντια» της χώρας και της οικονομίας της ότι έδωσαν την αφορμή στους κερδοσκόπους να επιτεθούν…

Φυσικά δεν τους ενόχλησε πότε η «κατάντια», αλλά τους ενοχλεί αυτή να κατανοηθεί και φυσικά να δρομολογηθούν λύσεις.

Τώρα που αποκαλύπτεται ότι ο ΓΑΠ δεν άφηνε τον χρόνο να πάει χαμένος, αλλά κινούνταν προς τρεις κατευθύνσεις ταυτόχρονα, φωνάζουν.

Η Κυβέρνηση έκανε 3 απλά πράγματα εκείνη την περίοδο:

Εξηγούσε την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, των δημοσίων οικονομικών, της κρατικής διοίκησης και της μη ανταγωνιστικής παραγωγικής βάσης της χώρας, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό προκειμένου να καταλάβουν τόσο οι πολίτες, όσο και οι ξένοι ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ταμειακό και ότι δεν θα ήταν δυνατό μόνο με περιστολή δαπανών και «σκληρά μέτρα» (που ζητούσαν επίμονα οι Ευρωπαίοι) να λυθεί η «ελληνική κρίση».

Ταυτόχρονα ήταν σημαντικό οι Έλληνες πολίτες να καταλάβουν ότι θα ακολουθούσε μια μεγάλη περίοδος που η χώρα θα βρισκόταν κάτω από «επιτήρηση» (για αυτό και τα περί περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας) προκειμένου να γίνουν αυτές οι αλλαγές και ότι μαζί με το «πακέτο» των χρημάτων «στήριξης» θα υπάρχει και πακέτο «μέτρων προσαρμογής» (εσωτερική υποτίμηση), προκειμένου η Ελλάδα να αποδείξει στους εταίρους και τους λαούς τους, ότι δεν θα πάρουμε δανεικά και αγύριστα…

Η γερμανική «medioκρατία» έπαιξε κομβικό ρόλο στην προπαγάνδα κατά του ελληνικού λαού για να κάνει σαφές το μήνυμα προς την ηγεσία και το λαό μας…

Προσπαθούσε να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως τους Γερμανούς, ότι χρειάζεται μια «συνολική λύση» για το ελληνικό πρόβλημα που θα χρειαστεί βάθος χρόνου και σταθερή χρηματοδότηση (μηχανισμός στήριξης), γιατί οι πραγματικές αλλαγές είναι οι μεταρρυθμίσεις και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας που θέλουν χρόνο.

Αν αυτός ο χρόνος με τις αναγκαίες πιστώσεις δεν υπήρχε τότε ο «αδύναμος κρίκος Ελλάδα» θα ήταν αφορμή για γενικευμένες επιθέσεις στο € και αυτό θα ήταν επικίνδυνο για όλους… συνεχώς και μακροπρόθεσμα (ως ντόμινο).

Η Γερμανία άργησε να το καταλάβει …και για αυτό δεν απεφεύχθη το μοιραίο!

Τέλος έπρεπε να βρει τις αναγκαίες πηγές χρηματοδότησης για να συγκεντρωθεί το τεράστιο ποσό που χρειαζόταν η χώρα. Τα ποσό που μας έδωσε/δίνει το ΔΝΤ είναι το μεγαλύτερο στην ιστορία του Οργανισμού και ο συνολικός διακανονισμός ένας από τους «φιλικότερους» που έχει πετύχει χώρα…

Αναρωτιέμαι λοιπόν έπρεπε ή δεν έπρεπε ο ΓΑΠ να συνομιλεί «μυστικά» με το ΔΝΤ και να «εκμεταλλευτεί» την σχέση του με τον Στρος Καν?

Έπρεπε ή δεν έπρεπε να εξηγεί στους Ευρωπαίους ότι δεν φτάνει μόνο η λιτότητα, αλλά και μια σειρά μέτρων που κατά την εφαρμογή τους η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι εκτός αγορών?

Έπρεπε ή δεν έπρεπε να εξηγήσει και στον ελληνικό λαό –ομαλά– ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα και πόσες αλλαγές/θυσίες χρειάζονταν?

Αυτά μπορούσαν να γίνουν σε μια-δυο εβδομάδες? Μπορούσαν να γίνουν όλα δημόσια??

Οι ίδιοι «συστημικοί» κοντυλοφόροι δεν κατηγορούν τον ΓΑΠ ότι οι δηλώσεις του «εκτίναξαν» τα spread? Αλήθεια που θα ήταν τα spread, οι καταθέσεις των τραπεζών και συνολικά η ελληνική οικονομία αν ο ΓΑΠ έλεγε τον Δεκέμβρη μετά τη Σύνοδο Κορυφής: «…συζητάω με τον Στρος για να δούμε πόσα λεφτά χρειαζόμαστε και πότε θα τα πάρουμε και με τους Ευρωπαίους για να δούμε για πόσο διάστημα και με τι τόκους/όρους θα μας δανείσουν… σε 2-3 μήνες θα έχουμε καταλήξει….»

Θα υπήρχε σήμερα οικονομική δραστηριότητα, λαϊκές καταθέσεις και σχετικά ομαλή κοινωνική ζωή, τουρισμός, κλπ ή θα είχαμε πανικό στις τράπεζες …και τα supermarket και κοινωνικό χάος?

Είναι γελοίο και ανεύθυνο αυτό που κάνουν οι Έλληνες δημοσιογράφοι!

Ποιο ανεύθυνο είναι αυτό που κάνει η Ελληνική δεξιά που μας οδήγησε σε αυτή την τραγική κατάσταση και ακριβώς επειδή δεν ήξερε και δεν μπορούσε να τη χειριστεί …εξαφανίστηκε!

Ποιος «καταλληλότερος» ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί με όλους τους ηγέτες του κόσμου… όταν οι μόνες διεθνείς σχέσεις που «διαμόρφωνε» ήταν με την «διεθνή κουζίνα»…?

Τέλος ας καταλάβουν οι έλληνες ότι οι κάθε λογής διασκεδαστές τους… πρώτα δουλεύουν για τα αφεντικά τους…. και μερικά από αυτά είναι Γερμανοί!

Ας αναρωτηθούν λοιπόν ποιοι επιχειρηματίες θέλουν να αποτύχει η χώρα και γιατί (αποτυχία = ξεπούλημα πλούτου + διαρκής ομηρία των εργαζόμενων) και θα καταλάβουν το ύφος και το στόχο κάθε
"αποκάλυψης"!

Περί φόρων...

Είναι προφανές ότι χρειάζονται δραματικές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα. Αλλαγές που στην ουσία να το "στήνουν" από την αρχή. Σε ότι αφορά τα κλιμάκια, τους συντελεστές, κλπ, πρέπει να διαμορφωθούν με δίκαιο τρόπο...
Αυτό σημαίνει περισσότερα κλιμάκια, ειδικά στην κατηγορία από 12.000 μέχρι 30.000 €. Π.χ. δεν είναι δυνατόν κάποιος μισθωτός ή ειλικρινής επαγγελματίας με εισόδημα 14.000 € και 1 παιδί να πληρώνει τον ίδιο αναλογικά φόρο με κάποιον που έχει εισόδημα 28.000 € και επίσης 1 παιδί.

Άρα θα πρότεινα τα κλιμάκια στη χαμηλή κατηγορία να γίνουν 4:
12.001-15.000 ---> 12-14%
15.001-20.000 ---> 16-18%
20.001-25.000 ---> 20-22%
25.001-30.000 ---> 24%
Οι συντελεστές είναι ενδεικτικοί ...αν και νομίζω ότι θα πρέπει να ισχύσει ο μεγαλύτερος για κάθε κατηγορία, με εξαίρεση ίσως την πρώτη.
Επίσης νομίζω ότι δεν πρέπει να ανατραπεί η πολιτική για μείωση τους μέχρι το 2013.

Σε ότι αφορά την κλίμακα από 30.001-75.000 το να υπάρχουν περισσότερα κλιμάκια δεν είναι ιδιαίτερα κρίσιμο. Αν και το ποιο δίκαιο θα ήταν για κάθε 5.000€-10.000€ να υπάρχει διαφορετικό κλιμάκιο.

Σίγουρα όμως χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση για όσους έχουν εισοδήματα 70.001-90.000 € (συντελεστής 45%), αλλά και για όσους έχουν πάνω από 90.001 € (προτείνω συντελεστή 49%), ανεξάρτητα από την προέλευση αυτών των εισοδημάτων.

Τέλος σε ότι αφορά τα αφορολόγητα όρια...

Η πρόταση μου είναι το αφορολόγητο όριο, αλλά και η κλίμακα να τιμαριθμοποιείται υποχρεωτικά κάθε 2 χρόνια τουλάχιστον.

Το αφορολόγητο όριο πρέπει να αυξηθεί για τους μισθωτούς στις 13.500€ (τουλάχιστον).

Επίσης για τους μισθωτούς με εισοδήματα από το αφορολόγητο μέχρι το ύψος των 30.000 € προτέινω το αφορολόγητο να αυξάνεται κατά το 25% (λίγο περισσότερο από τον ΦΠΑ που θα πλήρωναν αν δεν έπαιρναν απόδειξη) του κόστους των αποδείξεων που προσκομίζουν.

Για τους μισθωτούς με εισόδημα 30.001-60.000 € προτείνω το αφορολόγητο να αυξάνει -πέραν του ποσού βάσης- κατά το 35% του ύψους των αποδείξεων που προσκομίζουν. (Π.χ. 13.500+1.050€ για κάποιον που προσκομίζει αποδείξεις αγαθών-υηρεσειών ύψους 3.000€).

Αντίθετα για όσους μισθωτούς έχουν εισόδημα πάνω από 60.001€ προτίνω όλο το αφορολόγητο (δηλαδή χωρίς ποσό βάσης) να εξαρτάται από τις αποδείξεις που προσκομίζουν και να φτάνει στο 75% του ποσού των αποδείξεων αυτών.

Σε αντίθεση με τους μισθωτούς προτείνω για τους ελέυθερους επαγγελματίες το αφορολογήτο να εξαρτηθεί σε ΟΛΕΣ τις κλίμακες από το ύψος των αποδείξεων που προσκομίζουν. Μάλιστα αυτό προτείνω να γίνει αντιστροφα από ότι στους μισθωτούς.

Για όσους δηλώνουν εισόδημα μέχρι 45.000€ το αφορολόγητο όριο να ισούται με το 75% του ύψους των αποδείξεων που προσκομίζουν.
Ενώ για όσους έχουν εισόδημα πάνω από 45.001 το αφορολόγητο όριο να ισούται με το 35% του ύψους των αποδείξεων που προσκομίζουν.

Σε ότι αφορά τα προστατευόμενα τέκνα προτείνω να ισχύουν κανονικά οι προσαυξήσεις για όσους εμπίπτουν στο "σταθερό" αφορολόγητο όριο. Αντίθετα όπου διαμορφώνεται "ατομικό" αφορολόγητο όριο (κυμαινόμενο με βάση τις αποδείξεις) τότε οι προσαυξήσεις του αφορολόγητου λόγω προστατευόμενων μελών προτίνω να ισχύουν μέχρι το ύψος που το αυτό το "νέο" αφορολόγητο όριο δεν ξεπερνάει το 75% του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος.

Κλείνοντας σε σχέση με τις αποδείξεις νομίζω ότι σε αυτές που θα δικαιολογούν απαλλαγή φόρου, πρέπει να περιλαμάνονται όλες οι καταναλωτικές δαπάνες αγαθών-υπηρεσειών, με εξαίρεση τα έξοδα τηλεφωνίας-internet-συνδρομητικής τηλεόρασης, τα είδη διατροφής (νωπά ή συσκευασμένα/κατεψυγμένα, κλπ) που αγοράζονται σε σουπερ-μάρκετ και υπερ-αγορές, οι αποδείξεις από αλυσίδες cash&carry, που υποτίθεται ότι απευθύνονται σε επαγγελματίες, και οι δαπάνες νυχτερινών κέντρων/εκδηλώσεων και αγοράς σκαφών/εξαρτημάτων αναψυχής.

Όλες οι υπόλοιπες δαπάνες και κυρίως όσες σχετίζονται με ενοικίαση σπιτιών, αγορές τροφίμων που αγοράζονται από παντοπωλεία, κρεωπολεία, οπωροπωλεία, ψαράδικα, ψιλικατντζίδικα, mini-market, αγορές από περίπτερα (να μπουν ταμειακές), έξοδα για υπηρεσείες από γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς, συμβολαιογράφους, διδασκαλία μαθημάτων κάθε είδους, αγορά ρούχων-υποδημάτων, ηλεκτρικών-ηλεκτρονικών συσκευών, δαπάνες για κάθε λογής οικοδομικές εργασίες εσωτερικών και εξωτερικών χώρων-κήπων(μελέτη-κατασκευή-συντήρηση-επισκεύη), υπηρεσείες/είδη αισθητικής-γυμναστικής-κομμωτικής, έξοδα για είδη δώρων-γάμων-ποτά-ζαχαροπλαστεία-καφετέριες-ταχυφαγεία, έξοδα για μετακινήσεις (ταξί, αεροπλάνα, κλπ), θα πρέπει να συμμετέχουν στην διαμόρφωση του αφορολόγητου ορίου... (και όχι απλά κάποιας φοροαπαλλαγής, όπως ίσχυε παλιότερα)

Η αλήθεια είναι...

Η 3η Σεπτέμβρη 2009 αφετηρία της αναγέννησης. Το πολιτικό προσωπικό του «χτες»… “εμπόδιο” για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. του «αύριο»…

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα "ΠΑΤΡΙΣ" στις 3/9/2009

Καθημερινά οι πολίτες της πόλης και του Νομού μας, αλλά και της χώρας ολόκληρης βομβαρδίζονται από ειδήσεις και πληροφορίες που περιγράφουν ένα προβληματικό παρών και ένα πιο δυσοίωνο μέλλον. Ειδήσεις που μιλούν για εντεινόμενη, τουλάχιστον στην Ελλάδα, κρίση στην οικονομία, αλλά και για μεγάλους κινδύνους για τον καθένα μας από την «επέλαση» του ιού της γρίπης. Μέσα σε αυτό το σκηνικό κάθε πολίτης, κάθε εργαζόμενος, κάθε επαγγελματίας νοιώθει απροστάτευτος. Νοιώθει μόνος, αφού έχει καταρρακωθεί στην συνείδηση του κάθε τι συλλογικό, κάθε τι πολιτικό, κάθε τι το οποίο θα μπορούσε να διαμορφώσει καλύτερες συνθήκες για όλους.

Η Νέα Δημοκρατία με την πολιτική της επιτείνει όλα αυτά τα προβλήματα, επιδιώκοντας συστηματικά όλο και περισσότεροι πολίτες να είναι πιο ανίσχυροι οικονομικά, περιθωριοποιημένοι πολιτικά και υποταγμένοι-παθητικοί θεατές των επιλογών, κάθε μορφής ασύδοτης, μικρής ή μεγάλης, εξουσίας.

Η Νέα Δημοκρατία, πιστή στην φιλοσοφία της δεξιάς καλλιεργεί τον ατομισμό, το βόλεμα και την εξαγορά συνειδήσεων. Ικανοποιημένος, έστω και προσωρινά φαντάζει να είναι μόνο όποιος συναλλάσσεται με τον «γαλάζιο» κομματάρχη της περιοχής του ή όποιος μετέχει στο «πλιάτσικο» του δημόσιου τομέα και των δημόσιων αγαθών.

Αγαθά που για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι περιούσια της χώρας και του λαού που πρέπει να τίθεται στην υπηρεσία όλων. Αλλά προορίζονται, είτε για χάρισμα προς τους υμετέρους, είτε για τυχοδιωκτικά «εκλογικά ρουσφέτια», είτε για πούλημα προκειμένου να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες της –εσκεμμένα– άστοχης οικονομικής πολιτικής τους.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα, είναι το μοναδικό πολιτικό κόμμα που σε κάθε παρέμβαση του, αλλά και διαχρονικά από την ίδρυση του, φέρνει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, τον πολίτη και τα δικαιώματα του. Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου είναι ο μοναδικός πολιτικός, που δηλώνει ξεκάθαρα ότι η πολιτεία οφείλει να είναι αρωγός κάθε έλληνα και προστάτης των πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών δικαιωμάτων του. Είναι ο πολιτικός που συνεχίζει την παράδοση των «Παπανδρέου» και της μεγάλης αριστερής δημοκρατικής παράταξης.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο «Γιώργος» δεν μιλάει απλά για «εγγυημένο εισόδημα» προς όλους ή για «ευαίσθητη» κοινωνική πολιτική. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλάει για εγγυημένη ποιότητα ζωής. Ποιότητα ζωής που περιλαμβάνει την σταθερή και δίκαια αμειβόμενη εργασία, την υψηλού επιπέδου δημόσια παιδεία, την έγκαιρη και σύγχρονη αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας, το ποιοτικό αστικό περιβάλλον, με έργα για περισσότερο πράσινο και ασφαλέστερες και πιο οικονομικές μετακινήσεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου μιλάει συνολικά για ένα άλλο πρότυπο ανάπτυξης και ένα άλλο μοντέλο αναδιανομής του πλούτου που παράγεται στη χώρα. Αυτή η πολιτική περνάει μέσα από την ενίσχυση και τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την αποκέντρωση των πόρων και των εξουσιών και την ενδυνάμωση της λαϊκής συμμετοχής. Δηλαδή μέσα από μια άλλη πολιτική πραγματικότητα, που θα απέχει δραματικά από την «παραπολιτική-κουτσομπολίστικη» «πραγματικότητα» των δελτίων των ‘8’.

Ο πολίτης όμως παραμένει δύσπιστος. Παραμένει διστακτικός. Παρακολουθεί και δεν δρα ή αντιδρά ώστε να φανεί με αδιαμφισβήτητο τρόπο η ανατροπή που έρχεται. Εμπόδιο σε αυτή την πορεία είναι –σε μεγάλο βαθμό- τα ποικιλώνυμα συμφέροντα, κυρίως οικονομικά-μιντιακά που βολεύονται με την υπάρχουσα πολιτική αδράνεια, οικονομική ανισότητα και κοινωνική περιθωριοποίηση. Συμφέροντα που εκπέμπουν διαρκώς το μήνυμα: «…όλοι το ίδιο είναι…», «…τα πράγματα μπορούν να πάνε μόνο προς το χειρότερο…», «… η χώρα χρειάζεται ισχυρή συγ-κυβέρνηση που θα δώσει επώδυνες λύσεις για όλους…».

Βασική τους επιδίωξη να διαιωνίζουν αυτή την κατάσταση, ανεξάρτητα από την εναλλαγή Κυβερνήσεων. Έτσι η ρήση του «Γιώργου»: «…θέλουμε αλλαγή πολιτικής και όχι απλά αλλαγή Κυβέρνησης…» περιγράφει ανάγλυφα τον πολιτικό-δημοκρατικό στόχο του ΠΑΣΟΚ. Στόχος που μαζί με το νέο κοινωνικό μοντέλο και το μοντέλο πράσινης (εθνικής) ανάπτυξης αποτελούν μια σύγχρονη εκδοχή των αρχών της Διακήρυξης της 3^ης του Σεπτέμβρη.

Από την άλλη όμως μεγαλύτερο πρόβλημα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. –και ανάχωμα στο «ποτάμι της λαϊκής στήριξης»- αποτελεί μέρος του πολιτικού προσωπικού του, που ανέχεται ή που συναλλάσσεται με τον κάθε λογής οικονομικά ισχυρό σε κεντρικό ή τοπικό επίπεδο. Το πολιτικό προσωπικό που αντλεί την δύναμη του όχι από το έργο του, την λαϊκή-κοινωνική λογοδοσία και τον δημόσιο έλεγχο, αλλά από την πρόσβαση του στις τηλεοράσεις και τα εξώφυλλα των εφημερίδων.

Το πολιτικό προσωπικό που στηρίζει την πολιτική του καριέρα, στην οικονομική του επιφάνεια ή που αξιοποιεί την πολιτική του θέση για την διεύρυνση των προσωπικών και οικογενειακών επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων. Πολιτικό προσωπικό, στην κεντρική πολιτική σκηνή ή την αυτοδιοίκηση, που αντί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και να στέκεται αλληλέγγυο στην ανέχεια, τις ανάγκες και τα προβλήματα των πολιτών, αρέσκεται στην συγκέντρωση πλούτου, μέσα από αδιαφανείς πολυποίκιλες επιχειρηματικές κοινοπραξίες.

Προσωπικό που αντί να ενισχύει με πρωτοβουλίες και δράσεις το κοινωνικό έργο των θεσμών που υπηρετεί συμμετέχει ως manager-διαπραγματευτής σε επιχειρηματικά deals (π.χ. ποδοσφαιρικών σωματείων) ή σε επιχειρήσεις real estate (αξιοποιώντας κάθε είδους πληροφόρηση που έχει).

Είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό προσωπικό δεν μπορεί να υπηρετήσει τον λαό, δεν μπορεί να υπηρετήσει το όραμα του Γιώργου Παπανδρέου και τις ιδρυτικές αξίες του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Είναι ένα πολιτικό προσωπικό που δεν δίνει την «μάχη του ΠΑΣΟΚ» ή ακόμα χειρότερα μάχη «για το ΠΑΣΟΚ». Είναι ένα «προσωπικό» που έρχεται από το χτες και υπηρετεί τις αξίες και τις ιδέες του χτες, που έφεραν την πραγματική δεξιά στην εξουσία. Επιβάλλεται να φύγει από το προσκήνιο, μαζί με τις πολιτικές και τα συμφέροντα που υπηρέτησε και συνεχίζει να εξυπηρετεί.

Μόνο έτσι, το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ένα κίνημα που αντλεί την δύναμη του από τους μη προνομιούχους και τους ανθρώπους του μεροκάματου, της πνευματικής δημιουργίας, τους εργάτες της γης, τους νέους, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και επαγγελματίες και όχι από τα ολιγοπώλια, τις franchise πολυεθνικές και τους επιχειρηματικούς κολοσσούς, μπορεί να συνεχίσει και να εντείνει την προσπάθεια του για την «νέα» πραγματική αλλαγή, χωρίς «προσωπικότητες» βαρίδια και χωρίς πισωγυρίσματα...!

Σε αυτή την προσπάθεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ., σε αυτή την κρίσιμη για την οικονομία και την κοινωνία καμπή επιβάλλεται να παίξουν ενεργό ρόλο τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που υπηρετούν με αξιοπρέπεια και ανιδιοτέλεια τον συνδικαλισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση, τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, τον πολιτισμό και κάθε άλλη μορφή συλλογικής δράσης και κοινωνικής παρέμβασης.

Επιβάλλεται να ενεργοποιηθούν –χωρίς λαϊκισμούς ή με προφανή προσωπικά κίνητρα–υπηρετώντας γνήσια τους θεσμούς που εκπροσωπούν αλλά και τις ιδέες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Επιβάλλεται να έρθουν στο προσκήνιο υπηρετώντας τις πολιτικές που πρεσβεύει ο Γιώργος Παπανδρέου, τον λαό και την πατρίδα.

Συνεπώς, ας σταματήσουν πολλοί –που κατέχουν εξουσία ή όχι– τα μεγάλα λόγια και τα αλλότρια ενδιαφέροντα-έργα και ας υλοποιήσουν πολιτικές που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή και υπηρετούν την διαφάνεια και την δημοκρατία. Ας στρατευτούν με τα οράματα της 3^ης του Σεπτέμβρη για μια νέα αλλαγή και για μια μεγάλη λαϊκή εκλογική νίκη.

Πετράκης Γ. Εμμανουήλ

- τ. μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του

Εθνικού Συμβουλίου της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

- μέλος Τ.Ο. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Οι τοπικοί θεσμοί επιβάλλεται να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης και την προστασία των πολιτών

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΠΑΤΡΙΣ" στις 17/8/2009

Έχει καταντήσει κοινοτυπία η συζήτηση για την οικονομική κρίση και τα αδιέξοδα που αυτή φέρνει σε κάθε ελληνική οικογένεια και σε κάθε ελληνική επιχείρηση. Παράλληλα εντείνεται όλο και περισσότερο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό ο φόβος για ακόμα χειρότερες κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις λόγω του ιού της γρίπης και της πανδημίας που εξελίσσεται.

Στην χώρα μας, και στις δυο περιπτώσεις (παγκόσμια οικονομική κρίση, παγκόσμια επιδημία γρίπης) τα πάντα ήταν και είναι ανέτοιμα να τις αντιμετωπίσουν. Η Κυβέρνηση συνεχίζει να πορεύεται χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχους, χωρίς την λαϊκή αποδοχή. Αγοράζει απλά πολιτικό χρόνο και ασκεί πολιτική ρουσφετιών με κάθε πρόσφορο και …«πράσινο» τρόπο. Οι υπόλοιποι δημόσιοι θεσμοί, είτε έχουν ακυρωθεί και συρρικνωθεί από την ‘εξω-θεσμική’ πολιτική και την καθημερινή πρακτική της Κυβέρνησης, είτε αυτο-ακυρώνονται επειδή σιωπούν και ασχολούνται με αλλότρια ζητήματα.

Είναι προφανές ότι το θεσμικό πλαίσιο της χώρας αφήνει μικρά περιθώρια για κινήσεις πέρα και έξω από την εξουσία της κεντρικής Κυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχουν φορείς και εξουσίες που αν και διαθέτουν σαφώς μικρότερες οικονομικές δυνάμεις και δυνατότητες μπορούν να δράσουν αποφασιστικά και προληπτικά Ο κατεξοχήν θεσμός που βρίσκεται κοντά στον πολίτη είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Θεσμός που μπορεί να παίξει σημαντικό αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο. Ιδιαίτερα στο Νομό μας, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των θεσμών βρίσκονται υπό προοδευτικό και δημοκρατικό έλεγχο είναι αδιανόητο αυτοί να παραμένουν θεατές δυσμενών εξελίξεων ή μοιρολατρικά αδρανείς μπροστά σε ακόμα πιο δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον του τόπου και του λαού.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο Γιώργος Παπανδρέου, στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης, έχουν προτείνει διάφορα μέτρα, είτε για την ανακούφιση των πολλών, είτε για την ανάκαμψη της οικονομίας και την ανασύνταξη του κοινωνικού ιστού. Παράλληλα για το ζήτημα της ενδεχόμενης πανδημίας γρίπης στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., έχει υλοποιηθεί ήδη μια πρώτη σύσκεψη με ειδικούς επιστήμονες και φορείς της υγείας, ενώ έχουν γίνει επισημάνσεις προς την σωστή κατεύθυνση.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση του Νομού μας επιβάλλεται να πρωτοστατήσει σε ανάλογα μέτρα και πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο. Έτσι τόσο στο θέμα της οικονομικής κρίσης, όσο και στο θέμα της γρίπης η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι συνδικαλιστικοί-κοινωνικοί φορείς πρέπει να τεθούν σε εγρήγορση και να δράσουν. Ιδιαίτερα εκείνοι που ανήκουν στον προοδευτικό πολιτικό και κοινωνικό χώρο.

Καθημερινά δημοσιεύματα τοπικών ΜΜΕ μιλάνε για ακάλυπτες επιταγές, για αδυναμία πληρωμής εργαζόμενων, για κλείσιμο επιχειρήσεων. Όσο κατηγορούν οι περισσότεροι πολίτες την Κυβέρνηση ότι έχει επιλέξει τον ρόλο του θεατή, άλλο τόσο μπορεί να πει κάποιος ότι και άλλοι φορείς έχουν επιλέξει την αδράνεια και την σιωπή. Ποιες ήταν οι παρεμβάσεις των τοπικών αρχών για την -μικρή έστω- στήριξη του εισοδήματος των πολιτών ή για την τόνωση της αγοράς και τον περιορισμό των επιχειρηματικών δυσκολιών;

Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως το «κοινωνικό παντοπωλείο» της Ν.Α.Η., αλλά εν γένει απουσιάζει μια καθολική προσπάθεια για τέτοιου είδους παρεμβάσεις, έστω και με το χαρακτηριστικό της διαμαρτυρίας και της πίεσης προς την κεντρική πολιτική εξουσία. Στο πλαίσιο αυτό είναι προφανές ότι σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξουν οι δήμοι, και οι επιχειρήσεις τους.

Έτσι η Δ.Ε.Π.Τ.Α.Η., μια επιχείρηση που αντλεί πόρους από τους δημότες και τους επισκέπτες της πόλης μας, τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχτεί σε έναν παράλληλο μηχανισμό εισπράξεων του Δήμου. Μηχανισμός που αντί να λειτουργεί ανταγωνιστικά και πιεστικά προς τις ιδιωτικές επιχειρήσεις (πάρκινγκ, καφετέριες) για μείωση των τιμών, λειτουργεί σχεδόν ως «καρτέλ» σε αγαστή συνεργασία με αυτές.

Το τιμολόγιο της σε πάρκινγκ και χώρους εντευκτηρίων διαφέρει ελάχιστα από τα ανάλογα των ιδιωτικών επιχειρήσεων, κατά τρόπο που απλά μπορεί να παρομοιαστεί με «στάχτη στα μάτια» των πολιτών. Είναι αδιανόητο σε περίοδο οικονομικής κρίσης δημόσιοι-δημοτικοί φορείς να διατηρούν ένα τέτοιο τιμολόγιο. Αυτό μόνο απορία και ερωτηματικά για τα επιχειρηματικά, οικονομικά και πολιτικά παιχνίδια, που παίζονται στην πλάτη των δημοτών από την διοίκηση της ΔΕΠΤΑΗ και μερικούς επιχειρηματίες, μπορεί να προκαλέσει…

Είναι προφανές ότι μια σημαντική μείωση των τιμολογίων της θα βοηθούσε τόσο τους αδύναμους οικονομικά πολίτες, αλλά θα βελτίωνε και την προσβασιμότητα της αγοράς του Ηρακλείου, που μαστίζεται από την κρίση. Φυσικά ίσως υπάρχουν και άλλου είδους παρεμβάσεις, για την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης (όπως η μείωση των δημοτικών τελών με κοινωνικά κριτήρια) και για την προετοιμασία για την αντιμετώπιση της γρίπης (όπως η άσκηση προληπτικών-ενημερωτικών παρεμβάσεων σε σχολεία από τα δημοτικά ιατρεία) που θα μπορούσαν να συζητηθούν, να αποφασιστούν και να υλοποιηθούν από τους φορείς της πόλης και του Νομού μας.

Ιδιαίτερα για την γρίπη είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι πολίτες ποια είναι η προετοιμασία των κοινωνικών υπηρεσιών του Δήμου (ΚΑΠΗ, βρεφονηπιακοί-παιδικοί σταθμοί) και της Νομαρχίας για την αντιμετώπιση γενικευμένων κρουσμάτων γρίπης.

Πρέπει να ξεκινήσει η προετοιμασία των Τριτοβάθμιων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΕΙ-ΤΕΙ) για την καθοδήγηση του προσωπικού τους και την έγκαιρη ενημέρωση και προστασία των φοιτητών, ιδιαίτερα δε αυτών που λόγω αντικειμένου (Ιατρική, Νοσηλευτική) θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι για ολόκληρο τον πληθυσμό.

Σημαντική είναι και η προετοιμασία των υπηρεσιών της Νομαρχίας και των κατά τόπους δήμων, ώστε να ενημερωθούν οι πολίτες και ιδιαίτερα ο μεγάλης ηλικίας πληθυσμός της ενδοχώρας και οι οικονομικοί μετανάστες (που ενδεχομένως να αντιμετωπίζουν και προβλήματα γλώσσας), για να αντιμετωπιστούν έγκαιρα και εξω-νοσκομειακά ή σε επίπεδο Κέντρων Υγείας (ή δημοτικών/αγροτικών ιατρείων) τα κρούσματα γρίπης που θα εμφανιστούν με την έλευση του χειμώνα.

Κρίσιμη είναι και η προετοιμασία των συνδικαλιστικών και επιστημονικών φορέων (ΕΚΗ, ΑΔΕΔΥ, ΤΕΕ, κλπ) για την ενημέρωση των πολιτών-εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όπου εξ ανάγκης συνυπάρχουν και συνεργάζονται πολλοί άνθρωποι.

Επειδή το «Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τη γρίπη» που εκπονεί η Κυβέρνηση είναι πιθανότερο να μείνει περισσότερο ως «σχέδιο» και να μην περάσει στη «δράση» είναι πιο σώφρων να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί –ως κοινωνία και ως φορείς– κάθε τι το οποίο μπορεί να διαρρήξει την κοινωνική συνοχή και την κοινωνική γαλήνη. Πρέπει να συνεργαστούν όλοι μαζί, ιδιαίτερα όσοι καθημερινά εντοπίζουν και βιώνουν την ανυπαρξία κρατικής πολιτικής και κοινωνικής ευαισθησίας από την αποχωρούσα Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.

Η κοινωνία πρέπει να βγει στο προσκήνιο και οι θεσμοί που την εκπροσωπούν και την υπηρετούν επιβάλλεται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

ΚΟΥΚΟΥΛΟΜΑΧΙΕΣ