ΠΑ.ΣΟ.Κ.: Θα αλλάξει?

Δημοσιεύτηκε στο dialogos.pasok.gr

Σύντροφοι, όντως το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια κρίσιμη φάση. Μια φάση που συνοδεύεται από γεγονότα που δεν προκύπτουν σα “κεραυνός εν αιθρία”. Το ΠΑΣΟΚ βιώνει μια κρίση ταυτότητας, που είναι προϊόν της συντηριτικόποιησης του. Το ΠΑΣΟΚ όπως και η ελληνική κοινωνία συντηριτικοποιήθηκε τόσο επειδή θεωρήθηκε ότι έχουν λυθεί σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, αλλά και επειδή εμπεδώθηκε η άποψη ότι η “ανάπτυξη” είναι το μοναδικό πεδίο στο οποίο αξιολογείται μια Κυβέρνηση.

Σε αυτή την οικονομοκεντρική στροφή συνέβαλε η πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” η Συνθήκη του Μάαστριχτ και οι συνεχείς πιέσεις των ΗΠΑ (μέσω το Π.Ο.Ε.) για την απελευθέρωση των αγορών και του εμπορίου. Απελευθέρωση χωρίς κανόνες και κυρίως χωρίς διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των πολιτών, των καταναλωτών και της περιβαλλοντικής ισορροπίας.

Έτσι τα σοσιαλιστικά κόμματα επί της ουσίας συμβιβάστηκαν με πολλές από τις αρχές του φιλελευθερισμού και ταύτισαν έννοιες που στο παρελθόν θα ήταν αδιανόητο. Π.χ. από που προκύπτει ότι de facto η αποκρατικοποίηση σημαίνει ανάπτυξη. Η ανάπτυξη είναι παροδική και αφορά την αρχική φάση της επένδυσης. Επένδυση που άνετα μπορεί να κάνει και το κράτος. Αντίθετα αυτό που μένει μόνιμα είναι το κέρδος του ιδιώτη και η με κάθε τρόπο επιδίωξη του.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι οι φιλελεύθεροι εκθειάζουν τον ανταγωνισμό και καλούν τους καταναλωτές να διαλέξουν από πολλές εταιρείες που προσφέρουν ένα προϊόν. Ο ίδιος όμως ο ανταγωνισμός και οι θιασώτες του εκθειάζουν τις εξαγορές και συγχωνεύσεις, που αυτός επιβάλει (ως στρατηγική για την ικανοποίηση των μετόχων, την αύξηση του μεριδίου αγοράς και την μείωση του κόστους!)
Συγχωνεύσεις που οδηγούν de facto σε μείωση θέσεων εργασίας, σε trust-ολιγοπώλια και τελικά σε μικρότερα περιθώρια επιλογής από τους καταναλωτές
(Αν θέλουμε περισσότερο ανταγωνισμό-επενδύσεις-ανάπτυξη ας έρθει η DEUTSCHE TELEKOM να στήσει ένα δεύτερο ΟΤΕ, απαγορεύοντας της για 100 χρόνια να εξαγοράσει άλλη τηλεπικοινωνιακή επιχείρηση στην Ελλάδα)

Ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω είναι λοιπόν προφανές ότι αν μια χώρα δεν ελέγχει το τραπεζικό σύστημα, δεν ελέγχει (σε μεγάλο βαθμό) το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, δεν ελέγχει την παραγωγή και διακίνηση ενέργειας, τα λιμάνια, τις μεταφορές, τις τηλεπικοινωνίες, τμήμα των μέσων παραγωγής, πως μπορεί να ασκήσει οικονομική και κοινωνική πολιτική;

Αν μια χώρα είναι υποχρεωμένη να προσελκύει διαρκώς επενδύσεις (ώστε να κερδίζει δήθεν από τη φορολογία και το συνάλλαγμα) πως μπορεί να το κάνει χωρίς εκπτώσεις στους μισθούς, τα εργασιακά δικαιώματα, τις περιβαλλοντικές και πολεοδομικές διατάξεις και τελικά την ίδια την απαλλαγή από φόρους….για τους επενδυτές;

Σύντροφοι, το πρόβλημα δεν είναι του ΠΑΣΟΚ, είναι ολόκληρης της σοσιαλδημοκρατίας, ολόκληρης της Ευρωπαϊκής κοινωνίας και του κόσμου ολόκληρου. Αποδείχτηκε ότι ο καπιταλισμός -ως μονοδιάστατο μοντέλο- οργάνωσης οικονομίας και κοινωνίας απέτυχε.

Αυτό πρέπει να το διατυπώσει ευθαρσώς η σοσιαλδημοκρατία και να αφήσει τις γενικότητες και τις “τεχνικότητες” για άλλους δρόμους και για “άλλα μοντέλα”.
Αυτό πρέπει να το αποδειχτεί και η αστική και μεγαλοαστική τάξη που ανδρώθηκε στα ‘καλά χρόνια’ του ΠΑΣΟΚ.

Όλοι αυτοί που σήμερα μιλάνε περισπούδαστα για “κέντρο” και “μεσαίο χώρο” έγιναν κέντρο επί Α. Παπανδρέου και πριν το 1974 ήταν είτε ‘απλά μορφωμένοι’ και ‘κοινωνικά αξιοπρεπείς’, είτε “ξυπόλητοι” (εννοώ στερημένοι). Ας διασφαλίσουν λοιπόν και η δική μας γενιά από “βολεμένη” και “αδιάφορη”, όπως την κατάντησαν απαξιώνοντας οι ίδιοι την πολιτική και ρίχνοντας τις διαχωριστικές γραμμές αριστεράς-δεξιάς, να μην καταντήσει “ξυπόλητη” και εργαζόμενη για ένα κομμάτι ψωμί, όπως οι πατεράδες τους!

“Τότε” οι γονείς τους ήταν αγρότες και δούλευαν για το μεροκάματο ή για ένα πιάτο φαΐ στο χωράφι του παπά, του δασκάλου, του γιατρού, του χωροφύλακα και του κτηματία του χωριού… Οι γονείς τους έκαναν (όπου ήταν εφικτό) το παν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Σήμερα απαξιώνουν την δημόσια εκπαίδευση, λοιδορούν τον “δωρεάν” χαρακτήρα της και μιλάνε-αγωνιούν για τις “κοινωνικές” ανάγκες της ανώτερης αστικής τάξης (που σε μερικά χρόνια -με πετρέλαιο στα 200 €- δεν θα υπάρχει), θεωρώντας ότι η “δωρεάν” παιδεία είναι πολυτέλεια και περιττή δαπάνη για τον προϋπολογισμό.

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν πρέπει να λύσει αυτό το χάσμα. Όσοι συμβιβάστηκαν. Όσοι μετακόμισαν από το Περιστέρι, τον Κορυδαλλό και τα Εξάρχεια, στο Κολωνάκι την Κηφισιά και την Γλυφάδα, ας παραμερίσουν. Ας αφήσουν τους γνήσιους και παραδοσιακούς εκφραστές του “καθεστώτος” και του “καθωσπρεπισμού”, της “εθνικής υποτέλειας” (είτε στη Δύση, είτε στην πολυεθνική, είτε στη νέα τάξη πραγμάτων) και της θρησκόληπτης πατριδοκαπηλίας να παίξουν τον ρόλο τους και ας στρατευτούν -αν μπορούν- σε μια νέα πορεία αλλαγής!

Όπου το νέο περιθώριο ή νέα φτώχια (της νέας γενιάς και των συνταξιούχων) και οι “νέοι” ανασφαλείς και “σκυμμένοι” εργαζόμενοι (του 10ωρους, της ανασφάλιστης εργασίας και των ΜΗ υπερωριών) θα μπορέσουν να κάνουν την ανατροπή.

Σύντροφοι, η αριστερά δεν είναι σύνθημα. Ανατρέξτε σε συνεντεύξεις του Ανδρέα Παπανδρέου μετά από Σύνοδος Κορυφής (ιδιαίτερα μετά το 1993) όπου περιγράφει ανάγλυφα την Ευρώπη των μονοπωλίων, των ισχυρών κρατών και του 65ωρου.

Θα δουν από τότε τα “κεντροδεξιά” σενάρια και την εκκόλαψη του “αυγού” της συναίνεσης και των δήθεν “εθνικών πολιτικών” για την Παιδεία, την εξωτερική πολιτική, το φορολογικό σύστημα, την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, τα μεγάλα έργα (η “πίτα” που επιβάλει την παρουσία ελεγχόμενων πολιτικών-κεντρικά. Δεν είναι τυχαία η συγκέντρωση στα τομεακά των Υπουργείων όλος ο σχεδιασμός για το Ε.Σ.Π.Α. και των Π.Ε.Π. στο ΥΠ.ΟΙ.Ο. -μέσα από τις μη λειτουργικές υπερ-περιφέρεις και την υποβάθμιση σε ενδιάμεσους φορείς των Ε.Υ.Δ.)κλπ.

Δηλαδή την συναίνεση στις πολιτικές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του επιχειρηματικού κόσμου μονομερώς, και ακυρώνουν τον διαχωρισμό αριστεράς-δεξιάς.

Αυτά τα σενάρια σήμερα υλοποιούνται από τα δελτία “ειδήσεων” που έχουν αναγορεύσει την παραπολιτική σε πολιτική και την παραφιλολογία των διαδρόμων σε είδηση. Τα σενάρια σε πραγματικότητα και την “καθημερινότητα” σε εμπόριο και τηλεθέαση!

Όσοι δεν αντέχουν αυτή την πορεία σύγκρουσης και αλλαγής ας κατέβουν από το τραίνο του αριστερού ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΣΟΚ. Ο λαός τους έδειξε τον δρόμο το 2004, τους τον ξαναέδειξε το 2007.

Οι μαριονέτες τύπου “Πρετεντέρη” και οι “ουδέτεροι” καλοπληρωμένοι αναλυτές, δυστυχώς δεν μπορούν να τους σώσουν! Απλά τους παρέχουν μηχανική υποστήριξη…Ο λαός όμως είχε και έχει την τελευταία λέξη.

Επιστολή Γ. Α. Παπανδρεόυ προς Κ. Σημίτη

Προς Κύριο Κώστα Σημίτη
τ. Πρωθυπουργό

Αγαπητέ Κώστα,

Διάβασα με προσοχή όσα μου έγραψες.
Το θέμα του δημοψηφίσματος, το οποίο έθεσες, έχει λυθεί με ομόφωνες αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ, του Συνεδρίου μας και του Πολιτικού μας Συμβουλίου. Αποφάσεις καθαρές, αναμφισβήτητες και δημόσια γνωστές. Αποφάσεις που ενισχύουν τη δημοκρατία στη χώρα μας. Άρα το ζήτημα δεν υφίσταται. Είχε απαντηθεί προ της επιστολής σου.

Η δε δημοσιοποίηση της επιστολής, η δημόσια διαφοροποίηση καθώς και η έμπρακτη άρνηση να συνταχθείς με το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ για την υποβολή της πρότασής μας, αποτελούν αδικαιολόγητη πολιτική πράξη.

Δημιουργούν ερωτηματικά για την πολιτική βούληση και στόχευσή μας. Δημιουργούν σύγχυση και αποπροσανατολισμό τη στιγμή που κάθε νοικοκυριό δοκιμάζεται από την ακρίβεια και ο ελληνικός λαός πλήττεται βίαια από την ανομία, την αυθαιρεσία, τη διαφθορά και την κατάρρευση κάθε έννοιας κράτους δικαίου με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ.

Δημιουργούν ερωτήματα τη στιγμή που ο λαός στρέφεται προς ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ, το οποίο σήμερα αποτελεί και νέα ελπίδα. Ένα ΠΑΣΟΚ αποφασισμένο να νικήσει, για να θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα που θα αποκαθιστά τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά. Μακριά και απέναντι σε όσα συμφέροντα θέλουν να χειραγωγούν την πολιτική ζωή προς ίδιον όφελος και δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.

Γνωρίζεις ότι εκτιμώ ιδιαίτερα το έργο που έχεις προσφέρει στη χώρα. Θυμούμαι πάντα την εποικοδομητική για την Ελλάδα συνεργασία μας στις κυβερνήσεις σου.

Αντιλαμβάνομαι ωστόσο ότι έχεις τελικά αποφασίσει να κινείσαι έξω από το πλαίσιο των αποφάσεων του ΠΑΣΟΚ και να λειτουργείς αυτόνομα και ανεξάρτητα. Μπορώ να το κατανοήσω αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ.

Είμαι προσωπικά υποχρεωμένος αλλά και αποφασισμένος να διαφυλάττω την πολιτική ενότητα του Κινήματός μας, σεβόμενος την απόφαση της πλατιάς βάσης του ΠΑΣΟΚ της 11ης Νοεμβρίου.

Με την απόφασή σου, που επιβεβαιώνουν οι πράξεις σου, δεν μπορεί να προσμετράσαι και να συγκαταλέγεσαι στη συντεταγμένη δύναμη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Σεβόμενος την ιστορία, την προσφορά σου και την κοινή μας πορεία δεν θα κινήσω την τυπική διαδικασία προς τον Πρόεδρο της Βουλής, όπως θα όφειλα να κάνω για οποιοδήποτε άλλο στέλεχος.

Διαφυλάττοντας το κύρος και τη συντεταγμένη πορεία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ θα αξιολογούμε πάντα τις απόψεις που καταθέτεις. Και προσωπικά θα το κάνω με ιδιαίτερο πάντα ενδιαφέρον.

Φιλικά,
Γιώργος A. Παπανδρέου

Ένα φαινόμενο της ακρίβειας που νιώθουν οι καταναλωτές, είναι η όλο και αυξανόμενη τιμή του φρέσκου γάλακτος. Το γάλα των τριών μεγάλων μάρκων «ελληνικού» αγελαδινού γάλακτος, ΔΕΛΤΑ, ΜΕΒΓΑΛ και Όλυμπος, πουλιέται στα σουπερμάρκετ, πολύ πάνω από 1 ευρώ το λίτρο.

Το γάλα οι γαλακτοβιομηχανίες αγοράζουν το γάλα από τους παραγωγούς, από περίπου 0.35 μέχρι 0.45 ευρώ το λίτρο. Η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών (ΠΑΣΕΓΕΣ) γνωστοποίησε τον Μάρτιο τις μειώσεις τιμών αγορά γάλακτος στους παραγωγούς, από τις γαλακτοβιομηχανίες: «Σε σχέση με τις αρχές του χρόνου οι τιμές παραγωγού στο αγελαδινό γάλα έχουν υποχωρήσει μέχρι και 10 λεπτά το κιλό» από τα 0.46 ευρώ το λίτρο πού είχε τον Ιανουάριο.

Οι τιμές αγοράς γάλακτος από παράγωγους παρουσιάζουν κάμψη ενώ στα σουπερμάρκετ παραμένουν υψηλές.

Οι τιμές των «ελληνικών» αγελαδινών γάλακτων είναι φουσκωμένες. Μια μικρή έρευνα του Blog μας, δείχνει ότι σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη το ντόπιο φρέσκο γάλα πουλιέται πολύ φθηνότερα.

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τιμές ντόπιου φρέσκου γάλακτος ενδεικτικά σε 7 σουπερμάρκετ (όχι τα πιο φθηνά) σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Ενδεικτικά δείχνουμε και της σημερινές τιμές των ελληνικών εταιριών γάλακτος σε ελληνικά σουπερμάρκετ (Βερόπουλος και Ατλάντικ στις 30 Μαρτίου 2008).

Χώρα σουπερμάρκετ μάρκα τιμή ανά λίτρο
Αγγλία ASDA ASDA 1.5% 0.79
Αγγλία Sainsbury’s Sainsbury’s 1% 0.80
Βέλγιο Allo Galaxi 1.5% 0.92
Ελβετία Le Shop - 0.86
Γαλλία Carrefour Candia 1.6% 0.70
Γερμανία Food-Shop Edeka Mibel 1.5% 0.89
Ιρλανδία Superquinn Euroshopper 0.83
Ελλάδα Ατλάντικ Δέλτα 3.5% 1.42
Ελλάδα Ατλάντικ Δέλτα 1.5% 1.42
Ελλάδα Ατλάντικ ΜΕΒΓΑΛ 1.5% 1.21
Ελλάδα Ατλάντικ Όλυμπος 3.7% 1.65
Ελλάδα Βερόπουλος Δέλτα 3.5% 1.36
Eλλάδα Βερόπουλος Δέλτα 1.5% 1.34
Ελλάδα Βερόπουλος Αγνό 3.5% 0.96
Ελλάδα Βερόπουλος Aγνό 1.5% 0.96
Ελλάδα Βερόπουλος ΜΕΒΓΑΛ 3.5% 1.36
Ελλάδα Βερόπουλος Όλυμπος 3.7% 1.56

Για αυτό, οι ενώσεις καταναλωτών αποφάσισαν να κηρύξουν μποϊκοτάζ στο φρέσκο γάλα που κοστίζει άνω από 1 ευρώ από 9 έως και 14 Ιουνίου 2008.

Μόλις ανακοινώθηκε το μποϊκοτάζ, η Vivartia, εταιρεία θυγατρική της MIG, «ανταποκρινόμενη στις ανάγκες των Ελλήνων καταναλωτών», ανακοίνωσε ότι από τη Δευτέρα, 2 Ιουνίου, προχωρά σε μείωση της τιμής του φρέσκου γάλακτος ΔΕΛΤΑ κατά 3%. Σύμπτωση; Μάλλον όχι. Δεν άρχισε ακόμη το μποϊκοτάζ και είχαμε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα. 3% δεν επαρκεί. Ζητάμε το γάλα να πουλιέται κάτω από 1 ευρώ το λίτρο.

Το φρέσκο γάλα δεν είναι απλά ένα προϊόν, αλλά ένα κοινωνικό αγαθό του οποίου η διάθεση αφορά κάθε κοινωνική ομάδα.

Ότι όλοι μαζί
* μπορούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας
* μπορούμε να σπάσουμε τα καρτέλ
* μπορούμε να επιβάλλουμε αυτό που θέλουμε:

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, οι Καταναλωτές
* Άμεση μείωση της τιμής γάλατος
* Να σταματήσουν άμεσα οι ελληνοποιήσεις και οι αναμείξεις
* Να σταματήσει η χρήση μεταλλαγμένων ζωοτροφών

O αγώνας μας για την ακρίβεια θα συνεχιστεί. Μποϊκοτάζ ΤΩΡΑ στο φρέσκο γάλα. Μην αγοράσει κανείς γάλα από 9 έως και 14 Ιουνίου 2008.

Αποχή από την αγορά γάλακτος!

Στα πλαίσια της ενεργής αντίδρασης των καταναλωτών στην πρωτοφανή αύξηση των τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης, όπως είναι το γάλα, προτείνεται η αποχή από την αγορά γάλακτος για τρεις ημέρες, από Δευτέρα 9 Ιουνίου έως και Τετάρτη 11 Ιουνίου.

Στον αγώνα αυτό συμμετέχουν όλα τα blogs καθώς και οι σχετικές ιστοσελίδες.

Παρακαλούμε όλοι να στηρίξουμε την προσπάθεια αυτή ώστε να καταλάβουν οι από «πάνω» ότι εμείς οι από «κάτω» δεν είμαστε άβουλοι αριθμοί στα ανίερα κερδοσκοπικά παιχνίδια τους.

• Για να δείξουμε ότι ο πολίτης έχει φωνή και με τη συμμετοχή του μπορεί να συνδιαμορφώσει τις τιμές όταν οι διαφορές επιτροπές ανταγωνισμού τυρβάζουν περί αλλότριων.

• Για να δείξουμε ότι τα εντεταλμένα ΜΜΕ δεν είναι οι μοναδικοί «ντελάληδες» σε αυτή τη χώρα.

• Για να δείξουμε ότι τουλάχιστον, τα είδη πρώτης ανάγκης δεν μπορεί να είναι παίγνιο για κέρδος των λίγων σε βάρος των πολλών με την ανοχή, αν μη τι άλλο της κυβέρνησης…

Αντιδράστε – Αντισταθείτε – Αγωνιστείτε!

Το μέλλον, η ζωή μας εξαρτάται και από 'μας!

Πρόταση Δυσπιστίας κατά του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης

«Συμπληρώθηκαν έξι μήνες από τις πρόσφατες εκλογές. Μπήκαμε στον πέμπτο χρόνο διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία. Η πολιτική της κυβέρνησης δημιουργεί διαρκώς νέα αρνητικά δεδομένα για τη χώρα. Η αποδυνάμωση της οικονομίας τα τελευταία χρόνια έχει οδηγήσει την ελληνική οικογένεια σε απόγνωση. Ο πληθωρισμός έχει εκτοξευθεί σχεδόν στο 4,4%, ενώ οι αυξήσεις σε βασικά είδη κατανάλωσης και σε υπηρεσίες ξεπερνούν το 30%. Με την αντιαναπτυξιακή και ταξική πολιτική της κυβέρνησης, έχουμε διαρκή επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας και των αναπτυξιακών της προοπτικών. Βιώνουμε μία σκληρή πολιτική μονόπλευρης λιτότητας, μία γενικευμένη επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων, ενάντια στην μικρομεσαία επιχείρηση. Η ανεξέλεγκτη ακρίβεια στην αγορά, δημιουργεί δυσβάσταχτη καθημερινότητα για τα νοικοκυριά, τους εμπόρους, τους καταστηματάρχες, τον αγροτικό κόσμο και τους συνταξιούχους.

Εντείνονται συνεχώς οι κοινωνικές ανισότητες. Η πλειοψηφία των πολιτών οδηγείται στην ανασφάλεια, ο εμπορικός και επιχειρηματικός κόσμος οδηγείται στον υπερδανεισμό και στα αδιέξοδα, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι υφιστάμενοι την αδιαφορία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας για τα προβλήματά τους. Αποκαλύφθηκε ότι η πραγματική έννοια των δήθεν μεταρρυθμίσεων, όπως τις προωθεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, είναι η απαξίωση και το ξεπούλημα των δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων, η εκποίηση του δημόσιου πλούτου και η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους.

Με το νομοσχέδιο για τη λεγόμενη ασφαλιστική μεταρρύθμιση η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βάζει βόμβα στα θεμέλια του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας. Αυξάνει τα όρια ηλικίας για την συνταξιοδότηση, μειώνει τις συντάξεις και τα δικαιώματα των ασφαλισμένων. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση αδιαφορώντας για την υποχρέωση της πολιτείας να εγγυάται την αλληλεγγύη των γενεών δημιουργεί αβεβαιότητα για την ασφαλιστική κάλυψη των νεότερων γενεών. Με συστηματικό τρόπο, υπονομεύει τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα του Ασφαλιστικού Συστήματος και οδηγεί τους πολίτες προς την ιδιωτική ασφάλιση. Στο αίτημα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ για απόσυρση του συνόλου του νομοσχεδίου η κυβέρνηση αντέδρασε αρνητικά και πεισματικά επιμένει στην ψήφιση αυτού του αντιλαϊκού και αντικοινωνικού σχεδίου νόμου.

Η κυβέρνηση αγνοεί επιδεικτικά τις αντιδράσεις των εργαζομένων και τη δυσφορία των πολιτών. Ο κοινωνικός διάλογος, η δημόσια διαβούλευση, η διαρκής επιδίωξη της συναίνεσης των ενδιαφερομένων φορέων, αποτελούν έννοιες και πρακτικές παντελώς άγνωστες στην κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Αντί αυτών κυριαρχούν αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, αυταρχισμός, αδιαφάνεια και παρασκήνιο.

Η επανίδρυση του κράτους αποδείχθηκε ότι αφορούσε την ανασυγκρότηση των πελατειακών και ρουσφετολογικών μηχανισμών της Νέας Δημοκρατίας. Επιπλέον, είναι διάχυτη στους πολίτες η βεβαιότητα για τις μεθοδεύσεις και τις εν κρυπτώ συζητήσεις με εγχώριους και διεθνείς οικονομικούς παράγοντες για το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών. Στις δικαιολογημένες αντιδράσεις και τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων η κυβέρνηση βασίζεται στην ενεργό και με κάθε τρόπο εμπλοκή μιας σειράς ελεγχόμενων από αυτήν δικαστικών λειτουργών.

Η ΔΕΗ, η Ολυμπιακή, τα λιμάνια και μόλις τις προηγούμενες μέρες ο ΟΤΕ αποτελούν χαρακτηριστική απόδειξη του τρόπου με τον οποίον διαχειρίζεται η ΝΔ την κυβερνητική εξουσία. Αποκαλύπτουν την αντίληψη που έχει η κυβέρνηση για την υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος και τη διασφάλιση της δημόσιας περιουσίας. Αυτή η αντίληψη επιβεβαιώθηκε επίσης με την αποκάλυψη και τη διαχείριση της υπόθεσης Ζαχόπουλου, την εμπλοκή κυβερνητικών στελεχών σε αθέμιτες συναλλαγές, την συγκάλυψη και ειδικότερα την άρνηση του κ. Καραμανλή ως πρώην υπουργού Πολιτισμού να προσέλθει και να αναλάβει τις ευθύνες του στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Η λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων με τα δομημένα ομόλογα αποκαλύφθηκε πλήρως, αλλά οι πρωταγωνιστές του σκανδάλου παραμένουν στο απυρόβλητο. Τα πορίσματα Ζορμπά ετέθησαν στο αρχείο. Η υπόθεση των πακιστανών, η υπόθεση των υποκλοπών των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων αποκάλυψαν τις πολιτικές ευθύνες, την αδυναμία και την αναξιοπιστία του Πρωθυπουργού και των Υπουργών να εγγυηθούν βασικές αρχές του νομικού και πολιτικού μας πολιτισμού, την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών, την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των ελευθεριών των πολιτών. Επιπλέον, μετά την αποκάλυψη των ελληνικών διασυνδέσεων στο διεθνές σκάνδαλο της Siemens, η κυβέρνηση επέλεξε και πάλι την συγκάλυψη των υπευθύνων. Η εκπαίδευση των νέων αντί να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα παραμένει εγκλωβισμένη στην κυβερνητική ανεπάρκεια, την ανυπαρξία στρατηγικής και την έλλειψη βούλησης για την αναβάθμιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η πολιτική της αδράνειας, των υποχωρήσεων και των συμβιβασμών, έχει εμφανίσει αρνητικές επιπτώσεις στα εθνικά μας συμφέροντα και οδηγεί την Ελλάδα στο περιθώριο των εξελίξεων. Είναι διάχυτη η εντύπωση στους πολίτες ότι η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή είναι μία ανίσχυρη κυβέρνηση χωρίς στρατηγική για την Ευρώπη, χωρίς όραμα για την Ελλάδα.

Αδυνατεί να εγγυηθεί την κοινωνική συνοχή, την κοινωνική αλληλεγγύη, την οικονομική ανάπτυξη, δεν μπορεί να εγγυηθεί το δημόσιο συμφέρον και να διαγράψει ένα ελπιδοφόρο μέλλον για τους νέους ανθρώπους. Η κυβέρνηση με τις ταξικές επιλογές της στο Ασφαλιστικό χάραξε μόνη της και οριστικά την κόκκινη γραμμή απέναντι στην κοινωνία. Η πρόταση δυσπιστίας κατά του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης που καταθέτουμε βάσει του άρθρου 142 του Κανονισμού της Βουλής βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με την διαμορφωμένη πεποίθηση της πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών».

Ένα μήνυμα για τις φοιτητικές εκλογές

Φίλες και φίλοι, εδώ και μερικά χρόνια βιώνουμε μια πρωτοφανή κρίση. Μια κρίση ηθική, πολιτική, οικονομική, θεσμική. Μια κρίση που αγγίζει κάθε κομμάτι του δημόσιου λόγου, κάθε φορέα άσκησης ή ελέγχου της εξουσίας. Τους πολιτικούς, τα κόμματα, τα συνδικάτα, τους δημοσιογράφους, τους ακαδημαϊκούς-καθηγητές, κλπ. Ζούμε καθημερινά σε μια κοινωνία που μεταμορφώνεται σε ζούγκλα. Μια κοινωνία που επικρατεί ο απόλυτος ατομισμός και που ο καθένας θεωρείται πετυχημένος, αν κοιτάει την «πάρτη» του, αν γλύφει, αν συμβιβάζεται, αν υποκύπτει σε κάθε τι, απλά για να εξασφαλίσει την δική του εφήμερη πρόοδο.

Όλοι καταλαβαίνουμε όμως ότι αυτή η πορεία είναι αδιέξοδη. Όσο κάποιος κοιτάει μόνο την δική του πορεία και αδιαφορεί για το σύνολο, την κοινωνία και την χώρα, τόσο πιο εύκολα τελικά θα παρασυρθεί και θα βουλιάξει από την κατάντια του συνόλου. Η κατάσταση αυτή δεν είναι τυχαία. Υπάρχουν δυνάμεις στην πολιτική και την οικονομία που βολεύονται με αυτήν και την υποθάλπουν.

Είναι οι δυνάμεις που θέλουν το ιδιωτικό συμφέρον να επιβάλλεται στο δημόσιο συμφέρον. Το ατομικό δικαίωμα της «ηρεμίας, τάξης και ασφάλειας» να επιβάλλεται στο συλλογικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας, της απεργίας, της αντίστασης. Είναι οι δυνάμεις που θέλουν το ατομικό-ιδιωτικό να επιβάλλεται σε κάθε τι δημόσιο, κοινωνικό, ελεύθερο. Οι δυνάμεις που θέλουν όλα να πουλιόνται και να αγοράζονται. Από τα στοιχειώδη δημόσια αγαθά (νερό, ενέργεια, επικοινωνία) μέχρι και άλλα ιδιαίτερα κρίσιμα, όπως η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική ασφάλιση, ο ελεύθερος χρόνος, ο πολιτισμός, η διασκέδαση, κλπ.

Όλοι αυτοί επιχειρούν να προχωρήσουν ακόμα παραπέρα. Σε μερικά χρόνια ακόμα και η ατομική αξιοπρέπεια του καθενός θα πουλιέται και θα αγοράζεται για ένα τετράωρο δουλειάς, για μερικά ένσημα, για να έχει «στον ήλιο μοίρα».

Συνάδελφοι, η χώρα μας σίγα-σιγά βυθίζεται όλο και περισσότερο σε αυτή την κατάσταση, όπου ο αδύναμος ισοπεδώνεται, ο εύπορος πλουτίζει και ο μικρομεσαίος συρρικνώνεται οικονομικά και κοινωνικά. Όλο και περισσότερες οικογένειες τα «φέρνουν πέρα» δύσκολα. Όλο και περισσότερες οικογένειες έχουν ανέργους και συντηρούν είτε τα παιδιά τους μέχρι τα 30, είτε τους παππούδες, μια και η σύνταξη δεν φτάνει.

Σιγά-σιγά με σταθερά βήματα χτίζεται μια ταξική κοινωνία, όπου οι ισχυροί του πλούτου καθορίζουν την κοινή γνώμη, εκβιάζουν-αγοράζουν πολιτικούς, ελέγχουν δημόσιους λειτουργούς, «στήνουν» τον πολιτισμό-αθλητισμό (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών-Λαμπράκης, Εθνική Λυρική Σκηνή-Λάτσης, Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή-Κυριακού, Ε.Π.Ο.-Κόκκαλης/Βαρδινογιάννης, κλπ) και την διασκέδαση μας (talk-show, talent-show, κλπ).

Χτίζεται μια κοινωνία, όπου ο απλός πολίτης είναι αδύναμος και έχει ανάγκη το πελατειακό κράτος (το γνωστό μέσο) για να κάνει το οτιδήποτε. Ένα κράτος που συστηματικά διαλύεται, απαξιώνεται και ξεπουλιέται, ώστε να γίνει πλούτος και εξουσία στα χέρια λίγων μεγαλο-επιχειρηματιών.

Σε όλο αυτό το σκηνικό πρέπει να αντισταθούμε! Ελάχιστοι είναι πλέον οι κοινωνικοί φορείς και οι συλλογικότητες που αντέχουν να δώσουν αυτή την μάχη. Ελάχιστοι είναι πλέον οι θύλακες όπου η πολιτική, ο συνδικαλισμός και οι κοινωνικοί αγώνες γίνονται για τους πολλούς και για τα δικαιώματα τους. Η νέα γενιά, η γενιά μας είναι η μόνη ελπίδα. Διαχρονικά η χώρα μας έκανε μεγάλα βήματα προόδου σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, όταν οι νέοι ξεσηκώθηκαν και πήραν στα χέρια τους την εκπροσώπηση τους, αλλά και τα οράματα της κοινωνίας.

Το όραμα μας δεν είναι η ανεργία, δεν είναι η φτώχεια, δεν είναι η ζητιανιά για μόρφωση, για υγεία, για δουλειά, για κοινωνική ασφάλιση. Το όραμα μας είναι μια ζωή με αξιοπρέπεια. Μια ζωή όπου όλοι θα έχουν ίσα δικαιώματα στην εργασία και την ποιότητα ζωής. Μια ζωή που όλοι θα έχουν την δυνατότητα να ονειρεύονται και να ελπίζουν βλέποντας, κάποια στιγμή τα όνειρα τους να γίνονται πραγματικότητα.

Η γενιά μας πρέπει να βγει μπροστά, όπως μια άλλη γενιά βγήκε το 1961 και διεκδίκησε δημοκρατία και πολιτικές ελευθερίες, κόντρα στο κράτος «χαφιεδότσουρμο», όπως μια άλλη το 1973 και διεκδίκησε «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», όπως μια άλλη γενιά βγήκε το 1981 και διεκδίκησε «Αλλαγή» και ανατροπή του κατεστημένου της δεξιάς, που είχε οδηγήσει την Ελλάδα στην Γερμανία, στην εξορία, στη φτώχεια και τον φόβο, όπως μια άλλη γενιά το 1991, που υπερασπίστηκε την δημόσια παιδεία, αλλά και τον δημόσιο τομέα συνολικά, που και τότε απειλήθηκε από την «Κυβέρνηση Μητσοτάκη».

Σήμερα τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πιο απειλητικά. Η συμμαχία Νέας Δημοκρατίας – ΜΜΕ – επιχειρηματιών-μεσαζόντων θέλει να ξεπουλήσει τα πάντα. Κάθε εθνική περιουσία, κάθε εθνικό κεφάλαιο, κάθε δημόσιο αγαθό, κάθε κοινωνικό κεκτημένο, κάθε όνειρο του λαού μας.

Επιπρόσθετα η φιλελεύθερη δεξιά σε όλο τον κόσμο κάνει το ίδιο. Δεν επιτίθεται μόνο σε κοινωνικά δικαιώματα (βλέπε Γαλλία, Γερμανία, και γενικά Ευρωπαϊκή Ένωση). Επιτίθεται εδώ και χρόνια στο περιβάλλον, με στόχο το αλόγιστο κέρδος (CO₂–κλιματική αλλαγή, κλπ). Επιτίθεται στο μέλλον μας, ως είδος, με τα μεταλλαγμένα, για χάρη του κέρδους. Επιτίθεται σε χώρες και λαούς (Παλαιστίνη, Αφγανιστάν, Ιράκ, Σερβία, Ιράν, Βενεζουέλα, Β. Κορέα, κλπ) και πάλι για χάρη του κέρδους ("δρόμοι της ενέργειας").

Το ερώτημα παραμένει: Θα τους αφήσουμε; Θα επιτρέψουμε να γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη; (αν δεν ζει ήδη) [Ας μην βλέπουμε την ασφάλεια που μας δίνει η οικογένεια μας. Ας δούμε τι περιμένει εμάς μόλις βγούμε στην αγορά εργασίας και τι θα μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας, τι θα μπορούμε να προσφέρουμε εμείς στα παιδιά μας]

Η απάθεια δεν μας ταιριάζει πλέον. Ο μηδενισμός δεν είναι η συνταγή για την αλλαγή. Η αδιαφορία και ο ατομισμός δεν είναι η διέξοδος. Το «όλοι ίδιοι είναι» είναι η καραμέλα των ισχυρών για να απαξιώσουν τα πάντα, για να μείνουμε σπίτι μας και να μείνουν μόνοι τους να «αρπάξουν τα λάφυρα». Ο μόνος δρόμος είναι η ενεργή αντίσταση, η σύγκρουση, η ανατροπή. Σε αυτή τη πορεία πρέπει να δράσουμε ενιαία. Πρέπει να επικεντρωθούμε στο στόχο και να συγκρουστούμε με τον «εχθρό».

Φίλες και φίλοι, η ΠΑΣΠ δεν δίνει αυτή τη μάχη απλά για τη «φανέλα». Δεν δίνει αυτή τη μάχη απλά για μια καταγραφή για το «κόμμα» (όπως άλλοι). Δίνει αυτή τη μάχη γιατί δεν ανέχεται την συμπαιγνία της τηλεοπτικής επιχειρηματικότητας, που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα της δεξιάς και του κρατικοδίαιτου επιχειρηματικού κατεστημένου της χώρας. Δίνει αυτή την μάχη για να αποκαλύψει τα πολλά πρόσωπα της δεξιάς, της συντήρησης και του βολέματος (“αριστερού” και δεξιού) που υπάρχουν και μέσα στο Πανεπιστήμιο μας.

Η μάχη δεν κορυφώνεται και φυσικά δεν τελειώνει με τις φοιτητικές εκλογές. Η μάχη δεν διεξάγεται με «ψευτοσυνδικαλιστικά» «τερτίπια» στις Γ.Σ. Δεν διεξάγεται με ανταγωνισμούς «αριστεροφροσύνης». Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και η επίθεση που δεχόμαστε ως κοινωνία και ως γενιά, δεν αντιμετωπίζονται με ημίμετρα και απλές «προτάσεις προς τους καθηγητές», ιδιαίτερα όταν οι περισσότεροι είναι κομμάτι του κοινωνικού και οικονομικού κατεστημένου!

Συνάδελφοι σας καλούμε να στρατευτείτε μαζί μας για την ανατροπή. Για μια πραγματική αλλαγή, όχι στα λόγια ή σε επίπεδο «κομμάτων», αλλά για μια αλλαγή στην κοινωνία. Για μια προοδευτική, αριστερή δράση που θα κάνει τους νέους, τους πολίτες, την ακαδημαϊκή κοινότητα να συγκρουστεί όχι απλά για τα «κεκτημένα» και το «βόλεμα», αλλά για την πρόοδο, την ευημερία, την ειρήνη, την διαφορετική ανάπτυξη, την πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη, την αναδιανομή του πλούτου και την διάχυση δικαιωμάτων και ευκαιριών στους πολλούς.

Δεν ζητάμε απλά μια ψήφο. Ζητάμε τον προβληματισμό σας. Ζητάμε την συμμετοχή σας στα κοινά. Ζητάμε την καθημερινή σας δράση δίπλα μας σε κάθε θέμα μικρό ή μεγάλο, πολιτικό ή διαχειριστικό, κοινωνικό ή ακαδημαϊκό, οικονομικό ή εκπαιδευτικό, διεθνές ή εθνικό. Ας δημιουργήσουμε όλοι μαζί μια άλλη προοπτική.