1ο Περιφερειακό Συνέδριο Κρήτης του ΠΑΣΟΚ

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε εγκαινιάστηκε και στη Κρήτη ένα νέος θεσμός για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., το Περιφερειακό Συνέδριο Κρήτης. Ένα συνέδριο που δεν ήταν όπως τα συνηθισμένα συνέδρια εθνικού επιπέδου. Ένα συνέδριο το οποίο δεν αναζήτησε μόνο διακηρύξεις ή πολιτικές θέσεις. Ένα συνέδριο που δεν υποτάχθηκε μόνο σε εκλογικές λογικές.

Τα Περιφερειακά Συνέδρια οφείλουν να εξειδικεύσουν τις βασικές μας πολιτικές επιλογές σε κάθε Περιφέρεια. Είναι όργανα που απελευθερώνουν την έκφραση των περιφερειακών κομματικών στελεχών και χαράζουν την αναπτυξιακή στρατηγική κάθε τόπου.

Με αυτό το πνεύμα εμείς οι νέοι μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αντιμετωπίσαμε τη διαδικασία του Σαββατοκύριακου. Προσβλέπουμε στο μέλλον ότι αυτά τα συνέδρια, μαζί με τις αναγεννημένες και αναζωογονημένες δημοτικές οργανώσεις, θα γίνουν το μετερίζι για να χαράξουμε νέες πολιτικές για όλους και για όλα.

Πολιτικές που θα βλέπουν την ανάπτυξη ως στρατηγική επιλογή και όχι ως πολιτική εξυπηρετήσεων προσώπων ή ομάδων.

Που θα σχεδιάζουν τις υποδομές όχι ως προεκλογικό ρουσφέτι, προς τις τοπικές κοινωνίες, αλλά ως μοχλό για την αύξηση του παραγόμενου πλούτου για όλη τη Κρήτη και τη χώρα.

Που θα λύνουν τις τοπικιστικές αντιπαραθέσεις για τη χωροθέτηση νέων λιμανιών, αεροδρομίων, βιομηχανικών και βιοτεχνικών πάρκων, χωματερών, με βάση τη συνολική και προοδευτική περί ανάπτυξης αντίληψη.

Που θα αναζητούν νέες κοινωνικές συναινέσεις και που θα καλλιεργούν στο λαό νέες αντιλήψεις και προσεγγίσεις για κοινωνική συνοχή και συλλογική ευθύνη.

Η χάραξη της αναπτυξιακής στρατηγικής και η πρόοδος δεν είναι έργο μόνο των αξιωματούχων, δεν είναι προνόμιο μόνο των τεχνοκρατών, είναι δικαίωμα των πολιτών. Είναι δράση που απαιτεί τη συμμετοχή και ανταπόκριση των κοινωνιών. Κοινωνιών που καθοδηγούνται από ηγεσίες, που δεν λειτουργούν με πελατειακή αντίληψη ή με στρατηγικές μείωσης του εκλογικού κόστους και χαϊδέματος αυτιών.

Εμείς, οι νέοι, που δίνουμε τη μάχη μέσα από τις τάξεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν αναζητούμε την εύκολη λύση. Δεν επιδιώκουμε αποφάσεις και πολιτικές που υπαγορεύουν οι δημοσκοπήσεις, όπως χαρακτηριστικά κάνει η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Θέλουμε να ξεβολέψουμε, όσους έχουν βολευτεί με την αδράνεια και τη στασιμότητα. Θέλουμε να δούμε νέες στρατηγικές και πολιτικές δράσεις που ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις αναζητήσεις μας.

Θέλουμε να χαράξουμε σαφή όρια ανάμεσα στη συντηρητική και απολιτική διαχείριση, που αναζητά την εξουσία και προσκολλάται σε αυτή, και στην ανατρεπτική πολιτική που προτάσσει τη ρήξη, τη πρόοδο και τη συνολική ανάπτυξη.

Θέλουμε να δούμε τη Τοπική Αυτοδιοίκηση όχι μόνο διεκδικητή πόρων και έργων, αλλά και πυλώνα της δημοκρατίας και της πραγματικής αποκέντρωσης εξουσιών στους ίδιους τους πολίτες.

Θέλουμε να δούμε τους τοπικούς άρχοντες, που έχουν ή διεκδικούν τη σημαία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., να αναδεικνύουν τη πολιτική της συναίνεσης, της συνεννόησης και της υπερτοπικής αντίληψης στη πρώτη γραμμή.

Θέλουμε οι δημοτικές αρχές να κάνουν πράξη τις πολιτικές μας αντιλήψεις για την ενίσχυση της απασχόλησης, της κοινωνικής συνοχής και της στήριξης των μη προνομιούχων.

Θέλουμε οι δήμοι και οι νομαρχίες που εκφράζουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να υλοποιούν αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, χωρίς μεροληπτικές ή ρουσφετολογικές επιλογές, με βάση ενιαίο στρατηγικό σχεδιασμό και σαφείς παραγωγικούς στόχους.

Θέλουμε κάθε τοπική κοινωνία να αναλαμβάνει τις ευθύνες, που τις αναλογούν, στη κατανομή τόσο της παραγωγικής διαδικασίας και του πλούτου, όσο και στις συνέπειες που κάθε μορφής ανάπτυξης επιφέρει.

Θέλουμε κάθε αιρετός φορέας στη Κρήτη, που είναι υπό την ευθύνη στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., να εφαρμόζει και να υλοποιεί επιλογές, που στηρίζουν τη βελτίωση της ποιότητας ζωής, τη προστασία του περιβάλλοντος και την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών στην υγεία και τη παιδεία.

Αναζητούμε την ατομική ευθύνη του καθενός σε κάθε συλλογική προσπάθεια και απαιτούμε την υποταγή κάθε προσωπικής στρατηγικής σε ενιαίους και δημοκρατικά προσδιορισμένους στόχους.

Ουσιαστικά απαιτούμε τα νέα όργανα να δουλέψουν. Απαιτούμε να μη βαλτώσουν σε λογικές συσχετισμών. Να μην αλλοτριωθούν στη λογική «…όσο λιγότερα κάνουμε, τόσο λιγότερους ενοχλούμε».

Ας μη ξεχνάμε ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι αντιπολίτευση. Ας μη ξεχνάμε ότι οι λογικές του παρελθόντος, οι λογικές των συναλλαγών και των επιχειρηματικών εξυπηρετήσεων, οι λογικές της κατανομής ρόλων, πολιτικής και διοικητικής εξουσίας στους υμετέρους, καταδικάστηκαν.

Αυτά και άλλα φαινόμενα που αναδείκνυαν έκπτωση αξιών, και έλλειψη αρχών οδήγησαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην αντιπολίτευση και τη Ν.Δ. στη Κυβέρνηση. Έτσι σήμερα η χώρα και ο λαός μας οδηγείται σε μεγάλες περιπέτειες πάνω σε ένα ακυβέρνητο καράβι με Πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή.

Η κρίση στην εξωτερική πολιτική και στην εικόνα της χώρας. Η μετατροπή μας σε χώρα του Γ’ Κόσμου, όπου βασιλεύει ο εργασιακός μεσαίωνας και η εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Το άκριτο άνοιγμα στους σκληρούς νόμους της αγοράς, χωρίς διαμόρφωση ισχυρού δικτύου κοινωνικής προστασίας, είναι το μέλλον που μας επιφυλάσσει η Νέα Δημοκρατία.

Είναι το μέλλον που πρέπει να αγωνιστούμε να μην γίνει πραγματικότητα και να ανατρέψουμε όταν ο λαός μας καλέσει να υπηρετήσομε τα οράματα και τις ανάγκες του.

Ταυτόχρονα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. διεκδικεί την ολοκλήρωση της αποκέντρωσης και την ενίσχυση των περιφερειών με την θεσμοθέτηση της αιρετής περιφερειακής αυτοδιοίκησης.

Το Περιφερειακό Συνέδριο είναι ένα βήμα για να ωριμάσει η κομματική μας λειτουργία και τα στελέχη μας. Ένα βήμα για να σκεφτούμε πως θέλουμε να στήσουμε τη νέα διοικητική δομή της χώρας και να δουλέψουμε πρώτα το ίδιο μας το κόμμα, πάνω σε αυτή τη λογική.

Ουσιαστικά, η νέα μεταρρύθμιση, το κυβερνητικό μας πρόγραμμα, να μην προέλθει από τη κορυφή και τους τεχνοκράτες των Αθηνών, αλλά από την οργανωμένη βάση των μελών και των φίλων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Είναι προφανές ότι τα μέλη που εκλέχτηκαν στη Περιφερειακή Επιτροπή και σε όλα τα όργανα, πρέπει να αντιληφθούν το ρόλο τους. Οφείλουν να δουλέψουν για το μέλλον και όχι για την αναπαραγωγή των συσχετισμών και των αντιλήψεων που έρχονται από το παρελθόν.

Να δουλέψουν για τη χώρα και τη Κρήτη και όχι για όσους θέλουν να προσεγγίσουν την εξουσία ή να καρπωθούν οφέλη από αυτή.

Σε αυτή τη προσπάθεια τόσο σε τοπικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο ο ρόλος των νέων είναι σημαντικός. Η Κρήτη έχει την ευτυχία να έχει μια δυναμική νέα γενιά. Έχει τη τύχη να έχει μια ζωντανή οργάνωση της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μια οργάνωση που παρά τις αντιθέσεις της, μπορεί να συνθέτει και να δημιουργεί.

Ο Πρόεδρος μας, ο Γ. Παπανδρέου έδωσε το στίγμα μας. Αλλάζουμε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να αλλάξουμε την Ελλάδα. Αλλάζουμε πρόσωπα όχι για αλλάξουμε «το παλιό παράγοντα με το νέο παράγοντα», αλλά για να αλλάξουμε το περιεχόμενο της πολιτικής μας. Για να αλλάξουμε την εικόνα μας. Για να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών και της κοινωνίας.

Ελπίζω, με αυτό το πνεύμα, μια σειρά συντρόφων, να εκτέθηκε στη κρίση των συνέδρων και να κρίθηκαν για τη διάθεση τους, για το πάθος τους, για την ψυχή τους. Γι’ αυτό που μπορούν να προσφέρουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στη κοινωνία και όχι μόνο για όσα έκαναν μέχρι σήμερα στο κομματικό χώρο.

Όλοι ελπίζουμε να ανταποκριθούν στη πρόκληση αυτή.

Περιφερειακό Συνέδριο Κρήτης και Νέα Γενιά

ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ολοκληρώνει αυτή τη περίοδο, και σε επίπεδο Κρήτης, μια μεγάλη πορεία διαλόγου και προβληματισμού. Μια περίοδο όπου πραγματοποιήθηκαν δεκάδες ολομέλειες και συζητήσεις με αντικείμενο τη φυσιογνωμία και τους στόχους του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Όλο αυτό το διάστημα έγινε προσπάθεια να δημιουργηθούν οι οργανωτικές και πολιτικές προϋποθέσεις, τόσο για την αλλαγή της εσωτερικής λειτουργίας και της εικόνας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όσο και για να διαμορφωθεί μια νέα σχέση με τη κοινωνία.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέσα από τη πορεία ανασυγκρότησης του στοχεύει στη δημιουργία ενός κόμματος ενταγμένου στη κοινωνία. Ενός κόμματος προβληματισμού, διαλόγου και διαβούλευσης με τους κοινωνικούς εταίρους και τους ενεργές ομάδες πολιτών. Στόχος μας είναι ένα κόμμα που να οραματίζεται ρεαλιστικά, να σκέφτεται παγκόσμια και να δρα καθημερινά και αποτελεσματικά. Θέλουμε να εκπληρώνουμε τα οράματα της κοινωνίας μας και να δίνουμε λύση στα καθημερινά προβλήματα των πολιτών.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. διήνυσε μια μεγάλη περίοδο αυτοκριτικής. Διαπίστωσε σειρά λαθών και παραλείψεων που το είχαν καταστήσει αναξιόπιστο. Ανέλυσε πολιτικές και συμπεριφορές που το έφεραν σε σύγκρουση με τις ιδέες μας, τις αξίες μας και τις αρχές μας. Κατέγραψε πράξεις και αποφάσεις, που οδήγησαν τη κοινωνία να δυσπιστεί για τις προθέσεις μας και να αναρωτιέται για τους στόχους μας.

Ταυτόχρονα, υλοποιώντας πολιτικές για μεγάλα εθνικά και ευρωπαϊκά ζητήματα ξέχασε τον απλό πολίτη, τον άνθρωπο, το μη προνομιούχο. Απομακρύνθηκε από τους ανθρώπους που ένιωσαν ότι οι εξελίξεις τους προσπερνούν.

Παράλληλα δε στάθηκε με αμεροληψία κοντά σε όσους έβλεπαν ως πρόκληση το μέλλον. Στελέχη μας σε θέσεις ευθύνης μπήκαν στο πειρασμό να ευνοήσουν «υμετέρους» επιχειρηματίες και να συντηρήσουν μια ιδιόμορφη κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα κομματικών στελεχών, η οποία στα μάτια της κοινή γνώμης, απαξίωνε καθημερινά, κάθε θεσμικό μέτρο και πρωτοβουλία μας.

Σήμερα, τώρα το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλάζει. Αλλάζει συνεχώς. Αλλάζει γιατί η κοινωνία καταδίκασε το παλιό. Αλλάζει γιατί εμείς οι ίδιοι δε θέλουμε να μείνουμε προσκολλημένοι στο χτες. Αλλάζει γιατί είναι ένα βαθιά λαϊκό κίνημα το οποίο αναζωογονείται από τις κοινωνικές του ρίζες και από τον έμφυτη τάση για πρόοδο, της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης της πατρίδας μας. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλάζει γιατί η χώρα και οι ανάγκες του λαού το απαιτούν.

Σήμερα η χώρα μας αντιμετωπίζει σειρά εξωγενών προβλημάτων, τα οποία εντείνονται ακόμα περισσότερο από τη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Μια πολιτική χωρίς όραμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχους τόσο για το μέλλον της πατρίδας μας όσο και για τη δομή της κοινωνία μας.

Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι η χώρα μας τίθεται στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Η Ελλάδα από χώρα πρωταγωνιστής έχει μετατραπεί σε χώρα «θεατής», η οποία απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις, χωρίς να τις συνδιαμορφώνει ή τουλάχιστο να τις επηρεάζει.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η χώρα έχει ενταχθεί στη κατηγορία των χωρών που δημιουργούν προβλήματα και που απασχολούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις υπηρεσίες της Ένωσης, όχι με τις πολιτικές τις πρωτοβουλίες και τις προτάσεις της, αλλά με ζητήματα διοικητικά και διαχειριστικά. Που περιμένει ως χώρα δορυφόρος, ως μια χώρα υποτελής οδηγίες και εγκρίσεις από υπαλλήλους και γραφειοκράτες, για εθνικούς νόμους και τις ονομαζόμενες «μεταρρυθμίσεις» της Νέας Δημοκρατίας.

Ταυτόχρονα στο εσωτερικό της χώρας παρατηρούμε σειρά νόμων, που ξεπληρώνουν το ένα μετά το άλλο τα προεκλογικά γραμμάτια της Κυβέρνησης. Εξόφληση γραμματίων προς τις μεγάλες επιχειρήσεις με τη μείωση της φορολογίας τους κατά 5% επί του συνόλου των κερδών τους.

Εξόφληση γραμματίων προς τα «γαλάζια παιδιά» με την κατάργηση της αξιοκρατίας μέσα από την παύση χωρίς αξιολόγηση, όλων των Διευθυντών και Προϊσταμένων και διορισμό νέων με μοναδικό κριτήριο τα χρόνια υπηρεσίας. Έτσι η δημόσια διοίκηση «εκσυγχρονίζεται» με υπάλληλους με προσόντα και γνώσεις από το 1980 και πίσω. Ταυτόχρονα καθιερώνεται η συνέντευξη ως βασικό κριτήριο για τις προλήψεις στο δημόσιο.

Εξόφληση γραμματίων προς τους εφοπλιστές, μέσα από τη προσπάθεια μειωθεί το κόστος των λιμανιών εις βάρος των εργαζομένων και των εργασιακών δικαιωμάτων (υπερωρίες, νυχτερινά, επιδόματα αργιών, κλπ) τους.

Εξόφληση γραμματίων προς τους τραπεζίτες, με μείωση κατά περίπου 50% των ασφαλιστικών εισφορών που δίνουν για τους εργαζόμενους τους, προφανώς εις βάρος των συντάξεων των υπαλλήλων και με επιβάρυνση του Ι.Κ.Α.

Γραμμάτια προς υμετέρους της Κυβέρνησης επιχειρηματίες, που επιδιώκουν να αρπάξουν το φιλέτο των Δημόσιων Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, μέσα από την κατάργηση της μονιμότητας, τη μείωση μισθών, τη κατάργηση υπερωριών και οχταώρου, ώστε να γίνουν κερδοφόρες για όσους τις αγοράσουν έναντι «πινακίου φακής».

Χαλάρωση του οχταώρου, μείωση τους κόστους των υπερωριών, κατάργηση του ορίου απολύσεων, αλλαγή-απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, ώστε να ευνοηθούν από τη μείωση των εξόδων τους οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα πολυκαταστήματα. Έτσι δίνεται ακόμα μεγάλο χτύπημα στους μικρο-μαγαζάτορες και τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Ο ένας νόμος μετά τον άλλον αποδεικνύουν το πραγματικό πρόσωπο της νεοφιλελεύθερης δεξιάς και αποδομούν την επίπλαστη εικόνα του κοινωνικού κέντρου που στα λόγια καλλιεργεί και διακηρύσσει ο Κώστας Καραμανλή.

Καθημερινά αποδεικνύεται περίτρανα πως αντιλαμβάνεται η Κυβέρνηση τη κοινωνική συνοχή. Επιδιώκει την αντιπαράθεση μεταξύ των εργαζομένων αποκαλώντας κάποιους ρετιρέ, όπως χαρακτηριστικά κάνει ο κρητικός Υπουργός Ναυτιλίας Μανόλης Κεφαλογιάννης. Έτσι επιχειρείται να δημιουργηθεί φθόνος και σύγκρουση μεταξύ κατηγοριών εργαζομένων για να αποδυναμωθούν ενιαίοι αγώνες και διεκδικήσεις για τη βελτίωση συνολικά της κατάστασης όσων βρίσκονται υπό καθεστώς μισθωτής εργασίας.

Κανείς βέβαια δεν εξηγείται ότι οι ορισμένοι μισθοί είναι σχετικά υψηλοί γιατί κάποιοι εργαζόμενοι δουλεύουν περισσότερο από 22 οχτάωρα, που τυπικά δουλεύει ο μέσος εργαζόμενος, το μήνα, ή ότι εργάζονται νύχτες, σαββατοκύριακα, αργίες και υπερωριακά ή κάτω υπό καθεστώς βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων τα οποία επιδοτούνται.

Ουσιαστικά η Κυβέρνηση προσπαθεί να διασπάσει το εργατοϋπαλληλικό κίνημα και να μετατρέψει τα προνόμια τους ενός σε «λεία» και όχι σε διεκδίκηση για τους υπόλοιπους. Έτσι καλεί τους κοινωνικά πιο αδύναμους να «αρπάξουν πλούτο» από άλλους εργαζόμενους, που βρίσκονται στην ίδια κατηγορία, δηλαδή είναι υπάλληλοι και συνταξιούχοι, χωρίς όμως το πρόθεμα «χαμηλο-»

Ταυτόχρονα γίνεται κατανοητή η πάγια αντίληψη της Νέας Δημοκρατίας περί κοινωνικής δικαιοσύνης. «…Αφού κάποιοι εργαζόμενοι παίρνουν αρκετά και κάποιοι άλλοι λιγότερα ας πάρουν όλοι οι εργαζόμενοι λιγότερα!!!» Μόνη ωφελημένη η κατά τη Κυβέρνηση προσφιλής και όπως φαίνεται «αδικημένη», τάξη του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον κοινωνικών συγκρούσεων, απαξίωσης της εργασίας και των εργαζομένων, διχασμού της κοινωνίας, μεταξύ των φτωχών και των πολύ φτωχών, κατάργησης ασφαλιστικών κατακτήσεων, ακρίβειας και πραγματικής μείωσης μισθών, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποτελεί και πάλι τη μοναδική πολιτική δύναμη που μπορεί να δώσει ένα ενιαίο και συνεκτικό όραμα για τη χώρα και τη κοινωνία μας.

Ένα όραμα που στηρίζεται στην ανάπτυξη και τη δίκαιη κατανομή του πλούτου σε όλους. Όραμα που στηρίζεται στον εκσυγχρονισμό του κράτους και την αποκέντρωση της δημόσιας διοίκησης. Ένα νέο σχέδιο που προτάσσει την ανάπτυξη των περιφερειών, με βάση τα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα τους και τις ανάγκες τους. Ένα σχέδιο που θέλει τους πολίτες ενεργούς και συμμέτοχους με δικαίωμα στη λήψη των αποφάσεων και στον έλεγχο κάθε εξουσίας.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποκεντρώνει την ίδια την κομματική του λειτουργία, ώστε να πάψει να είναι κόμμα αξιωματούχων. Ενισχύει το λόγο και τη παρέμβαση των περιφερειών, ώστε να σταματήσει η κομματική λειτουργία να ασκείται από «παράγοντες». Ανασυγκρότησε τις δημοτικές του οργανώσεις, με στόχο να γίνουν κύτταρα πολιτικού προβληματισμού και κοινωνικού διαλόγου.

Σήμερα που το αίτημα για αλλαγή και ανανέωση είναι επιτακτικό, τόσο για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., όσο και για τη χώρα γίνεται ιδιαίτερος και σημαντικός ο ρόλος της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των νέων ανθρώπων. Η ανανέωση στις ιδέες και στα πρόσωπα δε μπορεί να γίνει μόνο με αόριστες προσκλήσεις για συμμετοχή, δε μπορεί να γίνει μόνο με ηλικιακά κριτήρια.

Πρέπει να γίνει με αλλαγή πρακτικών. Με αλλαγή νοοτροπίας. Με βάση τη πολιτική πρόταση και δράση κάθε μέλους ή στελέχους μας. Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. όντας πάντα ένας χώρος προβληματισμού και αμφισβήτησης, ένας χώρος αντίδρασης σε ότι προβαλλόταν σα δεδομένο και άρνησης σε ότι φαινόταν ως μονόδρομος, παίζει καταλυτικό ρόλο.

Ήδη η ανανέωση στα όργανα του Κινήματος στη Κρήτη υπήρξε σημαντική. Η συμμετοχή των νέων ακόμα πιο ελπιδοφόρα. Το Ιδρυτικό Περιφερειακό Συνέδριο της Κρήτης είναι συνέδριο σταθμός στη πορεία αυτή. Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο νησί μας, μια νεολαία με πολιτικές προτάσεις, με δράση, με κοινωνική αναφορά σε μαζικούς χώρους, με πρωτοβουλίες, βλέπει αυτό το συνέδριο ως μια πρόκληση και ως μια ευκαιρία.

Πρόκληση για να αναδείξει τις νέες ανάγκες των πολιτών και μια νέα οπτική στην αντιμετώπιση των προβλημάτων. Ευκαιρία για πραγματική αλλαγή. Ευκαιρία να ξεφύγουμε από την ανακύκλωση προσώπων, την άθροιση προσωπικών στρατηγικών, την έκφραση συσχετισμών και απολίτικων ομαδοποιήσεων.

Η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκθέτει στο Περιφερειακό Συνέδριο του Κινήματος, στη Κρήτη, τη πολιτική της και τις προτάσεις της. Εκθέτει στελέχη με παρουσία και προσφορά. Εκθέτει πρόσωπα, που συνθέτουν με στόχο το μέλλον, και δεν αναπαράγουν τις διαιρέσεις που μεταφέρει το παρελθόν. Τώρα είναι η ώρα της γενιάς μας. Τώρα είναι η ώρα να δώσουμε απαντήσεις στα σύγχρονα ζητήματα. Τώρα είναι η ώρα να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και τις αγκυλώσεις. Τώρα είναι η ώρα να αλλάξουμε πραγματικά. Να αλλάξουμε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να αλλάξουμε την Ελλάδα.

Μανώλης Πετράκης

Μέλος Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ένας χρόνος ΝΔ. Ένας χρόνος χωρίς στίγμα και σχέδιο

Πρόσφατα συμπληρώθηκε ένας χρόνος Κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Ένας χρόνος που σημαδεύτηκε από την ολυμπιακή προετοιμασία και την επιτυχημένη εκτέλεση των ολυμπιακών αγώνων, αλλά και αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο το πόσο ανέτοιμη ήταν η Νέα Δημοκρατία για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Μια Κυβέρνηση το πρώτο χρόνο της θητείας της δε κρίνεται τόσο από την αποτελεσματικότητα της και την επίλυση προβλημάτων που επιτυγχάνει, αλλά κυρίως από το στίγμα που δίνουν οι πρωτοβουλίες της και τις κατευθύνσεις που διαφαίνεται ότι χαράσσει σε κρίσιμα θέματα, για το μέλλον της χώρας.

Έτσι, ξεκινώντας από την αιχμή του δόρατος του αντιπολιτευτικού λόγου της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή την καταπολέμηση της ακρίβειας, τη βελτίωση της καθημερινότητας, την πάταξη της διαφθοράς, την ενίσχυση της διαφάνειας και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, ο απολογισμός είναι απογοητευτικός.

Η ακρίβεια όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά ουσιαστικά και τα μέτρα που έλαβε η προηγούμενη κυβέρνηση έχουν ατονήσει απελπιστικά. Οι τιμές πλέον δεν αυξάνονται από κερδοσκόπους ή από επιτήδειους. Αυξάνονται επίσημα με την ανοχή της Κυβέρνησης και με ρυθμούς μεγαλύτερους από τον πληθωρισμό ή την αύξηση των μισθών. Χαρακτηριστικότερη είναι η αύξηση των τιμών των φαρμάκων με τη μέθοδο της απόσυρσης παλιών σκευασμάτων και της εισόδου στην αγορά νέων και ακριβότερων. Μια διαδικασία που πλήττει ιδιαίτερα τους συνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους, επιδεινώνει τα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων και μειώνει το μερίδιο αγοράς της εγχώριας φαρμακοβιομηχανίας με επακόλουθη τη μείωση των θέσεων εργασίας.

Η δημόσια διοίκηση δεν έχει ενισχυθεί με κανένα πόρο και κανένας νέος θεσμός ή πρόγραμμα εκσυγχρονισμού (ευρωπαϊκό ή μη) δεν έχει ανακοινωθεί. Ακόμα και τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών πνέουν τα λοίσθια. Αντίθετα ρυθμίστηκαν άμεσα, μέσα στο καλοκαίρι, τα ζητήματα για την τακτοποίηση των «γαλάζιας απόχρωσης» …υποψηφίων προϊσταμένων και διευθυντών.

Στη συνέχεια ακολούθησε η ρύθμιση στο Νόμο περί Α.Σ.Ε.Π. για την προσωπική συνέντευξη. Μια ρύθμιση η οποία καθιστά διαβλητό το συγκεκριμένο διαγωνισμό, αφού καταργείται η ανωνυμία των υποψηφίων και η βαθμολόγηση γίνεται «εξ όψεως» και σίγουρα… με βάση το σημείωμα της τοπικής Ν.Ο.Δ.Ε. ή του ισχυρού βουλευτή-κομματάρχη-υπουργού κλπ. Ουσιαστικά σύντομα θα οργιάσει ο κομματικός μηχανισμός για την «τακτοποίηση» της «γαλάζιας γενιάς».

Η καθημερινότητα δεν έχει βελτιωθεί καθόλου. Κανένα έργο υποδομής για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών, δεν έχει ξεκινήσει. Κανένας νέος θεσμός που να συμβάλλει προς τη παραπάνω κατεύθυνση δεν έχει ανακοινωθεί, ούτε κάποιος παλιότερος (Βοήθεια στο Σπίτι, Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, Ολοήμερα Δημοτικά ή Γυμνάσια, κλπ) έχει ενισχυθεί ή βελτιωθεί,

Τέλος «ο πόλεμος κατά της διαφθοράς» περιορίστηκε σε ένα πολύπλοκο, μάλλον ανεφάρμοστο και αντι-επενδυτικό νομοθετικό πλαίσιο. Ένα πλαίσιο με στόχο την διευθέτηση ‘εν ιδεί’ τροχονόμου, του ιδιοκτησιακού καθεστώτος μέσων ενημέρωσης και κατασκευαστικών εταιρειών, προς όφελος της Κυβέρνησης και ενδεχομένως γαλάζιων επιχειρηματιών. Μια ρύθμιση που φυσικά δεν είχε σκοπό την απεξάρτηση της πολιτικής εξουσίας από τα μεγάλα συμφέροντα και τη διασφάλιση του δημοσίου χρήματος.

Ταυτόχρονα η υπόλοιπη δημόσια διοίκηση εξακολουθεί να οδηγεί τους πολίτες στην απόγνωση και ορισμένους λειτουργούς της στο παράνομο πλουτισμό, είτε κάνοντας τα στραβά μάτια, είτε διευθετώντας γρήγορα τις υποθέσεις των πολιτών (γρηγορόσημο).

Όπου τα φαινόμενα διαφθοράς είναι παραπάνω από φανερά και έχουν τη μορφή κυκλώματος (εκκλησία, δικαιοσύνη) η Κυβέρνηση, ως νέος «Πόντιος Πιλάτος» εφηύρε την μαγική συνταγή της «αυτοκάθαρσης». Μια ρήση που εξασφαλίζει την μη διαταραχή των εσωτερικών συσχετισμών σε αυτούς τους χώρους και διατηρεί την Κυβέρνηση στη γραμμή της μη άσκησης πολιτικής, όπως σε πολλά θέματα.

Η μη άσκηση πολιτικής, η εξ αποστάσεως παρακολούθηση των εξελίξεων, η ηθικολογία και οι συνεχείς διακηρύξεις για …κάτι που θα έρθει αργότερα, αποτελεί τη μοναδική γραμμή που εφαρμόζει με συνέπεια η Κυβέρνηση. Βασικό γνώρισμα όλων των δράσεων είναι η άσκηση πολιτικής με εξαρτημένα αντανακλαστικά, δηλαδή με βάση την επικαιρότητα των δελτίων ειδήσεων. Θέτουν τα Μ.Μ.Ε. θέμα μετεγγραφών ψηφίζεται νόμος, θέτουν θέμα λειτουργίας της δικαιοσύνης, ψηφίζεται νόμος.

Αντίθετα, όπου το ζήτημα είναι καυτό η Κυβέρνηση παρακολουθεί. Τίθεται θέμα εκκλησίας «η Κυβέρνηση παρακολουθεί». Τίθεται θέμα εθνικό που αφορά τη Κύπρο ή το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, «η Κυβέρνηση παρακολουθεί με προσοχή και ο Πρωθυπουργός ενημερώνεται…». Τίθεται θέμα ΛΑΦΚΑ, η Κυβέρνηση μηχανορραφεί εις βάρος των συνταξιούχων, ο Κώστας Καραμανλής έχει άγνοια… και όταν ενημερώνεται,… απλώς εξαγγέλλει ρύθμιση με ορίζοντα τετραετίας…

Αλήθεια, έχει κατανοήσει ο Πρωθυπουργός ότι ήδη αυτός και η Νέα Δημοκρατία κυβερνά τη χώρα και ότι δεν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο; Έχει κατανοήσει η Νέα Δημοκρατία ότι δε βρισκόμαστε σε περίοδο που μπορεί να ασκεί κριτική σε άλλους και να εξαγγέλλει συνεχώς μέτρα για το απώτερο μέλλον, όντας η ίδια στην εξουσία;

Η αξιοπιστία της Κυβέρνησης έχει τρωθεί τόσο από τη μη εφαρμογή των εξαγγελιών της, όσο και από την συνεχή αναζήτηση για το ποια (;) είναι η πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας. Έτσι, άλλα ήξερε η Νέα Δημοκρατία το Μάρτιο του 2004, άλλα διαπίστωσε και εξήγγειλε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, άλλα περιγράφηκαν από το Κρατικό Προϋπολογισμό τον Δεκέμβριο και άλλα λιγότερα, πολύ λιγότερα, ανακοινώθηκαν από τον Πρωθυπουργό, για την ενίσχυση του εισοδήματος των συνταξιούχων και των χαμηλόμισθων. Έτσι οι ρυθμίσεις φθίνουν όλο και περισσότερο, ως προς την αποτελεσματική αντιμετώπιση της φτώχιας και της ακρίβειας, αλλά και να απέχουν πολύ από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά ακόμα και στα ζητήματα τα οποία αποτελούν επιλογές αιχμής, όπως η αναπτυξιακή πολιτική, και οι περί του θέματος αναπτυξιακοί νόμοι, μειώσεις εισφορών, κλπ η αξιοποίηση της ολυμπιακής κληρονομιάς, η καταπολέμηση της ανεργίας και η κοινωνική πολιτική η Κυβέρνηση έδειξε το πραγματικό πρόσωπο της.

Μειώθηκε κατά 5% η φορολογική εισφορά στις επιχειρήσεις για τα εισοδήματα που θα προκύψουν το 2005 (δηλαδή θα φορολογηθούν το 2006), αλλά αντίθετα αυξήθηκαν άμεσα από 1-1-2005 οι μηνιαίες κρατήσεις που πληρώνουν οι μισθωτοί κάθε μήνα στην εφορία. Ο αναπτυξιακός νόμος δίνει σοβαρά κίνητρα για νέες επενδύσεις, χωρίς όμως να διασφαλίζεται η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ουσιαστικά δεν υπάρχει καμία πολιτική που να διασφαλίζει την αναπτυξιακή πορεία της χώρας και την ενίσχυση της απασχόλησης.

Δυστυχώς, η περίοδος που διανύουμε είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για τη χώρα. Πολλοί ήλπιζαν ότι η αναπτυξιακή πορεία των τελευταίων χρόνων, θα συνεχιζόταν, μέσα από τα μεγάλα έργα υποδομής, την αξιοποίηση του Γ’ Κ.Π.Σ. και την αξιοποίηση της μεταολυμπιακής κληρονομιάς. Η ισχυρή οικονομία και η αναβαθμισμένη αξιοπιστία της χώρας μας στη διεθνή πολιτική σκηνή, περιμέναμε ότι θα ήταν η βάση για ακόμα πιο ενεργό ρόλο της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Οι σημαντικές παρεμβάσεις της Ελλάδας στο χώρο των Βαλκανίων και της Αν. Μεσογείου, η δυναμική συμμετοχή της χώρας μας στα κέντρα λήψης των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως αναδείχτηκε από την πετυχημένη ελληνική προεδρία, και η συμμετοχή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., αναμέναμε ότι θα είχαν καταλυτική επιρροή στην λύση του Κυπριακού. Παράλληλα οι περισσότεροι εκτιμούσαν ότι η Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, υπό το πρίσμα των παραπάνω γεγονότων, θα οδηγούσε στην οριστική επίλυση των πραγματικών ελληνοτουρκικών διαφορών.

Ένα χρόνο μετά την 7^η Μαρτίου 2004 ανατράπηκαν όλες αυτές τις προσδοκίες του ελληνικού λαού. Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο δεν αξιοποίησε την «προίκα» των Κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά απεμπόλησε όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας.

Υποβάθμισε το Κυπριακό ζήτημα, κρατώντας θέση ουδέτερου παρατηρητή, απέχοντας ουσιαστικά από τη διαπραγμάτευση.

Απεμπόλησε κάθε παρεμβατικό ρόλο της Ελλάδας, στη πορεία της Τουρκίας προς την Ευρώπη, δίνοντας εξαρχής «θετική» ψήφο, χωρίς να λάβει την ελάχιστη εγγύηση για υλοποίηση των δεσμεύσεων του Ελσίνκι.

Εκμηδένισε την αξιοπιστία της χώρας στην Ε.Ε., καθιστώντας την όχι μόνο αφερέγγυα, αλλά και υπό κηδεμονία με την περιβόητη απογραφή.

Τέλος ακόμα και η μικρή ελπίδα των πολιτών που στήριξαν τη Νέα Δημοκρατία για μια άλλη διακυβέρνηση, χωρίς «αλαζονεία» και έπαρση, με προσήλωση στην «ηθική» και την «διαφάνεια» και με ύφος «σεμνό και ταπεινό» διαψεύστηκε οικτρά.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, θιασώτης του νέου ύφους, αντιμετώπισε τους αγρότες με ύφος «αυτοκράτορα προς υποτακτικούς», παραπέμποντας τους σε μια αναξιόπιστη ηγεσία του Υπουργείου Γεωργίας, και απαξιώντας να έχει συνάντηση μαζί τους. Φυσικά κανείς δεν είναι δυνατό να ξεχάσει τις «θεατρικές παραστάσεις» του Κώστα Καραμανλή, μιλώντας προς τους αγρότες κατά τη προεκλογική περίοδο ή ακόμα και τη «μαχητική συμμετοχή» Βουλευτών, Νομαρχών και πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας σε ‘μπλόκα’ αγροτών σε παλιότερες χρονικές περιόδους.

Η πολιτική του Υπουργείου Υγείας υποβαθμίστηκε στη «μάχη του ράντζου», αδιαφορώντας για την υψηλού επιπέδου παροχή υπηρεσιών υγείας που σχετίζεται με τις υποδομές, τη σωστή αξιοποίηση των πόρων και τη αποτελεσματική οργάνωση και διοίκηση των νοσοκομείων. Μεγάλα νοσοκομεία παραμένουν κλειστά χάρη «εργολαβικών διευθετήσεων», τα Π.Ε.Σ.Υ. εξελίχτηκαν σε μηχανισμό εξυπηρέτησης υμετέρων και η διαχείριση των εφημέριων κατέστη πολιτικό ζήτημα αιχμής.

Η τραγική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας μέσα σε λίγο διάστημα επέφερε την πλήρη κομματικοποίηση στο στράτευμα, την αποδιοργάνωση και την αποστελέχωση κρίσιμων μονάδων, με έκδηλο παράδειγμα τη τραγική πτώση του ‘Σινούκ’, και το ‘αλαλούμ’ που επικράτησε. Προσέγγισε αλλοπρόσαλλα τα θέματα των εξοπλισμών, εκθέτοντας τη χώρα μας, στη Ρωσία και οδήγησε σε σκανδαλώδεις ανασκευές και διαψεύσεις. Έφτασε ακόμα και στο να ορίσει προσωπικό στρατονόμο για κάθε δημοσιογράφο που καλύπτει το ρεπορτάζ του Υ.ΕΘ.Α.

Το Υπουργείο Παιδείας, αφού στην αρχή της χρονιάς αποδιοργάνωσε και κομματικοποίησε τις Διοικήσεις της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης συνεχίζει την «πολιτική αιχμής για την αναβάθμισης της Παιδείας» με περικοπή των πιστώσεων για θέσεις καθηγητών και των τακτικών προϋπολογισμών των Ανώτατων Ιδρυμάτων. Παράλληλα η πορεία του Γ’ Κ.Π.Σ. ουσιαστικά έχει βαλτώσει, στερώντας την εκπαίδευση από σημαντικούς αναπτυξιακούς πόρους.

Φέτος υπήρξε μείωση των δαπανών για τη Παιδεία στο 3,58% του Α.Ε.Π., έναντι 3,61% πέρυσι, αυτό μεταφράζεται στο 7% του συνολικού προϋπολογισμού για τη Παιδεία. Συνυπολογίζοντας το πληθωρισμό η πραγματική μείωση φτάνει το 10%. Τόση ακριβώς ήταν η μείωση της πραγματικής χρηματοδότησης των ΑΕΙ.

Επιπρόσθετα, παρουσία του Πρωθυπουργού, τέθηκε η αρχή ενός «Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία», αφού όμως πρώτα κατατέθηκε το πρώτο κανονιστικό νομοσχέδιο για τον Ο.Α.Τ.Α.Π., όπου αφήνει παράθυρο για «άλλης μορφής ανώτατα ιδρύματα στην Ελλάδα». Διαμηνύθηκε προς όλους, ότι θα εφαρμοστεί η πολιτική της Κυβέρνησης, καθορίστηκε ότι το επόμενο σχέδιο νόμου θα αφορά τα Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης (Ι.Δ.Β.Ε.) και αναδείχτηκαν ως σημαντικά μέτρα πολιτικής δευτερεύοντα ή ανούσια θέματα, όπως την αντιμετώπιση του «φαινομένου των αιώνιων φοιτητών».

Ένα θέμα που δεν έχει στόχο να αντιμετωπίσει τα κακώς κείμενα στην Ανώτατη Εκπαίδευση, αλλά απλώς να αυξήσει στατιστικά την ετήσια δαπάνη του Κράτους ανά φοιτητή. Ουσιαστικά πρόκειται για άλλη μια αλχημεία ανάλογη με τη μεταφορά των αμυντικών δαπανών, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μια κίνηση που μακροπρόθεσμα δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στους φοιτητές και τις οικογένειες τους.

Αποκορύφωμα, που αποδεικνύει την αλλοπρόσαλλη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και την ασυνεννοησία της Κυβέρνησης, είναι οι προ καιρού «κόντρες» των Υπουργών και η «διαφοροποιημένη» ανάγνωση κυβερνητικών στοιχείων από υπουργείο σε υπουργείο. Είναι προφανές ότι τα παραπάνω είναι μερικά παραδείγματα που αναδεικνύουν τις μεγάλες αδυναμίες της Νέας Δημοκρατίας. Κάθε μέρα αποδεικνύεται όλο και περισσότερο ότι η χώρα μας βρίσκεται σε κρίση, ο λαός μας αισθάνεται ανασφαλής και η οικονομία μας εισέρχεται σε περίοδο ύφεσης.

Υπό το πρίσμα αυτό οι ευθύνες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ιδιαίτερα σημαντικές, αφού πρέπει σύντομα να ανακτήσει την αξιοπιστία του στο λαό, να ανασυστήσει τους δεσμούς του με δυναμικές παραγωγικές ομάδες και επιστημονικούς και αναπτυξιακούς φορείς και να αποκαταστήσει την επικοινωνία του με τις κοινωνικές τάξεις που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Πρέπει άμεσα να αναδειχθούν νέες προτάσεις. Να υπάρξει δυναμική ανανέωση όχι μόνο του στελεχιακού δυναμικού, αλλά κυρίως ανανέωση των ιδεών μας, ριζοσπαστικοποίηση της δράσης μας και εκσυγχρονισμός των κομματικών δομών συμμετοχής και διαλόγου. Αυτό περιμένει από εμάς η ελληνική νεολαία, αλλά και ολόκληρη η κοινωνία.

Αφετηρία των πολιτικών πρωτοβουλιών μας, μετά το 7^ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρέπει να είναι η αναγέννηση της ελπίδας. Επιβάλλεται να είναι η αναθέρμανση του οράματος για μια διαφορετική, δημοκρατική, δίκαιη, πλουραλιστική και ανεκτική κοινωνία. Στόχος μας πρέπει να είναι η ενίσχυση της συμμετοχής. Η αναβάθμιση της επιρροής των πολιτών και της κοινωνίας στα κόμματα και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Οι πρωτοβουλίες μας δεν πρέπει να είναι τετριμμένες ή δημοσιοσχετίστηκες, πρέπει να συνεχείς, μαζικές και ουσιαστικές. Να μην περιορίζονται στον διακηρυκτικό ή επετειακό λόγο, αλλά να μετουσιώνονται σε πράξη στη καθημερινή μας δράση στη γειτονιά, το σχολείο, το χώρο δουλειάς, το πανεπιστήμιο.

Οφείλουμε να αφουγκραστούμε τα σύγχρονα αιτήματα των πολιτών και να συνθέσουμε με δημιουργικό τρόπο το όραμα για το αύριο. Πρέπει να αντιληφθούμε τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας και να δημιουργήσουμε όχι μόνο σε εθνικό, αλλά σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο τις συνθήκες για την έκφραση των σύγχρονων κινημάτων.

Είναι σαφές ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δε πρέπει να θεωρεί τίποτα στατικό, αλλά επιβάλλεται να αλλάζουμε μέσα από τον διάλογο, τη σύνθεση και τη συναπόφαση. Είναι απόλυτα αναγκαίο να μας διακρίνει η δημιουργική αμφισβήτηση και να σταματήσουμε να εγκλωβιζόμαστε σε νόρμες και κατεστημένες λογικές ή ιεραρχίες.

Παιδεία: Προσυνεδριακή Ημερίδα Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ολοκλήρωσε πρόσφατα μια μακρά περίοδο προσυνεδριακού διαλόγου. Μια περίοδο συζήτησης και επαφής με το πολίτη και τα προβλήματα του. Μια περίοδο όπου όλοι οι ενεργοί πολίτες, τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συμμετείχαν σε σειρά ανοιχτών διαδικασιών συζήτησης και διαλόγου.

Η περίοδος αυτή έκλεισε με την εκλογή των αντιπροσώπων για το 7^ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ένα συνέδριο το οποίο φιλοδοξεί να αλλάξει την δομή και τη φυσιογνωμία του Κινήματος. Ένα συνέδριο το οποίο μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για μια νέα σχέση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τη κοινωνία και το λαό.

Η μακρόχρονη διακυβέρνηση της χώρας οδήγησε πολλές φορές στην αποξένωση από τις κοινωνικές ομάδες που παραδοσιακά στήριξαν και στηρίχτηκαν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Την ίδια περίοδο εκκολάφτηκαν αλαζονικές συμπεριφορές και καλλιεργήθηκε μια διαχειριστική αντίληψη για τη πολιτική και μια τεχνοκρατική προσέγγιση των κοινωνικών ζητημάτων.

Το 7^ο Συνέδριο κλείνει την περίοδο της ομφαλοσκόπησης και ανοίγει το κύκλο της πολιτικής αντεπίθεσης της προόδου και της αριστεράς ενάντια στο συντηρητισμό και την απραξία της Νέας Δημοκρατίας και τον ηθικολογικό και άνευ περιεχομένου διακηρυκτικό και περιγραφικό λόγο του Κώστα Καραμανλή.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αναδιατάσσει όλες τι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας, προκειμένου να αναδειχθεί το νέο όραμα για το μέλλον της πατρίδας μας. Ένα όραμα που θέλει την Ελλάδα ισχυρή και φερέγγυα στο διεθνή πολιτικό στίβο. Μια Ελλάδα με περιφερειακή και ολοκληρωμένη αναπτυξιακή στρατηγική, με σύγχρονη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, με ουσιαστικό κοινωνικό κράτος και αναπτυγμένο δίκτυο δράσεων για την αντιμετώπιση της φτώχιας, της ανεργίας, της περιθωριοποιήσεις.

Μια Ελλάδα που συμμετέχει στο κέντρο των ευρωπαϊκών αποφάσεων και των διεθνών εξελίξεων και δίνει τη μάχη με τον υπόλοιπο προοδευτικό και σοσιαλιστικό χώρο για μια παγκοσμιοποίηση με διαφορετικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον, στους φυσικούς πόρους, στις ανθρώπινες ανάγκες, στις δημοκρατικές ελευθερίες και την αυτοδιάθεση των λαών.

Σε αυτή τη πορεία το 7^ο Συνέδριο παίζει καταλυτικό ρόλο. Αποτελεί τη βάση για την ανανέωση του πολιτικού λόγου και των διακηρύξεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αποτελεί τη δέσμευση της προοδευτικής παράταξης προς το λαό μας για το μέλλον.

Ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γιώργος Παπανδρέου, ήδη έχει δώσει δείγματα γραφής, τόσο για το νέο περιεχόμενο του προγραμματικού λόγου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο οποίος δε παρεκκλίνει, αλλά επικαιροποιεί τη Διακήρυξη της Γ’ Σεπτέμβρη και τις δημοκρατικές και προοδευτικές αξίες, και τη νέα φιλοσοφία για την οργάνωση ενός σύγχρονου πολυφωνικού και ανοιχτού κόμματος.

Η πορεία αυτή και το συνεχές κάλεσμα προς του νέους να συμβάλλουν σε μια νέα προσπάθεια ενδυνάμωσης της ελπίδας είναι καταλυτική για τη δράση και τις παρεμβάσεις της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η οργάνωση των νέων σοσιαλιστών έχοντας διασφαλίσει τη διαφανή και δημοκρατική λειτουργία της, δίνει τη μάχη για ένα ριζοσπαστικό και ανανεωμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Επιδιώκουμε να συμβάλλουμε δυναμικά όχι μόνο στην ανανέωση του στελεχιακού δυναμικού, αλλά κυρίως στην ανανέωση των ιδεών μας, στη ριζοσπαστικοποίηση της δράσης μας και στον εκσυγχρονισμό των κομματικών δομών συμμετοχής και διαλόγου. Αυτό περιμένουν από εμάς όχι μόνο οι νέοι που εντάχθηκαν στις τάξεις μας, αλλά και ολόκληρη η κοινωνία.

Αφετηρία των πολιτικών πρωτοβουλιών μας είναι η αναγέννηση της ελπίδας. Είναι η αναθέρμανση του οράματος για μια διαφορετική, δημοκρατική, δίκαιη, πλουραλιστική και ανεκτική κοινωνία. Στόχος μας πρέπει να είναι η ενίσχυση της συμμετοχής. Η αναβάθμιση της επιρροής των πολιτών και της κοινωνίας στα κόμματα και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Οι πρωτοβουλίες μας παύουν να είναι τετριμμένες ή δημοσιοσχετίστηκες, και γίνονται συνεχείς, μαζικές και ουσιαστικές. Δεν περιοριζόμαστε στον διακηρυκτικό ή επετειακό λόγο, αλλά τα μετουσιώνουμε όλα σε πράξη στη καθημερινή μας δράση στη γειτονιά, το σχολείο, το χώρο δουλειάς, το πανεπιστήμιο.

Αφουγκραζόμαστε τα σύγχρονα αιτήματα των πολιτών και συνθέτουμε με δημιουργικό τρόπο το όραμα για το αύριο. Αντιλαμβανόμαστε πιο ουσιαστικά τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας και δημιουργήσουμε όχι μόνο σε εθνικό, αλλά σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο τις συνθήκες για την έκφραση των σύγχρονων κινημάτων.

Η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. διακηρύσσει και πραγματώνει προοδευτικές κινήσεις. Δε θεωρούμε τίποτα στατικό, και αλλάζουμε μέσα από τον διάλογο, τη σύνθεση και τη συναπόφαση. Επιδιώκουμε να μας διακρίνει η δημιουργική αμφισβήτηση και να μην εγκλωβιζόμαστε σε νόρμες και κατεστημένες λογικές ή ιεραρχίες.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν το νέο πλαίσιο δράσης της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. που έχει αφετηρία το 7^ο Συνέδριο του Κινήματος.

Στη πορεία προς αυτό το Συνέδριο σταθμός το Εθνικό Συμβούλιο της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. αναδεικνύει μια σειρά καίριων ζητημάτων για τη χώρας και το λαό μας. Η εκπαίδευση ο σημαντικότερος πυλώνας για την διαμόρφωση της κοινωνίας μας, και βασικός μοχλός για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας, βρίσκεται στη πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων μας.

Η εκπαιδευτική πολιτική, η οποία πρέπει να συμβάλει αποφασιστικά στην άμβλυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων και να διακρίνεται για την ισότητα ευκαιριών, είναι βασικό πεδίο αντιπαράθεσης με το νεοφιλελεύθερο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο της αγοράς.

Η Παιδεία των ανοιχτών οριζόντων με ευρωκεντρική διάσταση, με ισχυρή δημόσια χρηματοδότηση, με τον δημοκρατικό έλεγχο, μέσα από τη συνδιοίκηση και τη κοινωνική λογοδοσία, μέσα από την αντικειμενική ακαδημαϊκή αξιολόγηση, και εποπτικό έλεγχο των κρατικών αρχών, αποτελούν πρώτες προτεραιότητα για μας.

Έτσι, η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. θέλοντας να συμβάλει με προτάσεις και ιδέες, τόσο στον εσωκομματικό, όσο και στον εθνικό διάλογο για την παιδεία, έστω και όπως επιχειρείται, πραγματοποιεί ημερίδα με θέμα:

«Ευρωπαϊκός Χώρος Ανώτατης Παιδείας & Έρευνας.

Η σύγχρονη κεντροαριστερή πρόταση για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.»

Η ημερίδα πρόκειται να πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου, στις 19:30 στην αίθουσα «ΑΡΙΑΔΝΗ-ΚΕΛΑΡΙ» του ξενοδοχείου ‘ASTORIA CAPSIS’ (β’ ημιώροφος).

Εισηγητές στην εκδήλωση θα είναι:

· Αλευράς Νάσος, Αναπληρωτής συντονιστής Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Βουλευτής Α’ Αθήνας.

· Μαρκόπουλος Θεόδωρος, Καθηγητής Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων Πολυτεχνείου Κρήτης

· Παπαδάκης Νίκος, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Επισκέπτης Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης.

· Ζαχαρόπουλος Βασίλης, Καθηγητής, Προϊστάμενος Τμήματος Πληροφορικής & Πολυμέσων Τ.Ε.Ι. Κρήτης. Συντονιστής Ν. Λασιθίου του Ινστιτούτου Πολιτικής Επιμόρφωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

· Λουζιώτης Βασίλης, Π.Α.Σ.Κ. Καθηγητών Μέσης Εκπαίδευσης, μέλος Δ.Σ. Ο.Λ.Μ.Ε.

Την συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος του ΚΡΗΤΗ TV, Κώνστας Χρήστος. Θα ακολουθήσουν τοποθετήσεις των Γραμματέων Α.Ε.Ι. & Τ.Ε.Ι. των οργανώσεων Σπουδάζουσας της Κρήτης.

Καλούμε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα της Κρήτης να συμβάλει με τη παρουσία και τις προτάσεις της στο διάλογο που ανοίγουμε.

Η ημερίδα γίνεται σε επίπεδο Κρήτης, υπό την αιγίδα του Εθνικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ., με τη συνεργασία όλων των οργανώσεων της Σπουδάζουσας Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο Πολυτεχνείο, στο Πανεπιστήμιο και το Τ.Ε.Ι. Κρήτης.

Η απόφαση για τη πραγματοποίηση της λήφθηκε με βάση το πανελλαδικό σχεδιασμό δράσεων της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η οργάνωση της θεμελιώθηκε σε συνάντηση των 4 μελών του Εθνικού Συμβουλίου από τη Κρήτη και όλων των Γραφείων Πόλης (ΑΕΙ-ΤΕΙ) της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις 6 Φεβρουαρίου στα Χανιά.

Για το

Εθνικό Συμβούλιο της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Μανώλης Πετράκης (Νομαρχιακή Οργάνωση Ηρακλείου – Δ.Ο. Ηρακλείου)

Νίκος Γιαλιτάκης (Νομαρχιακή Οργάνωση Ηρακλείου – Ο.Χ.Δ. Τ.Ε.Ι.)

Αποστόλης Μπόκας (Νομαρχιακή Οργάνωση Ρεθύμνου – Ο.Χ.Δ. Α.Ε.Ι.)

Γιάννης Λεονταράκης (Νομαρχιακή Οργάνωση Ηρακλείου – Ο.Χ.Δ. Τ.Ε.Ι.)

6ο Συνέδριο Νεολαίας ΠΑΣΟΚ: Αφετηρία ρήξης με το παρελθόν

Πρόσφατα η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. ολοκλήρωσε το 6^ο Συνέδριο της. Δυστυχώς και αυτό το συνέδριο, το 3^ο συνεχόμενο, σημαδεύτηκε από την αποχώρηση μερίδας συντρόφων. Οι επαναλαμβανόμενες αποχωρήσεις, οι εντάσεις και σε ορισμένες περιπτώσεις, η μειωμένη παρεμβατικότητα της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε κοινωνικούς και επαγγελματικούς ή επιστημονικούς χώρους, έχει οδηγήσει, κάποιους, να εισηγούνται κατά καιρούς, την πλήρη ενσωμάτωση της στις τάξεις του Κινήματος.

Είναι σαφές, ότι ανεξάρτητα από τις εσωτερικές τριβές, αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα, η ύπαρξη αυτόνομης οργάνωσης νέων, για ένα προοδευτικό αριστερό Κίνημα, όπως φιλοδοξούμε να καταστεί εκ νέου το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η ύπαρξη διακριτής οργάνωσης των νέων σοσιαλιστών στους μαζικούς και κοινωνικούς χώρους αποτελεί πρόπλασμα για την καλλιέργεια ριζοσπαστικών αντιλήψεων και τη βάση για την διαμόρφωση προοδευτικών πολιτικών που θα απαντούν στα ερωτήματα των νέων και της γενιάς που έρχεται.

Αλήθεια μπορεί η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. να παίξει αυτό το ρόλο, υπό τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν την τελευταία 8ετία; Όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα έχουν διαπιστώσει ότι η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποτέλεσε πεδίο σύγκρουσης μηχανισμών η πυραμίδα των οποίων κατέληγε πάντα σε μέλη της ηγεσίας του κόμματος.

Έτσι η πλειοψηφία των συγκρούσεων είχε πάντα ως αντικείμενο τους ευρύτερους εσωκομματικούς συσχετισμούς, εντασσόταν σε ένα συνολικό πεδίο αντιπαράθεσης και αντιμετώπιζε την οργάνωση της Νεολαίας, ως μέσο πίεσης ή διαπραγμάτευσης. Παράλληλα σε κάθε συνέδριο από το 3^ο και μετά, βασικό αντικείμενο ρήξης ήταν η ταυτοποίηση των μελών, η καθαρότητα των εκλογικών διαδικασιών και η πιστοποίηση των συνέδρων. Σε όλα τα συνέδρια της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέχρι και το 5^ο διάφοροι πολιτικοί ή οργανωτικοί πυλώνες στο χώρο της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποκλείονταν από τις προσυνεδριακές και συνεδριακές διαδικασίες με ή χωρίς την συναίνεση του κόμματος, αλλά πάντα με την ανοχή του.

Το πολιτικό διακύβευμα αυτών των συγκρούσεων συνήθως, ταυτιζόταν με το αντίστοιχο πολιτικό δίλημμα που απασχολούσε του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Π.χ. το 3^ο Συνέδριο της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. σημαδεύτηκε από την αποχώρηση της νεοπαγούς τότε, ομάδας των εκσυγχρονιστών. Ενώ στο 4^ο Συνέδριο (2000) αντικείμενο της ρήξης με την τότε λεγόμενη ομάδα των «προεδρικών», αποτέλεσε ο τρόπος λειτουργίας της Νεολαίας (ως μηχανισμός συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων) και η αξιοπιστία των εκλογικών διαδικασιών.

Το 5^ο Συνέδριο (2002) ήταν ένα συνέδριο συναινετικό, αφού επήλθε συμβιβασμός μεταξύ «τσοχατζοπουλικών» και «εκσυγχρονιστών», δηλαδή των πυρήνων της κρίσης του 1998, ο οποίος συνοδεύτηκε από με αμοιβαίες εντάξεις τμημάτων των «προεδρικών» στις δυο ομάδες, άλλοτε με πολιτικά και άλλοτε με οργανωτικά κριτήρια.

Σήμερα η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. με το 6^ο Συνέδριο της έκλεισε οριστικά τους αλλεπάλληλους κύκλους κρίσεων και πραγματικών διασπάσεων. Αυτό σε όσους παρακολούθησαν τα γεγονότα από τα Μ.Μ.Ε. φαντάζει παράξενη διαπίστωση. Αν όμως δούμε τα πράγματα αναλυτικά θα καταλάβουμε ότι για πρώτη φορά η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν διασπάστηκε για πολιτικούς ή οργανωτικούς λόγους που έχουν σχέση με τη λειτουργία της και τους εσωτερικούς της συσχετισμούς. Για πρώτη φορά σύντροφοι αυτό-εξαιρέθηκαν, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, από τα όργανα της Νεολαίας, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν συνολική κρίση στην οργάνωση και την δημόσια εικόνα του Κινήματος.

Το 6^ο Συνέδριο διεξήχθη σε μια περίοδο όπου εξέλειπε η βασική πολιτική-οργανωτική αιτία της ρήξης των προηγούμενων συνεδρίων: η αντιπαράθεση στην ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο Πρόεδρος του Κινήματος Γιώργος Α. Παπανδρέου χαίρει της πλήρους αποδοχής της βάσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., παράλληλα αποτέλεσε και αποτελεί την ελπίδα, μοναδική ίσως, του κομματικού μηχανισμού και των στελεχών του κόμματος για την αναρρίχηση στην εξουσία.

Παράλληλα παρά τις όποιες γκρίνιες δεν αμφισβητείται από κανένα κορυφαίο στέλεχος, ενώ δεν διαφαίνονται προοπτικές ή συγκυρίες, που να οδηγούν σε νέους τύπου ομαδοποιήσεις, με αντικείμενο την εσωκομματική εξουσία στο χώρο του Κινήματος. Άρα τι οδήγησε σε αυτή τη φάση στην αποχώρηση της ομάδας των λεγόμενων «μετα-εκσυγχρονιστών»;

Ταυτόχρονα η παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου λειτούργησε καταλυτικά και στο ζήτημα της διαφάνειας του Συνεδρίου. Καμία ηγετική ομάδα (της νεολαίας) δεν θα ήθελε να χρεωθεί ένα μη διαφανές ή νοθευμένο συνέδριο σε ένα κόμμα που αλλάζει, ανοίγει στη κοινωνία και διαμορφώνει συνθήκες συμμετοχής και σε μη μέλη. Έτσι από τον Σεπτέμβριο μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκαν διαδικασίες διαλόγου και εγγραφών πρωτόγνωρες για τα δεδομένα της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι τοπικές Οργανωτικές Επιτροπές Συνεδρίου ορίστηκαν ομόφωνα και αποτελούνταν από ίσο αριθμό μελών (±1) από κάθε τάση. Όλες οι διαδικασίες πιστοποιήθηκαν από κλιμάκια όλων των τάσεων. Έτσι διαμορφώθηκε μητρώο ~28.000 μελών με πλήρη στοιχεία ταυτοποίησης, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μέλη τα οποία εμφανίστηκαν σε συγκεκριμένους χώρους και ώρες σε ολομέλειες, ανά δήμο.

Το σώμα των 1180 του 6^ου Συνεδρίου της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν αμφισβητήθηκε από καμία τάση ομάδα ή άτομο στο χώρο της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεν διατυπώθηκε ούτε μια ένσταση, ούτε είδαν το φως της δημοσιότητας καταγγελίες, όπως σε παλιότερα συνέδρια.

Άρα εξέλειπαν τα δυο βασικά στοιχεία που αποτελούσαν τις αιτίες των συγκρούσεων στη Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τι όμως οδήγησε στην αποχώρηση; Αναλύοντας τα γεγονότα δυο είναι οι βασικές αιτίες που οδήγησαν αυτή τη μερίδα των συντρόφων στην αποχώρηση.

Πρώτο. Ξεφούσκωσε το βασικό επιχείρημα συσπείρωσης όλων των «αντι-ηγετικών» ομάδων της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η «νοθεία» των διαδικασιών και το «καπέλωμα» των οργανώσεων ήταν το βασικό στοιχείο που συσπείρωνε ετερόκλιτες πολιτικά ομάδες, ενάντια στη μέχρι πρότινος ηγεσία της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το καθαρό συνέδριο και οι επικείμενες διαφανείς εκλογές περιφερειακών, νομαρχιακών και δημοτικών οργάνων, με πιστοποιημένο μητρώο μελών και πλήρη έλεγχο από μέλη και των δυο τάσεων, οδηγούν σε μειωμένη συσπείρωση απολίτικων τάσεων και περιορίζουν το «φανατισμό» μελών, τα οποία μέχρι πρότινος, ενδεχομένως να αδικούνταν.

Δεύτερον. Η προοπτική της «καθαρής» ήττας. Σε μια Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπου τα στελέχη της έχουν γαλουχηθεί στις ομαδοποιήσεις και στη σύγκρουση μηχανισμών, αποτελεί βασικό στοιχείο ενότητας, η προοπτική της νίκης. Μετά από ένα «καθαρό» συνέδριο, το οποίο θα εξέλεγε με σημαντική πλειοψηφία τον Βασίλη Κίτσιο, Γραμματέα της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπως και έγινε, ποια «συσπείρωση ηττημένων» στελεχών και χωρίς πολιτική διαφορά με την ηγεσία της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., θα μπορούσε να συντηρήσει τον μηχανισμό της; Συνεπώς η αποχώρηση αποτελούσε τη μοναδική μέθοδο αυτοσυντήρησης ενός «σαθρού», ετερόκλιτου και απολίτικου μηχανισμού. Ενός μηχανισμού που δεν έχει τη δυνατότητα να συσπειρωθεί στο όνομα ενός αρχηγού, δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί στο όνομα μια πολιτικής πρότασης, αλλά οφείλει να συντηρηθεί τουλάχιστο μέχρι το επικείμενο Συνέδριο του κόμματος. Αλήθεια τι ποιο συνεκτικό για ένα «σύστημα» με αυτά τα χαρακτηριστικά από την αίσθηση της αδικίας;

Κανένα βέβαια συνέδριο δεν τελειώνει χωρίς να αφήνει κάτι ως κατάλοιπο. Ιδιαίτερα δε αυτό του οποίου ο κύκλος κλείνει οριστικά στο Συνέδριο του Κόμματος. Έτσι η αποχωρήσασα ομάδα, η οποία αποτελεί συνένωση όλων των «προσωπικών φέουδων» των πρώην Υπουργών του «εκσυγχρονισμού» και των γόνων στελεχών της αυτής αντίληψης, αφήνει ως ανοιχτό αίτημα την αυτονόμηση της Π.Α.Σ.Π., της πολιτικής, φοιτητικής παράταξης που πρόσκειται στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το συγκεκριμένο αίτημα τίθεται διαρκώς από το 1998, αν και κατά γνώμη μου, όχι μόνο έχει λήξει από τότε (αφού ούτε ο Κώστας Σημίτης, ηγέτης της τότε ομάδας των εκσυγχρονιστών, δεν το υλοποίησε, παρά τις έντονες πιέσεις των νεολαίων του χώρου, που αποχώρησαν από το συνέδριο του 1998), αλλά και αποτελεί πολιτικά λάθος επιλογή.

Η συγκεκριμένη επιλογή είναι λάθος, στο βαθμό που το ΠΑ.ΣΟ.Κ.: επιθυμεί υγιή και όχι «καθηγητικά εξαρτημένη» φοιτητική παράταξη. Επιδιώκει ιδεολογική αναζήτηση και προβληματισμό στο χώρο των νέων και όχι συμβιβασμένη διαχείριση των οργάνων συνδιοίκησης. Αναζητεί σφαιρική και προοδευτική συνδικαλιστική δράση και όχι αποσπασματική συντεχνιακή διεκδίκηση ανά επιστημονικό κλάδο ή ανά ίδρυμα.

Παρόλα αυτά αποτελεί προσφιλές θέμα ορισμένων, αφού διασφαλίζει την συσπείρωση μεγάλου αριθμού μελών της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο χώρο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, και προσφέρεται για τη συγκρότηση ιδιαίτερα συνεκτικών μηχανισμών. Το σχετικό θέμα, το οποίο από την πλειοψηφία των φοιτητών-μελών της ΠΑΣΠ τίθεται στα πλαίσια αθώου προβληματισμού, γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης στο πλαίσιο εσωκομματικών παιχνιδιών.

Η αυτονόμηση υποτίθεται είναι η λύση προκειμένου να αντιμετωπιστούν δεδομένες αδυναμίες του μέχρι πρότινος μοντέλου διοίκησης της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά και πρακτικές καπελώματος ορισμένων οργανώσεων από κεντρικά όργανα. Το 6^ο Συνέδριο της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. το οποίο αποτελεί έμπρακτη σελίδα αλλαγής σε επίπεδο πρακτικών. Η εγγύηση της ηγεσίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του Γιώργου Α. Παπανδρέου, όπως έγινε και με το πρόσφατη προσυνεδριακή περίοδο, δείχνουν ότι τα προβλήματα αυτά, που είναι κατάλοιπα του κακού παρελθόντος, θα επιλυθούν και θα ξεπεραστούν.

Όμως κάποιοι έντεχνα δυναμιτίζουν αυτή τη πορεία… Δυστυχώς οι εμπνευστές της αποχώρησης στρέφονται με ιδιαίτερα εμφανή τρόπο ενάντια στον Πρόεδρο του Κινήματος και στην πολιτική του. Έτσι αποτέλεσμα της παραπάνω κίνησης αν όχι επιδίωξη όσων την προκάλεσαν ήταν:

§ Να καταστήσουν εν δυνάμει την πορεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προς το Συνέδριο του εσωστρεφή.

§ Να βλάψουν τη δημόσια εικόνα του προσυνεδριακού διαλόγου και των συνεδριακών διαδικασιών.

§ Να υποβαθμίσουν τη πορεία προς το Συνέδριο με αντιπαραθέσεις οργανωτίστικου επιπέδου.

§ Να εντάξουν σε εσωκομματικό πεδίο αντιπαράθεσης τις οποίες αλλαγές στη δομή του Κινήματος, οι οποίες περιλαμβάνουν προτάσεις για την με διακριτή οργάνωση, πλήρη συμμετοχή της Νεολαίας στο Κίνημα.

§ Να διαμορφώσουν νέο μηχανισμό παραγωγής συσχετισμών (αφού η αυτόνομη Π.Α.Σ.Π. όπως προτείνεται θα στέλνει αυτόνομα «εκσυγχρονιστές» ή άλλων «αποχρώσεων» συνέδρους στα συνέδρια του Κόμματος).

§ Να παραπέμψουν στις καλένδες, τη δυναμική συμμετοχή της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. στα όργανα του κόμματος, αυτονομώντας τη Π.Α.Σ.Π. από τη Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είναι γνωστό ότι η Π.Α.Σ.Π. αποτελεί το πιο ανθεκτικό κομμάτι σε εσωκομματικές πιέσεις ή τοπικές κομματικές συναλλαγές, λόγω νοοτροπίας και συχνής ανανέωσης του στελεχιακού του δυναμικού.

§ Αυτονομώντας τη Π.Α.Σ.Π. να διαμορφώσουν συνθήκες που θα απονευρώσουν ακόμα περισσότερο το στελεχιακό δυναμικό του κινήματος και θα περιορίζουν το ρυθμό ανανέωσης των στελεχών της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., αφού η πλειοψηφία των στελεχών της, είναι πρώην μέλη της Σπουδάζουσας,, που στη συνέχεια ασχολούνται με τις συνοικιακές οργανώσεις.

§ Να συντηρήσουν τη «κακή» εικόνα της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ., ώστε να επιτύχουν με τη μορφή «πολιτικής νίκης» την ένταξη της στο κόμμα..

§ Να διαμορφώσουν όρους «εκβιασμού» και «διαπραγμάτευσης» προς τον Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τους πολιτικούς τους «μπαμπάδες» στο επίπεδο του Κινήματος.

Όσο και αν οι συγκεκριμένοι σύντροφοι δεν είναι σε θέση να το αντιληφθούν, η περίοδος που η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν ανταλλάξιμο είδος ως προς μια μικρή ή μεγάλη κομματική εξουσία, έχει περάσει ανεπίστρεπτη.

Ευτυχώς η περίοδος που ηγετικά στελέχη του κόμματος χρεώνονταν την μια ή την άλλη φράξια της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. πλησιάζει στο τέλος της, αφού ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι προϊόν τέτοιου είδους συσχετισμών ή μηχανισμών και ούτε εξαρτάται από αυτούς.

Έτσι η Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα με την εγγύηση των δημοκρατικών διαδικασιών, που προηγήθηκαν. Με όχημα τις καταστατικές αλλαγές που αλλάζουν τη μορφή και τη λειτουργία της οργάνωσης. Αξιοποιώντας τον πολιτικό οραματισμό και τις πρωτοβουλίες του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Συμμετέχοντας με αποφασιστικότητα στη προσπάθεια ανατροπής των κατεστημένων δομών και νοοτροπιών στο χώρο του Κινήματος. Αναβαθμίζοντας τη συμμετοχή της στα πολιτικά-κοινωνικά κινήματα και τα δίκτυα πολιτών ανοίγει το δρόμο για μια διαφορετική πορεία στη δεύτερη δεκαετία της αυτονομίας της.

Η περίοδος που ανοίγεται είναι μια περίοδος ευκαιριών. Είναι μια περίοδος όπου όλα τα υγιή τμήματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., είτε βρίσκονται οργανωτικά στη Νεολαία, είτε στο κόμμα οφείλουν να δώσουν δημιουργικές σκέψεις για την αλλαγή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη νέα του πολιτική πρόταση. Οφείλουν να στηρίξουν έμπρακτα, τις επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου, δηλαδή αλλάζοντας, και όχι στα λόγια συντηρώντας το παρελθόν, όπως έπραξε αποχωρώντας, η ομάδα των μετά-εκσυγχρονιστών».

Η πορεία της Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ. μετά το 6^ο Συνέδριο της ολοκληρώνει τη ρήξη της με το παρελθόν και μπορεί να είναι η αφετηρία μιας δυναμικής αλλαγής για όλο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με στόχο το μέλλον.

Ευρωεκλογές 2004: Εκλογές για το μέλλον της Ευρώπης. Εκλογές για την Ελλάδα.

Μόλις χτες ολοκληρώθηκε η μικρής διάρκειας και σχετικά υποτονική προεκλογική περίοδος των Ευρωεκλογών. Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα, με πρώτο το κυβερνών κόμμα, βοήθησαν ελάχιστα στο να κατανοήσουν οι πολίτες τη σημασία των συγκεκριμένων εκλογών. Η ελληνική κοινή γνώμη εξακολουθεί να έχει μια θολή εικόνα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια εικόνα που άλλοτε φαντάζει ως «παχιά αγελάδα» που δίνει πακτωλό χρημάτων και επιδοτήσεων και άλλοτε ως γραφειοκρατικός μηχανισμός που «καταδυναστεύει» τη ζωή μας.

Ακόμα και τα Μ.Μ.Ε. (με εξαίρεση ίσως τη κρατική τηλεόραση), όλα αυτά τα χρόνια, δίνουν ελάχιστες πληροφορίες για τη λειτουργία και τις αποφάσεις ή τις πολιτικές της Ένωσης. Στη πρόσφατη προεκλογική περίοδο οι πολιτικές εκπομπές δεν αναφέρθηκαν σχεδόν καθόλου στα μεγάλα θεσμικά, αλλά και στα καθημερινά οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα που θα απασχολήσουν την Ένωση τα επόμενα 5 χρόνια. Αποκορύφωμα της τραγικής εικόνας ήταν η περίφημη τηλεμαχία. Σε αυτή αγνοήθηκαν τα ευρωπαϊκά θέματα και η «πολιτική αντιπαράθεση» μετατράπηκε σε διαδικασία πολλαπλών προσωπικών συνεντεύξεων για την εσωτερική πολιτική πραγματικότητα. Τέτοια ήταν η εσωστρέφεια των εκπροσώπων της τηλεόρασης, οι οποίοι επιχείρησαν να «αλιεύσουν» είδηση και να ανοίξουν ανεπίκαιρα, ακόμα και το θέμα των Προεδρικών Εκλογών του 2005.

Τα κόμματα της παραδοσιακής «αριστεράς» εγκλωβισμένα στον αρνητισμό και στον συντηρητισμό τους, για κάθε τι καινούριο, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις συνέπειες των συντηρητικών & φιλελεύθερων επιλογών, της Ένωσης, για να αυξήσουν τον αρνητισμό για την Ευρώπη. Χωρίς καμία ρεαλιστική και διεθνικιστική προσέγγιση, αλλά και με εξαρτημένα αντανακλαστικά «εσωτερικής πολιτικής» αντιμετωπίζουν πάλι τη παρουσία του ως αντίβαρο στο δικομματισμό.

Εξαίρεση αποτέλεσε η κατά τα άλλα άκαιρη, συνάντηση του κ. Άκη Τσοχατζόπουλου με τον Πρόεδρο του Συνασπισμού κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο. Μια συνάντηση η οποία ανέδειξε τη μεγάλη ανάγκη να προωθηθούν προοδευτικές πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ευρώπη καθορίζει πλέον σχεδόν απόλυτα το μοντέλο οργάνωσης της παραγωγής, της οικονομίας και της κοινωνίας μας. Από το φθινόπωρο οι πολιτικές και ιδεολογικές μάχες θα γίνονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτά είναι τα δύο όργανα που μπορούν να επιβάλουν και να διαχειριστούν προοδευτικές πολιτικές.

Συνεπώς οι έλληνες πολίτες επιβάλλεται να ψηφίσουν ευρωπαϊκά. Βέβαια το περιεχόμενο της ψήφου συναρτάται από τη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά εκείνο το οποίο πρέπει να βαρύνει είναι η σύγκριση των ευρωπαϊκών πολιτικών των ελληνικών κομμάτων. Έτσι εκτός από τα κόμματα της αριστερίστικης άρνησης και της απομόνωσης ή τα κόμματα «διακηρυκτικού λόγου» οι έλληνες πολίτες κατά βάση έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στις εφαρμοσμένες ευρωπαϊκές πολιτικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας.

Η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα το οποίο επαίρεται για την πολιτική απόφαση και την επίτευξη της εισόδου της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ., υποβάθμισε βαρύτατα τόσο τις εκλογές όσο και την ευρωπαϊκή τους διάσταση. Τα τηλεοπτικά σποτς εκθειάζουν το αποσπασματικό και περιορισμένο κυβερνητικό έργο των 100 πρώτων ημερών. Ένα έργο, το οποίο παρουσιάζεται με φανφάρες, σα να ήταν απολογισμός τετραετίας, διανθισμένος και από δημόσια έργα των Κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ένα πλέγμα περιστασιακών διαχειριστικών και κανονιστικών ρυθμίσεων (ολυμπιακά έργα, εισφορά Λ.Α.Φ.Κ.Α., κλπ) τα οποία εμφανίζονται ως πολιτικές πρωτοβουλίες και τεκμήριο αξιοπιστίας της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Η συνολική παρουσία του κυβερνώντος κόμματος είναι αποκαρδιωτική. Καμία αναφορά στα ευρωπαϊκά θέματα, κανένα πλαίσιο προσέγγισης των ζητημάτων της απασχόλησης και κοινωνικής συνοχής, του κοινοτικού προϋπολογισμού των 25 πλέον κρατών, των σχέσεων με της Η.Π.Α., των επιλογών της Ε.Ε. στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για το εμπόριο, τα μεταλλαγμένα, τη παγκοσμιοποίηση, τον Τρίτο Κόσμο, το περιβάλλον, της περιφερειακής ανάπτυξης και του Δ’ ΚΠΣ, του ευρωπαϊκού συντάγματος, της οργάνωσης και του τρόπου λήψης αποφάσεων στην Ε.Ε.

Όλα τα παραπάνω βρέθηκαν έξω από το τηλεοπτικό, αλλά δυστυχώς και τον πολιτικό λόγο της Νέας Δημοκρατίας. Η Νέα Δημοκρατία έχει παραμείνει στη περίοδο 1978-81 και στην «ολυμπιακά» επίκαιρη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, περί «κολύμβησης». Όπως και τότε έτσι και τώρα η Νέα Δημοκρατία πορεύεται χωρίς όραμα, χωρίς στρατηγική, χωρίς σχέδιο. Εντάσσει ξανά αλλά μεθοδικά την Ελλάδα στην ουρά των Ευρωπαϊκών και διεθνών εξελίξεων. Οι χειρισμοί της στην οικονομία, την ολυμπιάδα, το Κυπριακό ενέταξαν πάλι την Ελλάδα στην κατηγορία της «ψωροκώσταινας». Η πρόσφατη επίσκεψη στις Η.Π.Α. ενέταξε την Ελλάδα στις ευρωπαϊκές – πρώην ανατολικές χώρες «επιρροής» των Η.Π.Α. Η αλλοπρόσαλλη και μονομερής πολιτική προσέγγισης με την Τουρκία ανέδειξε την Τουρκία σε ανερχόμενη ευρωπαϊκή και περιφερειακή δύναμη και τη κατεχόμενη Κύπρο σε «αναγνωρίσιμη» διεθνή οντότητα.

Η Νέα Δημοκρατία δυστυχώς βαδίζει χωρίς αιδώ στα βήματα που μας έχει συνηθίσει η παραδοσιακή ελληνική δεξιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Βήματα εξάρτησης και υποταγής. Όλοι οφείλουμε να θυμηθούμε ότι η Νέα Δημοκρατία της περιόδου ’90-’93 χρησιμοποίησε την Ένωση ως τον «μπαμπούλα» επιβολής αντιλαϊκών μέτρων & λιτότητας (0+0=14%), απολύσεων, ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας. Συνέβαλε αποφασιστικά το 1992, με τη δεξιά πλειοψηφία της Ευρώπης, στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία αγνοούσε την κοινωνική διάσταση της Ευρώπης. Παράλληλα συμμετείχε ενεργά στις πολεμικές και άλλες επιχειρήσεις των Η.Π.Α. και της Ε.Ε., κάτι το οποίο ετοιμάζεται να πράξει και πάλι μονομερώς με τη Η.Π.Α. στο Ιράκ, ως ουρά των Η.Π.Α. Δυστυχώς όλα τα παραπάνω αποτελούν την ευρωπαϊκή, την εξωτερική και την κοινωνική αντίληψη της Νέας Δημοκρατίας.

Στον αντίποδα των παραπάνω πραγματικών δεδομένων και των επικείμενων εξελίξεων βρίσκεται η ολοκληρωμένη πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μια πολιτική που ξεκίνησε από τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου με άξονα τις πολιτικές της περιφερειακής σύγκλισης και της ανάπτυξης του ευρωπαϊκού νότου (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα-Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης), τις πολιτικές της κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης. Μια πολιτική που συνεχίστηκε από τον Κώστα Σημίτη με τις πολιτικές για τα μεγάλα έργα, την ενίσχυση της απασχόλησης και την ενδυνάμωση της περιφερειακής ανάπτυξης. Μια ευρωπαϊκή πολιτική που εισήγαγε νέα θέματα, όπως η μεταναστευτική πολιτική της Ένωσης ή εμπόδισε αρνητικές εξελίξεις, όπως τις πιέσεις για περικοπές των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων.

Πολιτική η οποία με πρωτεργάτη τον Γιώργο Α. Παπανδρέου, ανέδειξε την Ελλάδα ως μια σημαντική και αξιόπιστη χώρα με πρωτοβουλίες στα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα, και τη Μέση Ανατολή. Η ελληνική ευρωκεντρική εξωτερική πολιτική έφερε στο επίκεντρο το Κυπριακό, ανέδειξε του Ολυμπιακούς Αγώνες με την πρωτοβουλία της Ολυμπιακής Εκεχειρίας και σε παγκόσμιο πολιτικό γεγονός, πέρα από αθλητικό.

Η αναπτυξιακή και οικονομική πολιτική σε συνδυασμό με τα ολυμπιακά έργα δημιούργησαν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, προοπτικές μείωσης της ανεργίας και ανάπτυξης του τουρισμού, αναβαθμίζοντας την εικόνα της χώρας μας σε παγκόσμια κλίμακα. Όλα αυτά γκρεμίζονται συστηματικά από τις συνεχείς δηλώσεις και ασυντόνιστες παρεμβάσεις «γαλάζιων» υπουργών και υφυπουργών που έχουν ακόμα την αίσθηση ότι αντιπολιτεύονται το έργο των Κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., βλάπτοντας ουσιαστικά τη χώρα και το λαό μας.

Στις εκλογές της Κυριακής τα ευρωπαϊκά διακυβεύματα για την Ευρώπη των λαών και των πολιτών είναι κρίσιμα. Πρέπει να ψηφίσουμε για μια Ευρώπη δημοκρατική και διαφανής με ομοσπονδιακό προσανατολισμό. Για μια Ευρώπη με κοινωνική συνοχή και κοινωνική δικαιοσύνη. Για μια Ευρώπη που αναπτύσσεται με σεβασμό στον άνθρωπο και το περιβάλλον. Μια Ευρώπη που συγκρούεται με την αμερικάνικη λογική του απόλυτου κέρδους και της ασυδοσίας των νόμων της αγοράς και του πολέμου. Μια Ευρώπη που στηρίζει την ειρήνη και την αυτοδιάθεση των λαών. Μια Ευρώπη που αγωνίζεται για ένα καλύτερο κόσμο με οράματα, αξίες και ιδανικά. Η εκλογική εκστρατεία (φυλλάδια, σποτς) του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έθεσε στο επίκεντρο τις παραπάνω πολιτικές και στόχους, δίνοντας μια πραγματικά ευρωπαϊκή διάσταση στον εκλογικό αγώνα.

Όλες οι παραπάνω πολιτικές είναι οι διαφορές μεταξύ του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, το κόμμα των ευρωσκεπτικιστών, το κόμμα των απελάσεων και των διώξεων των μεταναστών, το κόμμα των «σταυροφόρων» στο Ιράκ, το κόμμα που στήριξε και στηρίζει αποφασιστικά τη πολιτική του Ισραήλ στη Παλαιστίνη, το κόμμα που προωθεί τα μεταλλαγμένα και την επικυριαρχία της οικονομίας έναντι της κοινωνίας, είναι το ευρωπαϊκό κόμμα το οποίο στεγάζει τη Νέα Δημοκρατία. Την ελληνική λαϊκή και εσχάτως λαϊκίστικη Δεξιά, της οποίας το πραγματικό πρόσωπο θα δούμε όλοι από το Φθινόπωρο.

Οι Εκλογές της 13^ης Ιούνη είναι σημαντικές για να δώσουμε προοπτική στη δική μας Ευρώπη. Είναι σημαντικές για να βάλουμε φρένο στην αντιλαϊκή πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και να δώσουμε το μήνυμα ότι δεν υποχωρούμε από τις θεσμικές κατακτήσεις μας και τα κοινωνικά μας δικαιώματα. Στις εκλογές της 13^ης Ιούνη σκεφτόμαστε ευρωπαϊκά, στηρίζουμε την ελληνική σοσιαλιστική δημοκρατική αριστερά, ψηφίζουμε ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Μανώλης Πετράκης

Υπεύθυνος Τύπου, Επικοινωνίας & Ενημέρωσης

Ν.Ε. Ηρακλείου Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ.