9o Συνέδριο ΠΑΣΟΚ : Νέα αφετηρία στηριγμένη σε διαχρονικές αξίες με νέα πρόσωπα

 Το 9ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είναι το σημαντικότερο συνέδριο στην ιστορία του, ίσως ακόμα πιο σημαντικό και από το συνέδριο διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου. Η βασική αιτία για αυτό είναι ότι το ΠΑΣΟΚ διαχειρίστηκε την μεγαλύτερη και πιο ανατρεπτική οικονομική κρίση που περνάει η χώρα από το 1975 και μετά. Μια κρίση που ανέτρεψε πολλά “κεκτημένα”, αλλά κυρίως πολλά δεδομένα και αντιλήψεις πάνω στα οποία στηριζόταν η ελληνική κοινωνία και φυσικά το ελληνικό πολιτικό “παιχνίδι” λαϊκισμού και υποσχέσεων..

Η μεγάλη αλλαγή που έφερε στη χώρα η πρωτοφανής εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνής κρίση είναι η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου για το 80% της ελληνικής κοινωνίας! Όμως αυτό που πρέπει να μας αφήσει είναι η αλλαγή στη νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζουμε τον δημόσιο χώρο, τα κοινά και την ατομική μας ευθύνη για το μέλλον αυτού του τόπου. Μόνο αυτή η αλλαγή αντιλήψεων μπορεί να οδηγήσει σε μια πραγματική βιώσιμη, αλλά κυρίως δίκαιη, ανάπτυξη και μια νέα πορεία δημιουργίας και προκοπής. Στη βάση αυτή, όπως και τη περίοδο 1974-1981, είναι κρίσιμος ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης. Για να ανταποκριθεί το ΠΑΣΟΚ σε αυτή την πρόκληση πρέπει να αξιολογήσει τι έχει αλλάξει στην ελληνική κοινωνία, πέρα από την κατάσταση της οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου όλων.

1. Αυτό που διαταράχτηκε στην ελληνική κοινωνία μετά το 1992 είναι η σχέση των πολιτών με τις συλλογικότητες που τους εκπροσωπούν και που διαμορφώνουν τα οράματα και τις πολιτικές προτάσεις σε μια συντεταγμένη κοινωνία. Οι πολίτες απομακρύνθηκαν από τα κόμματα, τα επιστημονικά σωματεία, τους συνδικαλιστικούς φορείς και πάρα πολλές πολιτικο-κοινωνικές συλλογικότητες. Ταυτόχρονα, εγκλωβίστηκαν σε μια ιδιωτική σχέση με την κοινωνία και το “δημόσιο” χώρο μέσα από τον δίαυλο των μέσων ενημέρωσης. Αυτό αλλοίωσε τόσο την λειτουργία των φορέων, που έγιναν περισσότερο συγκεντρωτικοί στη λήψη αποφάσεων, συντεχνιακοί και τάχτηκαν στην υπηρεσία της ιδιοτέλειας των διοικούντων, αδιαφορώντας για την συνολική πορεία της χώρας και της οικονομίας. Όσο και την στάση των πολιτών απέναντι στο κράτος, την κοινωνία και τον συμπολίτη επιχειρηματία, εργαζόμενο, έμπορο, αγρότη, φοιτητή, κλπ. Έτσι, διαμορφώθηκε το έδαφος για την καλλιέργεια του λεγόμενου “κοινωνικού αυτοματισμού”.

Από τότε όλο και περισσότερο κάθε πολίτης-τηλεθεατής δεν αντιμετωπίζει όσα γίνονται γύρω του με βάση μια κοινωνική, ιδεολογική, ταξική, ή συντεχνιακή λογική, που διαμορφώνει από κοινού και σε αλληλεπίδραση, τουλάχιστον με τους «ομοίους» του (ταξικά, ιδεολογικά, επαγγελματικά, κλπ) αλλά με μια εντελώς ατομική προσέγγιση που διαμορφώνεται στο “σαλόνι” του σπιτιού του. Έτσι οι συλλογικότητες, οι φορείς, τα κόμματα, τα πολιτικά πρόσωπα, σταδιακά, σταματούν να προσεγγίζουν τα ζητήματα σε βάθος και με μια ολοκληρωμένη θεώρηση, που στηρίζεται σε κάποιες αρχές και σε κάποιο κοινό τόπο. Αντίθετα, κινούνται με μια λογική εντυπώσεων, στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή ώστε να αποσπάσουν την ανοχή της “ατομικής προσέγγισης”, μέσο του τηλεοπτικού δέκτη και να την μετατρέψουν σε δημοσκοπική στατιστική που θα ευνοεί τον έναν ή τον άλλο χειρισμό! Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η εμφάνιση και η άνοδος της Χ.Α., των “Ανεξαρτήτων Ελλήνων” και του ΣΥΡΙΖΑ. Κόμματα με επιφανειακό λόγο, ανύπαρκτο προγραμματικό πλαίσιο και επί της ουσίας με κοινές διαπιστώσεις-ρητορεία για την οικονομική κρίση, που ερεθίζει το θυμικό του λαού, καλλιεργεί εντυπώσεις και εκμεταλλεύεται τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή…(σε επίπεδο ανάλυσης για τις σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος για ότι ζούμε).

Έτσι, το ΠΑΣΟΚ στο πρώτο που πρέπει να απαντήσει μέσα από το συνέδριο του είναι η έναρξη μιας νέας πορείας, όπως το 1974, για την διαμόρφωση μιας νέας αδιαμεσολάβητης σχέσης με τις συλλογικότητες και τους πολίτες. Μιας σχέσης που θα ξεκινάει από τη “βάση” και τις ανάγκες, τις προσδοκίες, και την ελπίδα του λαού. Μιας σχέσης που δεν θα επιχειρεί να δημιουργήσει μια προσδοκία για το όφελος που μπορεί να περιμένει ένας κλάδος ή ένας πολίτης από μια υπουργική απόφαση. Αλλά στο να πείσει για το ποια στρατηγική, ποια πολιτική, ποια ρύθμιση επιφέρει συνολικό όφελος για τη χώρα και τη κοινωνία. Όφελος το οποίο θα επιμεριστεί στις τάξεις, κλάδους, άτομα που την απαρτίζουν με δικαιοσύνη και όχι με «εξαιρέσεις», «παραθυράκια» και συναλλαγή. Μάλιστα αυτό το “όφελος” δεν θα πρέπει να είναι ευκαιριακό, αλλά να ανταποκρίνεται σε μια βιώσιμη στρατηγική διαμορφώνοντας προοπτική και ευκαιρίες για τις επόμενες γενιές.

Άρα η πρώτη σύγκρουση που πρέπει να κάνει ένα δημοκρατικό λαϊκό σοσιαλιστικό κίνημα, για να “βρει ξανά την ψυχή του”, είναι η σύγκρουση με τον ατομικισμό, τον συντεχνιασμό, το βόλεμα και τον ωχαδερφισμό, που άνθισε τη δεκαετία του '90. Από αυτή την άποψη η κρίση ήταν μια ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ (που την έχει εν μέρει αξιοποιήσει) και (δυστυχώς) παραμένει μια αναξιοποίητη ευκαιρία για τα υπόλοιπα κόμματα (κυρίως τη ΝΔ).

2. Το δεύτερο στο οποίο πρέπει να ανταποκριθεί το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είναι μια ρεαλιστική αποτίμηση όχι μόνο της τελευταίας περιόδου (2008-2013), αλλά ολόκληρης της ιστορικής του διαδρομής από το 1992 και μετά. Σε αυτή την πορεία το 1996 ήταν ένα σημείο καμπής. Όχι μόνο λόγω του θανάτου και της διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά γιατί εκείνη την περίοδο πραγματώθηκε μια συνολική στροφή (ή μετάλλαξη) της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας σε σχέση με την αντιμετώπιση της αγοράς και δη του κεφαλαιοκρατικού πυρήνα της (χρηματιστηριακό-τραπεζικό κεφάλαιο.) Η ευρωπαϊκή και η ελληνική σοσιαλδημοκρατία, (ιδιαίτερα μια ομάδα στελεχών που είχε κεντρώα χαρακτηριστικά μαζί με μια νεότερη ομάδα στελεχών που δεν είχε τις ιστορικές-κοινωνικές παραστάσεις της περιόδου 1950-1975) απέκτησαν μια 'διαλεκτική' σχέση με ιδέες του ΕΛΚ και του φιλελευθερισμού.

Η πτώση του ανατολικού μπλοκ ερμηνεύτηκε ως μια καθολική νίκη του φιλελεύθερου μοντέλου οργάνωσης της οικονομίας, που από το 1980 υλοποιούσαν επιθετικά ΗΠΑ και Μ. Βρετανία. Αυτή η νίκη δεν περιορίστηκε μόνο επί του σοβιετικού «μοντέλου» κρατικής οργάνωσης της παραγωγής, αλλά άσκησε πιέσεις και στην σοσιαλδημοκρατία. Την περίοδο του “ψυχρού πολέμου” στα ανατολικά καθεστώτα, όλα γίνονταν όχι για την βελτίωση της θέσης του λαού, αλλά για την βελτίωση της “εικόνας” του συστήματος προς τη Δύση και μετά από ένα σημείο καμπής για την επιβίωση του ίδιου του συστήματος, που τελικά δεν κατέστη δυνατή και κατέρρευσε “από μέσα”. Έτσι και στο σημερινό δυτικό καπιταλιστικό μοντέλο, μετά την ιδεολογική επικράτηση του και υπό την πίεση της παγκοσμιοποίησης (σημείο καμπής) αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερη σημασία η επιβίωση του «δυτικού» μοντέλου ισχύος (έναντι του αντίστοιχου Κίνας, Ινδίας, Ρωσίας, κλπ), παρά η βελτίωση της θέσης των πολιτών σε αυτό. Έτσι πιέζονται και στοχοποιούνται βασικές δομές του κοινωνικού κράτους που χρηματοδοτούνται με δημόσιους πόρους, στους οποίους συμμετέχει όλο και λιγότερο η φορολογία του χρηματοπιστωτικού πλούτου.

Σήμερα, αποδεικνύεται περίτρανα η συντριβή της επιλογής που έκαναν μεγάλα τμήματα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ολισθαίνοντας προς ένα συμβιβασμό με τον νεο-φιλελευθερισμό. Δηλαδή με την παραδοχή ότι ένας απελευθερωμένος ιδιωτικός τομέας σε όλα τα επίπεδα, μπορεί να παράγει-διασφαλίσει πλούτο ο οποίος θα μοιράζεται δίκαια μέσω ενός σοσιαλδημοκρατικά οργανωμένου κοινωνικού κράτους. Αν και αυτή η θεώρηση λίγο-πολύ δεν έχει ανατραπεί ιστορικά (όπως το κομμουνιστικό μοντέλο) σήμερα αναδεικνύεται ότι δεν μπορεί να έχει μια τέτοια καθολικότητα. Δηλαδή, ο ιδιωτικός τομέας δεν πρέπει να είναι “απελευθερωμένος” σε όλα τα επίπεδα. Γιατί όταν συμβαίνει αυτό η «οικονομία» πιέζει όλο και περισσότερο για ανακύκλωση μεγαλύτερου μέρους του παραγόμενου πλούτου στις δομές της αγοράς, που μέχρι τώρα διαμοιραζόταν η κοινωνία. Αυτό γίνεται εντονότερο όσο αυξάνεται ο εμπορικός ανταγωνισμός με τις χώρες του “BRIC” ή σε περιόδους κρίσης του “υπερ-ελεύθερου” χρηματοπιστωτικού τομέα.

Ευτυχώς ή δυστυχώς είναι προφανές ότι το ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο, ακόμα και μετά την κακοποίηση του από τις δυνάμεις της δεξιάς, είναι πιο δίκαιο από το αντίστοιχο ασιατικό, και άρα προς μακροπρόθεσμο όφελος των λαών της Ευρώπης να επιβιώσει και να κυριαρχήσει. Στην πορεία όμως αυτή χρειάζεται ένα διαφορετικό σημείο ισορροπίας, ιδιαίτερα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αντιμετωπίζει και το δίλημμα της πολιτικής ή μη ολοκλήρωσης της, μαζί με το ζήτημα της ισόρροπης ανάπτυξης. Αυτό το σημείο ισορροπίας οφείλει να αναζητηθεί στον πυρήνα των σοσιαλδημοκρατικών ιδεών. Με βάση όλα τα παραπάνω το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να πετάξει την ιστορία του! Οφείλει όμως να την κατανοήσει και να διορθώσει τις παραδοχές που έγιναν μετά την πτώση του κομμουνισμού και την ολίσθηση στην οποία αυτές οδήγησαν!

Αυτό πρέπει να γίνει ακόμα και αν είναι γενικά παραδεκτό ότι η πορεία της περιόδου 1993-2001 ήταν μια από τις θετικές συνεισφορές του Κινήματος στην ιστορία της χώρας. Για ακόμα μια φορά, όπως διαχρονικά έκανε η δημοκρατική παράταξη (από τον Χ. Τρικούπη και ιδιαίτερα από τον Ελ. Βενιζέλο και μετά) διασφάλισε η χώρα να βρίσκεται πάνω σε ένα “ισχυρό & δημιουργικό τραίνο” μέσα στο οποίο σίγουρα έχουμε και μπορούμε να διεκδικήσουμε μια καλύτερη προοπτική. Όμως το ΠΑΣΟΚ οφείλει να συμπεράνει αβίαστα ότι ο “κορπορατικός καπιταλισμός” με την υποστήριξη του δημοσίου και οι ΔΕΚΟ «ιδιοκτησία του συστήματος εξουσίας» ...απέτυχαν! Απέτυχε τόσο γιατί το μοντέλο ανάπτυξης δεν είχε πραγματική παραγωγική βάση, αλλά και γιατί ήταν στρεβλό, αφού στηριζόταν στον “προστατευτισμό” κεφαλαιοκρατών και εργαζομένων (ένθεν και εκείθεν) και όχι την αξιοκρατία, την έρευνα, την καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα, την εξωστρέφεια. Ήταν ένα μοντέλο που έστρεφε τον πλούτο προς την κατανάλωση, τις εισαγωγές και τα «πελατειακά» δημόσια έργα και όχι στην συνετή αποταμίευση ή την παραγωγική επαν-επένδυση!

Στα πλαίσια λοιπόν της ανασκόπησης αυτής της περιόδου, στα πλαίσια του συνεδρίου και ευρύτερα, πρέπει να γίνει καθολικά αποδεκτό ότι η αλλαγή του μοντέλου που απέτυχε και η αναθεώρηση των παραδοχών στις οποίες στηρίχτηκε η “στροφή” της σοσιαλδημοκρατίας, δεν μπορεί να στηριχτεί στα στελέχη (προσκηνίου και παρασκηνίου) που το διαμόρφωσαν, το υλοποίησαν και σε κάποιο βαθμό το στηρίζουν ή αναπαράγουν ακόμα και σήμερα!

3. Το τρίτο σημείο στο οποίο απαιτείται το ΠΑΣΟΚ να δώσει μια σταθερή, ενιαία και ξεκάθαρη απάντηση είναι η αποτίμηση της διαχείρισης της κρίσης από το 2008(!) και μετά. Όλοι κατανοούμε ότι η κρίση δεν εμφανίστηκε στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2009 και “έσκασε” τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2010. Η κρίση έφτασε στην Ελλάδα το 2008 και ο κρατικός προϋπολογισμός τέθηκε εκτός ελέγχου το πρώτο τρίμηνο του 2009, ενόψει των διπλών εκλογών στις οποίες οδήγησε την χώρα ο Κώστας Καραμανλής, σε μια προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας.

Ο Κώστας Καραμανλής πέρα από την παταγώδη του αποτυχία να κυβερνήσει τη χώρα, απέτυχε τραγικά να διοικήσει ακόμα και την Κυβέρνηση του, όπως και να ελέγξει το ίδιο του το κόμμα. Παρά τις φωνές που μίλαγαν για περιστολή δαπανών και για συνετή οικονομικά διακυβέρνηση, που υποτίθεται ότι οδήγησαν στις εκλογές του 2007, τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη. Μάλιστα η Νέα Δημοκρατία δεν τόλμησε να υιοθετήσει την πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ για διπλές εκλογές τον Ιούνιο του 2009. Τότε, μια Κυβέρνηση που θα αναλάμβανε στη μέση του οικονομικού έτους, θα είχε την δυνατότητα να οργανώσει με διαφορετικό τρόπο την εκτέλεση του προϋπολογισμού (δυστυχώς όμως όχι και του δανειακού προγράμματος, αφού ο Παπαθανασίου το είχε ήδη υπερβεί!) Φυσικά, είναι υποκριτική η άποψη που λέει: “γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν στήριξε τον Καραμανλή την άνοιξη του 2009 σε μέτρα ευθύνης;” Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή ήθελε να επιβάλει μονομερή μέτρα περιστολής σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές πολιτικές, (εύκολη υλοποίηση και συμβατή με το μοντέλο του ΕΛΚ), τα οποία διαρκώς ανέβαλε από το 2007!

Από την άλλη όμως δεν μπορούσε να τιθασεύσει με τίποτα τους διορισμούς και το κομματικό -σπάταλο- κράτος! Ενώ ο χώρος της δεξιάς ήταν και παραμένει αδύναμος στην προώθηση ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων στο κράτος/γραφειοκρατία και το παραγωγικό μοντέλο που θα οδηγούν στην «απο-καρτελοποίηση» της οικονομίας, στην ισόρροπη-δίκαιη ανάπτυξη και την ενίσχυση της περιφέρειας με άξονα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των «τόπων». Συνεπώς, η στήριξη του ΠΑΣΟΚ στο «κενό» του Κώστα Καραμανλή θα ήταν απλά ένα τρικ, ώστε το ΠΑΣΟΚ να ταυτιστεί με τη ΝΔ, χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα για το λαό και κυρίως για την προοπτική της χώρας! Άλλωστε, ο Κώστας Καραμανλής διατυμπάνιζε ότι είχαμε “θωρακισμένη οικονομία”, ενώ απλά αναζητούσε ένα προπέτασμα για να καλύψει όλα τα ψέματα που έλεγε τον ελληνικό λαό (…από το 2002 & μετά…)

Με βάση τα παραπάνω, και την χαμένη διετία (για μέτρα) ή πενταετία (για μεταρρυθμίσεις) τα μέτρα λιτότητας και εν γένει η οικονομική δυστοκία στην αγορά για μερικά χρόνια δεν μπορούσε να αποφευχθεί με κανένα τρόπο, μετά τον Ιούλιο του 2009. Σίγουρα όμως θα μπορούσε να γίνει εθνική προσπάθεια να αποφευχθεί το μνημόνιο! Αυτή η εθνική προσπάθεια έπρεπε να ξεκινήσει από τον Κώστα Καραμανλή, λέγοντας την πλήρη αλήθεια εγκαταλείποντας την εξουσία τον Ιούνιο του 2009. Αλήθεια που δεν τόλμησε να πει ούτε τον Μάρτιο, ούτε τον Ιούνιο, ούτε φυσικά τον Σεπτέμβριο του 2009! Στην συνέχεια ως αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη, απαιτούνταν η εσωτερική πολιτική συναίνεση και η αρωγή των εταίρων. Αρωγή σε δυο επίπεδα! Σε επίπεδο μιας ασπίδας δηλώσεων για την προστασία του Ευρώ και κάθε χώρας που θα κινδυνέψει, και σε επίπεδο θεσμών εντός της ΕΕ με ενεργοποίηση της ΕΚΤ σε πρώτη φάση.

Τα παραπάνω ήταν η επιδίωξη του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου. Να ειπωθεί η αλήθεια, σε λαό και εταίρους για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, και να διαμορφωθεί ευρωπαϊκή ασπίδα για την Ελλάδα. Το δεύτερο κατ' ουσία το αρνήθηκε στην πρώτη φάση η κ. Μέρκελ, παρά τις πιέσεις ακόμα και του Σαρκοζί. Έτσι, ενώ απλόχερα η ΕΕ και οι θεσμοί της παρείχαν “ασπίδα ψεύδους” και “ιδεολογικο-κομματικής αλληλεγγύης” στην δεξιά Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, αρνήθηκαν την «ασπίδα», μετά την «αλήθεια», και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην Ελλάδα. Μάλιστα, τόσο διεθνή όσο και εγχώρια κέντρα αξιοποίησαν αυτή την αλήθεια και την ταυτόχρονη άρνηση ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, (που με ορισμένες δηλώσεις μετατρεπόταν σε επίθεση) ενάντια των απλών Ελλήνων. Στόχος τους να απαιτήσουν τα σκληρά μέτρα που είχε υποσχεθεί στο παρασκήνιο ο Καραμανλής. Αλλά και να επιτεθούν ιδεολογικά στο “κράτος”, στη βάση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων και όχι στο «κακό κράτος» στη βάση απαίτησης μεταρρυθμίσεων επειδή έχει δομηθεί στρεβλά.)

Δυστυχώς αυτή η κατάσταση σε επίπεδο Ευρώπης δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Ακόμα και αν το ΠΑΣΟΚ έπαιρνε τα μέτρα του Ιανουαρίου-Μαρτίου 2010, το Νοέμβριο του 2009 δεν θα κέρδιζε την ευρωπαϊκή προστασία. Οι δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων αποδεικνύουν ότι επιζητούσαν μια “τιμωρητική αλληλεγγύη”. Δηλαδή βοήθεια μόνο με επώδυνες θυσίες και φυσικά ιδεολογικά κατευθυνόμενες προς τα δεξιά, μια και πίστευαν ότι ήταν μόνο ελληνική ευθύνη (της Κυβέρνησης Καραμανλή) ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός και ότι η Ελλάδα προκάλεσε την κρίση του Ευρώ! Παράλληλα, η Μέρκελ επέλεξε στρατηγικά να αξιοποιεί την κρίση και την οικονομική αδυναμία πολλών χωρών για να εισάγει στην Ε.Ε. θεσμούς και διαδικασίες που μακροπρόθεσμα θα διασφαλίζουν μεν την δημοσιονομική πειθαρχία και τη νομισματική σταθερότητα, αλλά λόγω της ανομοιογένειας των οικονομιών και της χρηματοδοτικά “αδύναμης” πολιτικής συνοχής, θα συντηρούν την φτώχεια, θα οδηγούν στην παθητική «δορυφοροποίηση» των αδύναμων χωρών, με ενδεχόμενο μακροπρόθεσμα να τις οδηγήσουν ακόμα και σε παραγωγική κατάρρευση.

Επιπρόσθετα, αυτό που ήταν ακόμα πιο δύσκολο να προβλεφθεί ήταν το κλείσιμο των αγορών για την Ελλάδα. Κλείσιμο που είναι προφανές ότι δεν οφειλόταν μονοδιάστατα στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Γι' αυτό και είναι αστεία η άποψη ότι «…το μνημόνιο το έφερε το έλλειμμα του 12,6% επί του ΑΕΠ” ή “αν είχε ανακοινωθεί όσο το είχε προβλέψει τον Σεπτέμβριο ο Πρόεδρος της ΤτΕ (~10++%) τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα…». Η κατάσταση ήταν τραγική από τις αρχές του 2009, όπου η Κυβέρνηση Καραμανλή δανείστηκε ~57 δις σε 6 μήνες, όταν το προβλεπόμενο ετήσιο δανειακό πρόγραμμα του 2009 ήταν 40 δις. Τότε όμως ήταν υπαρκτή η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ...δια της σιωπής και της συγκάλυψης! (Ακόμα και ο Στάινμπουργκ, σήμερα υποψήφιος καγκελάριος του αντιπολιτευόμενου SPD, τότε απλά πρώην Υπουργός Οικονομικών, είχε κάνει τότε δηλώσεις υπέρ της με κάθε κόστος προστασίας του €, για να μην κλονιστεί η Ελλάδα και η Ευρώπη).

Ακόμα λοιπόν και με έλλειμμα 10%+ η στάση των Ευρωπαίων αξιωματούχων (της δεξιάς) έναντι μιας προοδευτικής Κυβέρνησης, και συνακόλουθα η αντίδραση των αγορών σε αυτή την αντιευρωπαϊκή στάση της δεξιάς, (και όχι ενάντια στην Ελλάδα) ήταν δεδομένη. Συνεπώς, είναι αδιανόητο, σήμερα, στη δημόσια συζήτηση, αλλά κυρίως εντός του ΠΑΣΟΚ να μην έχει αποτιμηθεί με ρεαλισμό εκείνη η περίοδος και να εξακολουθούν να κυκλοφορούν σενάρια, είτε για εσκεμμένες επιλογές της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είτε για επιλογές που αν γίνονταν τον Οκτώβρη-Νοέμβρη του 2009 θα απέτρεπαν την δημιουργία του προσωρινού ευρωπαϊκού (& όχι προσφυγή σε πρόγραμμα του ΔΝΤ) μηχανισμού στήριξης και την προσφυγή της χώρας σε αυτόν...

4. Τέλος το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ επιβάλλεται να απαντήσει με ειλικρίνεια ποιες είναι οι κοινωνικές ομάδες τις οποίες επιδιώκει να εκπροσωπήσει και ποιες είναι οι παραγωγικές συμμαχίες που επιδιώκει να οικοδομήσει. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να πορευτεί ούτε με τις δυνάμεις του κρατικοδίαιτου μεταπρατικού επιχειρείν, ούτε με αυτές του συντεχνιακού καταναλωτισμού. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να εμπνεύσει την μορφωμένη ελληνική νεολαία και της δυναμικές παραγωγικές δυνάμεις του ελληνισμού που ασφυκτιούν από το μοντέλο κράτους που έχουν επιβάλει μερικές οικογένειες σε αυτή τη χώρα, από κοινού με τις ελίτ συγκεκριμένων (κλειστών) επαγγελματικών κλάδων. Ταυτόχρονα επιβάλλεται να εκπροσωπήσει τη νέα ομάδα μη προνομιούχων που προέρχονται κυρίως από τον χώρο της μισθωτής εργασίας και τους ανέργους. Αυτή η ομάδα πλήττεται περισσότερο από την κατάρρευση του «παλαιού» παραγωγικού μοντέλου και αυτή η ομάδα κινδυνεύει περισσότερο αν το «νέο μοντέλο» αντιγράψει το παλιό (κάτι το οποίο στην ουσία επιδιώκει να κάνει η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά) με απλή ανακατανομή ρόλων και ισχύος στο επίπεδο των «μεγιστάνων» και μεταφορά πλούτου από τις ανάγκες των πολλών για επιβίωση στην ανάγκη των λίγων για ισχυροποίηση στο νέο περιβάλλον.

Προκειμένου, το ΠΑΣΟΚ να επικοινωνήσει με αυτές τις δυνάμεις και στη συνέχεια να κτίσει μια νέα σχέση εμπιστοσύνης πάνω στην οποία θα στηριχτεί για να προωθήσει αλλαγές τόσο επί της ασκούμενης κοινωνικής πολιτικής, αλλά κυρίως επί των μεταρρυθμίσεων, απαιτείται αλλαγή προσώπων. Η γενιά της υποχώρησης έναντι των ιδεών του ΕΛΚ δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα σε αυτή τη πορεία. Επίσης επειδή μαζί με την προηγούμενη γενιά στελεχών έχουν συνδεθεί τόσο πολύ με το αποτυχημένο μοντέλο επιχειρηματικότητας-κράτους-συνδικαλισμού δεν έχουν την αξιοπιστία, αλλά και το ηθικό ανάστημα να οδηγήσουν/χτίσουν μια τέτοια πορεία.

Αυτή η αλλαγή προσώπων δεν μπορεί να γίνει με απολιτικά χαρακτηριστικά, με λογικές «οικογενειοκρατίας», ή μέσα από γραφεία νομής εξουσίας και μέσα από ανταγωνισμούς ψήφων ή «τοπικής» επιρροής. Επιβάλλεται να γίνει πολιτικά και να απαντάει στο ζήτημα της οργάνωσης και διαμόρφωσης ενός νέου κόμματος με τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται παραπάνω και με σαφείς ιδεολογικούς και πολιτικούς στόχους, αλλά και διαχωριστικές γραμμές τόσο από την δεξιά σε όλες τις εκφάνσεις της, όσο και από τον λαϊκισμό της “αριστεράς”.

Αυτά τα δυο ζητήματα (συμμαχιών και αλλαγής προσώπων) είναι αυτά που αναλόγως με το πως θα επιλυθούν θα διαμορφώσουν την φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ και θα καθορίσουν την μελλοντική του πορεία. Αντίθετα, δυστυχώς ή ευτυχώς, το δίλημμα “μέσα ή έξω από την Κυβέρνηση” είναι ακόμα ένα ψευτοδίλημμα που επιβάλει στον διάλογο εντός του ΠΑΣΟΚ η γενιά του χτες. Παρόμοιας προσέγγισης είναι και ο “θαυμασμός” προς τον Σαμαρά ή η αναζήτηση ενός καινούριου οχήματος (κόμματα) που θα γεμίσει με παλιά υλικά. Όλη αυτή η “αναζήτηση” εκφράζει τον διακαή πόθο του συστήματος εξουσίας που διαμορφώθηκε μετά το 1989 (επιχειρηματίες, ΜΜΕ, στελέχη με μακρά κυβερνητική θητεία, κλπ) για κόμματα “επικοινωνιακού σωλήνα” στον χώρο της κεντροδεξιάς, τα οποία θα υπηρετούν τις στρατηγικές τους επιλογές, με συνθήματα και απλουστεύσεις.

Στο πλαίσιο αυτό βολεύονται με την ύπαρξη ενός παρόμοιου μορφώματος προς τα αριστερά και την δημόσια απαξίωση του ΠΑΣΟΚ από στελέχη που φέρουν την “ιστορική” σφραγίδα του, αλλά δεν έχουν κρατήσει σχεδόν τίποτα από την ψυχή του! Αυτή η γενιά του αποτυχημένου παραγωγικού μοντέλου και της ένταξης στην ΟΝΕ στηριγμένη σε πήλινα πόδια, επιχειρεί με συνθήματα και επιφανειακές προσεγγίσεις να διατηρήσει τα κεκτημένα της εντός του κομματικού “συστήματος” και στην ουσία να προστατέψει νησίδες του οικονομικού μοντέλου που κατέρρευσε!

Έτσι στο ψευτοδίλημμα της συμμετοχής στην Κυβέρνηση η θέση του ΠΑΣΟΚ οφείλει να είναι ξεκάθαρη. Η σημερινή Κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζεται σαν μια Κυβέρνηση όπου τα κόμματα πορεύονται μόνο με βάση τον προγραμματικό τους λόγο. Η σημερινή Κυβέρνηση πρέπει να δρομολογήσει τις συνθήκες εξόδους της χώρας από τη κρίση, αλλά κυρίως έκτακτες πολιτικές ανακούφισης της κοινωνίας μέσο της αναμόρφωσης του κοινωνικού κράτους. Σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαμορφώσει την δομή της οικονομίας, της παραγωγής, του κράτους και της κοινωνίας για την περίοδο μετά την κρίση. Η επόμενη μέρα της χώρας δεν μπορεί να είναι προϊόν συμβιβασμού! Οφείλει να είναι προϊόν δημιουργικής αντιπαράθεσης ιδεών. Από τη μια οι ιδέες της συντήρησης, της οικονομίας των καρτέλ-παρασιτισμού και της δήθεν ουδέτερης προσαρμογής στα δεδομένα και από την άλλη οι ιδέες της προόδου, της εμβάθυνσης της δημοκρατίας, της ανοιχτής παραγωγικής ανασυγκρότησης και της δίκαιης κοινωνίας. Η «Κυβέρνηση Σαμαρά» δεν είναι μια κυβέρνηση προγραμματικής σύγκλισης και μακράς πνοής. Είναι μια Κυβέρνηση διαχείρισης αναγκαστικών πολιτικών, στα πλαίσια της στρατηγικής που επέλεξε το ΠΑΣΟΚ το 2010, και εξισορρόπησης των αντιθέσεων σε μια κοινωνία που εξωθείται στα άκρα από ανεύθυνες ρητορείες και που εξωθείται να αποδεχτεί την βία ως εργαλείο επίτευξης λύσεων.

Όλα τα παραπάνω ως διαπιστώσεις, θέσεις και ζητούμενα θα κρίνουν αν το 9^ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα είναι αφετηρία μιας ανοδικής πορείας και αν η μεγάλη δημοκρατική παράταξη θα καταφέρει να παίξει τον ρόλο που της επιφυλάσσει η ιστορία μετά από μεγάλες κρίσεις. Τα χρόνια που πέρασαν έδειξαν ότι το ΠΑΣΟΚ παρότι δεν απέτυχε στην διαχείριση της κρίσης (η χώρα δεν έζησε τα χειρότερα, διατηρεί την θεσμική της οργάνωση και παραμένει στην Ε.Ε.)…δεν πέτυχε κιόλας… Δεν πέτυχε γιατί πολλά στελέχη του είναι εγκλωβισμένα στα «δεσμά» και τις εξαρτήσεις του χτες. Δεν πέτυχε γιατί πολλά στελέχη του αντιλαμβάνονται -ακόμα και σήμερα- την πολιτική και το κόμμα/-τα, μέσα από τις δικές τους επιδιώξεις. Δεν πέτυχε γιατί εδώ και 2 δεκαετίες το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κάνει ουσιαστική ανανέωση στο πολιτικό του δυναμικό!

Επειδή, η «εγκυμοσύνη» του καινούριου δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί είναι ή ώρα μιας νέας γενιάς, που έχει βιώσει όλες τις κοσμογονικές εξελίξεις των τελευταίων 20 ετών, χωρίς τις αγκυλώσεις του παρελθόντος αλλά και χωρίς το δέος του “νεοφώτιστου”, να την ολοκληρώσει. Δηλαδή να αναλάβει την τύχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., και τις τύχες της χώρας...ιδιαίτερα τώρα που πλήττεται από την συσσωρευμένες αποτυχημένες επιλογές πολλών ετών!

Πετράκης Μανώλης

Μέλος Γραμματείας ΝΟΕΣ Ηρακλείου

υπεύθυνος Επικοινωνίας-Τύπου, υπεύθυνος ΔΟΕΣ Βιάννου

http://mgpetrakis.blogspot.com

ΠΡΟΟΔΟΣ - ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ!

Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι στην Ελλάδα αυτό που βιώνουμε δεν έχει σχέση με μια ταξική προσέγγιση όπως κάνει το ΚΚΕ και κάποια τμήματα της κομμουνιστογενούς αριστερά! Η Ελλάδα δεν είναι πεδίο μιας παγκόσμιας ταξικής σύγκρουσης όπως στη Ρωσία πριν ένα αιώνα ή στην Γαλλική ή ακόμα και στην Αμερικάνικη επανάσταση! Τα ζητήματα των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κοινωνικοοικονομικού συστήματος έχουν κριθεί (στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον)! Απλά επιβάλλεται σε κάθε περίοδο τεχνολογικής εξέλιξης, αλλά και γενικότερα σε κάθε περίοδο ανθρώπινης-ιστορικής εξέλιξης να προσαρμόζονται στα νέα μέσα/δεδομένα/συνθήκες. 

Αυτή η απαίτηση εξακολουθεί να χωρίζει τις πολιτικές οικογένειες σε "συντηρητικές" και "προοδευτικές"!

Στην Ελλάδα κρίνεται το μοντέλο δημοσιονομικής προσαρμογής & ανάπτυξης, μετά από άστοχες οικονομικές, αναπτυξιακές και θεσμικές (οργάνωση του κράτους, της πολιτικής & της δικαιοσύνης) εγχώριες πολιτικές, στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού! Αυτό που εφαρμόζεται είναι το δεξιό, μονεταριστικό, νεοφιλελεύθερο, περιοριστικό μοντέλο που προωθεί η Ευρωπαϊκή δεξιά και οι "εξαρτημένοι" και "δοτοί" γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Ένα μοντέλο που βλέπει τα ζητήματα στατικά/λογιστικά και όχι προοπτικά/κοινωνικά! Ένα μοντέλο που επειδή επιβάλλεται υπερεθνικά δεν κρίνεται δημοκρατικά! (Αυτή είναι η θεσμική ατέλεια της ΕΕ, που κάνει τους προοδευτικούς να μιλάνε για περισσότερη Ευρώπη: με ομοσπονδιακή εξουσία/ηγεσία που θα είναι εκλεγμένη και όχι όπως σήμερα που είναι έρμαιο συσχετισμών κρατών)

Η απάντηση σε αυτό το μοντέλο είναι μια προσέγγιση "τύπου Ομπάμα", πιο αναπτυξιακή, πιο "επιθετική" προς τα εμπρός! Στις ΗΠΑ όπου γεννήθηκαν όλες οι σύγχρονες οικονομικές θεωρίες η μάχη αυτή γίνεται πάντα στο επίπεδο των προεδρικών εκλογών και στην κατάρτιση του προϋπολογισμού (όταν ένα κόμμα δεν έχει την πλειοψηφία). Στην Ελλάδα αυτή η μάχη έχει γίνει μόνο 3 φορές (1981, 1990, 1993) μεταπολιτευτικά! Όλες οι άλλες εκλογικές αναμετρήσεις ήταν φτωχές πολιτικά και ιδεολογικά και στηρίχτηκαν σε ρουσφετολογικές πολιτικές, μικρο-εξυπηρετήσεις, υποσχέσεις και κλαδικά προνόμια (1996, 2000, 2004, 2007). 

Σήμερα επιβάλλεται να ξαναδοθεί αυτή η μάχη! Αυτή η μάχη γίνεται και θα γίνεται για πολλά χρόνια στα πλαίσια του "καπιταλισμού" (αυτό κρίθηκε!) Αν αυτό το καταλάβουν οι πολίτες τότε θα κατανοήσουν ότι η Κυβέρνηση της αριστερά εκτός από το ότι είναι μια απάτη...είναι και επικίνδυνη! Επικίνδυνη γιατί μπορεί να μας θέσει εκτός πραγματικού ιστορικού πλαισίου! Να θεωρηθεί μια νίκη/ρεβάνς για "πολιτικές θεωρίες" που έκλεισαν 30 χρόνια πριν και στην Ελλάδα κρίθηκαν (βίαια και αντιδημοκρατικά) 50-70 χρόνια πριν!

Η μάχη λοιπόν με όρους πολιτικούς, ιστορικούς, οικονομικούς & κοινωνικούς πρέπει να γίνει σε ευρωπαϊκό πλαίσιο και να αφορά το μέλλον της ευρωπαϊκής κοινωνίας! Αν θα κάνει βήματα προς την πρόοδο ενάντια στο συντηρητικό "προτεσταντικό" μοντέλο κοινωνίας & οικονομίας ή θα βαλτώσει σε μια στατική, λογιστική, αντικοινωνική προσέγγιση, χωρίς αναπτυξιακό όραμα! Η πρόοδος στην Ευρώπη, τόσο σε εθνικό επίπεδο (δημοκρατικό, θεσμικό, κοινωνικό, οικονομικό), όσο και σε επίπεδο Ε.Ε. είναι ταυτισμένη με την σοσιαλδημοκρατία! 

Οι πολίτες που "ήταν ΠΑΣΟΚ" μη παγιδεύονται από σειρήνες και αναλύσεις "μηρυκαστικών" (δημοσιογράφων). Τίποτα δεν έχει αλλάξει! Μόνο το πεδίο (ένα μικρότερο ΑΕΠ, που αναγκαστικά μειώνει το "κομμάτι" όλων επί της εθνικής πίτας) και το πλαίσιο (διεθνή εποπτεία, γιατί απέτυχε διαχειριστικά η εθνική πολιτικοοικονομική ελίτ) που ασκείται η (λάθος) πολιτική! Αυτό που χρειάζεται να αλλάξει δεν είναι τα κόμματα...ως επιλογή ψήφου, αλλά το μοντέλο και τα πρόσωπα! 

Χρειάζεται μια αστική (δομική) πολιτική, θεσμική, κοινωνική, οικονομική μεταρρύθμιση, που μπορεί να γίνει μόνο από μια επόμενη γενιά πολιτικών, επιχειρηματιών, ακαδημαϊκών, ενεργών πολιτών...και όχι από τη γενιά των "επαγγελματιών" ή των "συνταξιούχων" της μεταπολίτευσης! Ταυτόχρονα χρειάζεται ένα πλαίσιο αξιών και αρχών που θα έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι ...την ύλη!

ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ μεταξύ Ευρωπαϊκού Κεφαλαίου και ιδεολογικών εκπροσώπων του!

"Τολμάω" να ξανα-ισχυριστώ ότι εδώ και μεγάλο διάστημα διεξάγεται ένα στημένο παιχνίδι μεταξύ ευρωπαϊκής δεξιάς (Γερμανίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, Φιλανδίας, Σουηδίας) και των οίκων αξιολόγησης με "εργαλείο" τα χρέη των υπολοίπων χωρών και το κόστος δανεισμού...

Οι οίκοι επικαλούμενοι την επισφάλεια των "χρεών" των περισσοτέρων χωρών μειώνουν την "αξιολόγηση" τους. Αυτό οδηγεί σε αύξηση των επιτοκίων και σε δυσκολίες δανεισμού! Αυτή την δυσκολία προθυμοποιούνται να "απαλύνουν" ή να "πολεμήσουν" η ΕΕ και η ΕΚΤ...αλλά υπό την προϋπόθεση μεταρρυθμίσεων και λιτότητας τις οποίες απαιτεί με πολιτικούς όρους η Ευρωπαϊκή δεξιά!

[Βέβαια ποτέ δεν δίνουν οριστική λύση και πάντα το πρόβλημα σέρνεται ....Τυχαίο? Δε νομίζω!]

Κοινή όμως κατεύθυνση όλων των πιέσεων είναι η μείωση των κοινωνικών δαπανών και η μείωση του εργασιακού κόστους... που όμως δεν "θεραπεύουν" τα δημοσιονομικά προβλήματα...αλλά προωθούν κυρίως την ανταγωνιστικότητα/κέρδη των επιχειρήσεων!

Έτσι με αυτή την συμπαιγνία η φιλελεύθερη δεξιά με βραχίονα την "Επιτροπή" επιβάλει την πολιτική της ατζέντα ως μονόδρομο...

Έτσι όταν αυτή δανείζεται (Γαλλία-Γερμανία) οι "δανειστές" (οίκοι-τράπεζες) επιβραβεύουν την πολιτική επιτυχία στην προώθηση της νεο-φιλελεύθερης ατζέντας!

Ταυτόχρονα η ΕΚΤ δανείζει με επιτόκιο κάτω από 1% τις τράπεζες (πρόσφατα 489εκ. €) οι οποίες δανείζουν τα κράτη με 3% ως 7,5% (μέχρι σήμερα)!

Όσα έχουν δεξιές ή νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις δανείζονται με λογικά ή χαριστικά επιτόκια! Όσα κράτη έχουν Κυβερνήσεις που πρέπει να πείσουν τους λαούς τους για θυσίες (Ιταλία-Ισπανία) δανείζονται με ακριβά (7%) ή εκτινάσσονται εκτός αγορών (Ελλάδα, Πορτογαλία, όπου οι αντιδράσεις είναι μεγαλύτερες).

Η Ιταλία έχει πλεονασματικό προϋπολογισμό! (Δηλαδή αυτό που θέλουμε εμείς να πετύχουμε για το 2012). Η Γαλλία ΟΧΙ! Η πρώτη δανείζεται με 7% και εισηγείται 24 λειτουργία των καταστημάτων!!! Η άλλη δανείζεται με 1% και ετοιμάζεται για εκλογές τον Μάιο! (όπου κρίνεται το μέλλον των "Μερκοζύ").

Αν λοιπόν αυτό δεν είναι μια συνωμοσία της ευρωπαϊκής δεξιάς με το ευρωπαϊκό τραπεζικό-επιχειρηματικό κεφάλαιο, ώστε οι μεν να κερδίζουν πολιτικά από τον "μονόδρομο" (και να τους βοηθάνε και προεκλογικά-βλ. Γαλλία), οι δε ζεστό δημόσιο χρήμα μέσα από την ΕΚΤ και τους τόκους και οι τρίτοι "διάλυση" της εργασιακής νομοθεσία και του κοινωνικού κράτους...τότε τι είναι? Σύμπτωση?

Σύμπτωση ότι Ιταλία και Ελλάδα έχουν υπηρεσιακή Κυβέρνηση με δεξιούς και Ισπανία-Πορτογαλία κεντροδεξιές με "αλλαγή" πριν τη λήξη της θητείας των εκλεγμένων Κυβερνήσεων τους?

Σκέψεις...και σενάρια, που όμως δεν είναι τελείως "φανταστικά"

Διακινδυνεύω μια πρόβλεψη-σκέψη...

Όλα όσα συμβαίνουν στην χώρα αποτελούν ένα συγκροτημένο εδώ και καιρό σχέδιο οικονομικών συμφερόντων και πολιτικών "μαριονετών"... Το ΠΑΣΟΚ ως αντίληψη και ο ΓΑΠ ως πρόσωπο είναι εμπόδιο στον σχεδιασμό τους να γυρίσουν την Ελλάδα οικονομικά και κοινωνικά -με ή χωρίς Euro - στο 1950. Επιδιώκουν όλη η κρίση (εθνική και διεθνής) να περάσει στη κοινωνία και αυτοί (τραπεζίτες και τζάκια) να συνεχίσουν να κάνουν "business as usual". Μάλιστα χρησιμοποιούν την κρίση, όπως και όλοι οι δεξιοί απανταχού στη γη, ενάντια στον εξισορροπητικό ρόλο του κράτους και στα βασικά στοιχεία που συγκροτούν την πολιτική και δημοκρατική νομιμοποίηση των Κυβερνήσεων και των αποφάσεων τους.

Δυστυχώς, σε αυτό μετέχουν και καριερίστες-στελέχη του ΠΑΣΟΚ που είναι απόλυτα εξαρτημένα! Αν ο ΓΑΠ επιχειρήσει να τα "απομακρύνει"... Αν δουν ότι δεν μπορούν να πετύχουν μια Κυβέρνηση διαφόρων συνδυασμών από τα 4 "συστημικά" κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) και με Πρωθυπουργό επιπέδου "Παπαδήμου, Ψυχάρη...ή καταλληλότερου" δεν θα διστάσουν να πάνε ακόμα και σε "εκτροπή"....τύπου Αιγύπτου (αποπροσανατολισμένη λαϊκή εξέγερση κατευθυνόμενη από blog και f/b...χάος σε δημόσιο και δρόμους...προσωρινό στρατιωτικό συμβούλιο...κυβέρνηση εθνικής ενότητας:δημοσιογράφων, οικονομικών παραγόντων και πολιτικών που θα ιδρύσουν τα νέα κόμματα. Τα γεγονότα της 28ης ήταν μια καλοστημένη πρόβα... Αν η Κυβέρνηση Παπανδρέου συνέχιζε ...στις 25 Μάρτη ίσως και τμήματα του στρατού να παρέβαιναν "αυτοβούλως" με διάφορους τρόπους εντός και εκτός παρελάσεων...).

Φουσκώνουν την οργή του λαού εδώ και καιρό και τον τροφοδοτούν συστηματικά με το "όραμα" της μη αναγνώρισης του χρέους (ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, Πολίτες κατά του Χρέους, κλπ) και το "δίκαιο" αίτημα να τιμωρηθούν οι κλέφτες-πολιτικοί (κινήσεις "ΣΠΙΘΑ", Καζάκη, κ.α.)

Η συνεχής κριτική του MEGA προς την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας, η συνεχής απόδοση δημοσίου λόγου στους απόστρατους, τα γεγονότα στην Σχολή Ευελπίδων, και πολλά άλλα, είναι μηνύματα προς όσους πολιτικούς σκέφτονται να αντισταθούν και προς τον λαό.... Ειδικά το γεγονός στη Σχολή Ευελπίδων -αφού ο φασίστας είναι γιος ταξιάρχου στον Έβρο- δείχνει ότι ήταν σχεδιασμένο και ότι υπάρχει κάλυψη και "κινητικότητα". Οι συμβολισμοί είναι προφανής (και ο Παπαδόπουλος από τον Έβρο ξεκίνησε τα "κατορθώματα" του....)

Βρισκόμαστε μπροστά στο παράδοξο ...η Τουρκία να περιορίζει την επιρροή του στρατού...και η Ελλάδα να τον φέρνει σε πρώτο πλάνο, παράλληλα με την άνοδο της ακροδεξιάς σκέψης και την συνεχή "ωραιοποίηση" της (πάλι από το MEGA)....

Δυστυχώς, τα μεγάλα "εκδοτικά" συγκροτήματα της "δημοκρατικής παράταξης", όπως θέλουν να λέγονται... λειτουργούν πλέον όπως δούλευαν τα "ανάκτορα". Οι επιχειρηματικές οικογένειες που συνεργάζονται πίσω από αυτά, ονειρεύονται σχέδια Μάρσαλ, επενδύσεις, θαλασοδάνεια, κλπ, όπως αυτά που έδινε η "Χούντα" και ο Καραμανλής! Η χώρα πάει "πρόσω ολοταχώς" προς τα πίσω και το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν το έχει κατανοήσει, αλλά πρωτοστατεί στην κακοφωνία και στην "ανιστόρητη" προσέγγιση της εθνικής και διεθνούς πραγματικότητας!

Η "Κυβέρνηση Παπαδήμου" ήταν και είναι στρατηγικό λάθος και πρέπει να τελειώνουμε μαζί της γρήγορα!!! Όπως βγαίνουν διάφοροι "νεόκοποι" και ανιστόρητοι και μιλάνε για το "νέο ΠΑΣΟΚ" και νέους κύκλους μεταπολίτευσης, χωρίς ιδεολογικό περιεχόμενο και ταξικό προσανατολισμό... πρέπει να βγουν και άλλοι και να μιλήσουν για τις πραγματικές και βαθύτερες αξίες που συγκροτούν το ΠΑΣΟΚ... Πολύ βαθύτερες από τον απλό "δημοκρατικό σοσιαλισμό" που επικαλείται ο Κουβέλης... Αυτό μόνο ταιριάζει σε χώρες της Κ.&Β. Ευρώπης που δεν έχουν γνωρίσει "εκτροπές" και εμφυλίους.

Στην Ελλάδα η "δημοκρατία" και η "πατριωτική" διακυβέρνηση δεν ήταν ποτέ αυτονόητα και είναι πάντα στοιχείο αγώνα, διεκδίκησης και επαναβεβαίωσης! Όλα αυτά μαζί είναι το ΠΑΣΟΚ! Πρέπει άμεσα να ανασυνταχθούμε και πρέπει όλοι οι σύντροφοι που νοιώθουν απογοητευμένοι να καταλάβουν ότι αυτά που διακυβεύονται είναι πολύ περισσότερα από μερικές χιλιάδες Euro, καταθέσεις ή ακίνητα που χάνουν/απαξιώνονται... Πρέπει να πιέσουμε τους Βουλευτές μας να πάρουν πρωτοβουλίες και να υπάρξει ακόμα και "αυτο-οργάνωση" μέσα στις οργανώσεις/συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ!

ποΛιτική αδεία: …αυστηρά Παπανδρεϊκο!!!

ποΛιτική αδεία: …αυστηρά Παπανδρεϊκο!!!: Μπορώ να καταλάβω την Εύα, την Τόνια, τη Σούλα, τη (μεταμοντέρνα πια) Βασούλα, αυτό το Καρέ της Χαράς τέλος πάντων που πάνω στο ...πικ...

ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν από την εκλογική Νίκη του ΠΑΣΟΚ, στις 4 Οκτωβρίου 2009. Δύο χρόνια προσπάθειας αντιμετώπισης της Κρίσης, που κληρονόμησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Δύο χρόνια, που η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού (μισθωτοί, συνταξιούχοι, νέοι) σηκώνει το βάρος της προσπάθειας Δημοσιονομικής Εξυγίανσης της χώρας. Αυτό συντελείται μέσω μίας άνευ προηγουμένου περικοπής μισθών και συντάξεων, αλλά και μίας υψηλής φορολόγησης των εισοδημάτων των Ελεύθερων Επαγγελματιών, την ίδια στιγμή που στο όνομα της Εθνικής Προσπάθειας, αναιρούνται κατακτήσεις δικαιωμάτων δεκαετιών και συκοφαντούνται και απαξιώνονται συλλογικότητες, αναγκαίες και χρήσιμες για τη λειτουργία της Δημοκρατίας.

Αυτά τα δύο χρόνια σκληρών και επώδυνων θυσιών, δεν φαίνεται να έχουν πείσει τον Ελληνικό Λαό για την αποτελεσματικότητα των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Δεν έχουν πείσει τον Ελληνικό Λαό, ότι υπάρχει «φως στο τούνελ». Γιατί η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι κρίση δημοσιονομική, αλλά κρίση πολιτική, η οποία οδήγησε στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό της Ελλάδας.

Το πολιτικό σύστημα, που εγκαθίδρυσε η Μεταπολίτευση, μπορεί αφενός να εγκαθίδρυσε την μακροβιότερη περίοδο πολιτικής σταθερότητας στην Πατρίδα μας, αφετέρου όμως γέννησε μία σειρά στρεβλώσεων. Στρεβλώσεων, οι οποίες πυροδότησαν την κρίση την οποία σήμερα βιώνουμε.

1) Δημιούργησε ένα συγκεντρωτικό και σπάταλο κράτος. Ένα κράτος, που εξελίχθηκε σε εχθρό κάθε παραγωγικής προσπάθειας της Χώρας. Ένα κρατικό τομέα στην οικονομία, που ενώ διαθέτει τεράστιες δυνατότητες και απεριόριστους ανθρώπινους πόρους, δεν μπορεί να συμβάλλει στην παραγωγική προσπάθεια του Έθνους.

2) Διαστρέβλωσε το νόημα ύπαρξης συλλογικοτήτων, απαραίτητων για τη λειτουργία της Δημοκρατίας στην καθημερινότητα της, όπως ο Συνδικαλισμός. Έτσι, θεσμοί που δημιουργήθηκαν για να διασφαλίζουν τη συμμετοχή των πολιτών στο σύστημα λήψης αποφάσεων, στην καθημερινή και ομαλή λειτουργίας της Δημοκρατίας, μετατράπηκαν, σταδιακά και κατά τη λειτουργία τους, σε κατεστημένα ιερατεία, διακρινόμενα από έναν αυτισμό, που διευκολύνει σήμερα τον ευτελισμό και εν τέλει την κατάργησή τους.

3) Η προσπάθεια δημιουργίας ενός αποκεντρωμένου κράτους, ευτελίστηκε στη δημιουργία δομών αποκέντρωσης, που λαμβάνουν αρμοδιότητες χωρίς αντίστοιχα έσοδα. Δομών, που μέσα σε ένα καθεστώς αδιαφάνειας, με την εξαίρεση λαμπρών παραδειγμάτων, παράγουν χρέη, ελλείμματα και πολλές φορές σκάνδαλα. Πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα ο νόμος «Καλλικράτης» και η αδυναμία εφαρμογής του στην καθημερινότητα, λόγω του πρόχειρου σχεδιασμού και της μη πρόβλεψης πόρων.

4) Το δικαίωμα στην εργασία, που έχει υποχρέωση η Πολιτεία να διασφαλίζει για τις επόμενες γενιές, μετατράπηκε, στην πορεία, σε ένα πλέγμα πελατειακών σχέσεων, που διασφάλιζε την πρόσβαση στο σπάταλο δημόσιο, για τους πολίτες, αφού η Μεταπολιτευτική Ελλάδα έχασε κάθε στοίχημα ανταγωνιστικότητας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ακόμη και οι λαμπρές προσπάθειες εφαρμογής ενός συστήματος αξιοκρατικών προσλήψεων στο Δημόσιο τομέα, όπως ο νόμος «Πεπονή», φαλκιδεύτηκαν και υπονομεύτηκαν.

5) Το κομματικό σύστημα, και τα ελπιδοφόρα με τη λαϊκή συμμετοχή μαζικά κόμματα και κινήματα, μετατράπηκαν, από τη δεκαετία του 90’ και έπειτα, σε γραφειοκρατικές δομές, που υποτάσσονται είτε στον εκάστοτε αρχηγό, είτε σε χρεωκοπημένα και ξεπερασμένα ιερατεία, χωρίς καμία εξαίρεση.

2009-2011. ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΦΑΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟ

Υπό το βάρος των παραπάνω αναμφισβήτητων συνθηκών, η Ελληνική Κυβέρνηση, προσπάθησε να διαχειριστεί την Κρίση, δυστυχώς όμως, μόνο στη δημοσιονομική της διάσταση.

Η ρητορική μάλιστα που αναδείχθηκε, θεώρησε και θεωρητικοποίησε ως αυτοσκοπό τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, αγνοώντας βέβαια ότι και αν αυτή επιτευχθεί, δεν θα αργήσουμε να εκτροχιαστούμε και πάλι. Οι μεταρρυθμίσεις που προωθήθηκαν, αντιμετώπισαν τα προβλήματα στενά στη δημοσιονομική τους διάσταση. Το αποτέλεσμα είναι και οι προσδοκώμενες δημοσιονομικές επιδόσεις να μην επιτευχθούν και να υποβαθμιστούν περαιτέρω βασικά Δημόσια κοινωνικά αγαθά, όπως η Παιδεία και η Υγεία.

Κατά συνέπεια η εφαρμοζόμενη πολιτική δεν μπορεί να μας βγάλει από το φαύλο κύκλο της ύφεσης. Εκτός αν αποδεχόμαστε, ότι θα λάβει χαρακτηριστικά μόνιμα η υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής των Ελλήνων. Εκτός αν αποδεχόμαστε μία κοινωνία με κατώτερη τάξη, που θα υποβάλλεται σε θυσίες και ανώτερη τάξη, η οποία θα απολαμβάνει προνόμια. Δηλαδή μία κοινωνία του 1/3, στην καλύτερη εκδοχή της.

Προφανώς μία χώρα στην οποία οι αριθμοί θα ευημερούν και οι άνθρωποι θα πένονται και θα δυστυχούν, δεν είναι η Ελλάδα που η δική μας Γενιά οραματίζεται. Δεν είναι η Ελλάδα που θέλουμε να κληρονομήσουμε στα παιδιά μας.

Τούτο συνέβη υπό το φως κάποιων βασικών ελλειμμάτων, που είχε ο χειρισμός της κατάστασης την τελευταία διετία:

1) Υπήρξε μία μονοσήμαντη διαπραγμάτευση επί του χρέους, η οποία αγνοεί ότι ο δημοσιονομικός χειρισμός, είναι μεν σημαντικός αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Η δημοσιονομική πολιτική αποτελεί εργαλείο για τις Αλλαγές που θέλεις να κάνεις. Η δε διαπραγμάτευση έγινε υπό το βάρος μίας διαλυμένης οικονομίας, που βρισκόταν ήδη σε ύφεση και αναπτυξιακό τέλμα και με μια δημόσια διοίκηση αδύναμη να ανταποκριθεί στις ανάγκες.

2) Δεν προβλήθηκε ένα δομημένο και συνεκτικό σχέδιο πολιτικών αλλαγών, το οποίο θα άλλαζε την Ελληνική Κοινωνία, και την προοπτική της. Αντίθετα θεωρήθηκε, ότι οι Δημοκρατικοί Θεσμοί είναι η αιτία του προβλήματος, και όχι η στρεβλή λειτουργία τους, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε λύσεις που υιοθετούνται, χωρίς συλλογική συμμετοχή. Σε λύσεις που καταργούν τη Δημοκρατία στην καθημερινότητά της.

3) Ελλείψει εποπτικών και ελεγκτικών μηχανισμών, το βαρύ φορτίο της Κρίσης το σηκώνουν τα συνήθη υποζύγια, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι καθώς και οι ελεύθεροι επαγγελματίες με εμφανή εισοδήματα. Αντίθετα, όσοι φοροδιέφευγαν και εισφοροδιέφευγαν εξακολουθούν να το κάνουν. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Παρατεταμένη ύφεση και αδυναμία επίτευξης των όποιων στόχων.

4) Υπό το φως των παραπάνω, η διαπραγμάτευση και η πολιτική της Πατρίδας μας αναλώνονται στην αντιμετώπιση του άγχους εκτόξευσης του κόστους του δανεισμού και των ασφαλίστρων ασφάλισης του Ελληνικού Χρέους. Αυτό όμως δεν είναι Πολιτική. Πολιτική, σήμερα, είναι να διαπραγματευτείς εξ’ αρχής τη θέση της Ελλάδας στο Διεθνές σύστημα, τη διασφάλιση των Δικαιωμάτων της και την κατοχύρωση της Προοπτικής της. Αυτό όμως απαιτεί Σχέδιο και Κεφάλαιο Αξιοπιστίας. Αυτό απαιτεί Όραμα για την Ελλάδα του 2020.

5) Μολονότι είναι ήσσονος σημασίας, πρέπει να σημειωθεί και κάτι ακόμη. Δυστυχώς, στη δύσκολη περίοδο που είχαμε μπροστά μας, αποφασίστηκε ο εξοβελισμός του ΠΑΣΟΚ, ως συλλογικού υποκειμένου, από την προσπάθεια εξόδου από την Κρίση. Επιλέχθηκε η περαιτέρω απονεύρωσή του, με αποτέλεσμα σήμερα την προσπάθεια να την κάνει μία κεντρική κυβερνητική γραφειοκρατία, η οποία φαντάζει απομονωμένη από την Κοινωνία και το Λαό. Πολλές φορές μάλιστα, απέναντι από το Λαό, χωρίς συλλογικό υποκείμενο να υπερασπίζεται την πολιτική αυτή.

6) Συνέπεια της έλλειψης παραγωγής πολιτικής από ένα συλλογικό υποκείμενο, είναι η ανάδειξη δύο καταστροφικών ρευμάτων στην Ελληνική Κοινωνία, που οριζόντια διαπερνούν το πολιτικό σκηνικό. Από τη μία των φανατικών οπαδών της πολιτικής που επιβάλλει η Τρόικα. Αναδεικνύουν μάλιστα τον εαυτόν τους, ενδυόμενοι την τήβεννο της σοβαρότητας και υπευθυνότητας, σε απηνείς διώκτες του Ελληνικού Λαού. Από την άλλη των Λαϊκιστών, που ούτε λίγο είτε πολύ, λένε ότι καλώς συνέβαινε ό,τι συνέβαινε. Αυτών που δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη να υπάρξουν βαθιές δομικές Αλλαγές, προς το συμφέρον του Ελληνικού Λαού.

Απέναντι και στα δύο ρεύματα είναι η ώρα να πούμε ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ! Η Ελλάδα μπορεί! Μπορεί να έχει καλύτερο μέλλον από αυτό που σήμερα προδιαγράφεται. Μπορεί να υπάρξει ένα σχέδιο Ελπίδας και Ανάτασης. Γιατί ή σωτηρία της χώρας και η αναγκαία Εθνική Συμφιλίωση, δεν επιτυγχάνονται με το Λαό συκοφαντούμενο και στο απόσπασμα. Επιτυγχάνεται με το Λαό Συμμέτοχο και Πρωταγωνιστή των Αλλαγών. Αυτά τα δύο χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, η υλοποίηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών, με έμφαση στην οικονομία της αγοράς, οδήγησε τους Λαούς στην ύφεση και την εξαθλίωση.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Εμείς, σε αντίθεση με άλλους, δεν κρύβουμε την πολιτική μας ταυτότητα. Είμαστε Δημοκράτες Σοσιαλιστές, είμαστε ΠΑΣΟΚ. Απευθυνόμαστε, όχι σε εκτός ΠΑΣΟΚ σχήματα και δυνάμεις, αλλά στις δυνάμεις αυτές που σύμπτυξαν και δημιούργησαν το μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα Αλλαγής στην Ελληνική Κοινωνία. Τις δυνάμεις, που διατύπωσαν την ανάγκη για αναδιανομή του πλούτου, εκσυγχρονισμό των δομών του Κράτους και ανατροπής της αντίληψης, που είχε διαμορφώσει επί δεκαετίες η Δεξιά.

Πιστεύουμε, ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι ο πρωταγωνιστής της προσπάθειας υπέρβασης της Κρίσης. Πρέπει να είναι ο πυλώνας του πολιτικού συστήματος, που με υπευθυνότητα αλλά και αυτοκριτική, θα προτείνει και θα πείσει για τις λύσεις που υπάρχουν.

Πιστεύουμε σε ένα αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ. Ένα αναγεννημένο Λαϊκό Κίνημα με συλλογικότητα και εσωτερική δημοκρατία. Ένα Κίνημα που θα αποτελεί το συλλογικό διανοητή, που θα αφυπνίσει την κοινωνία. Θα της δώσει ελπίδα. Θα την οδηγήσει Μπροστά.

Πιστεύουμε στις δυνατότητες που έχει ο Λαός μας και η Πατρίδα μας, για να βγει από την Κρίση. Πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να πάει μπροστά. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Αγώνας είναι εύκολος. Ότι η προσπάθεια είναι σύντομη. Όχι. Αντίθετα ξέρουμε ότι ο Αγώνας είναι μακρύς. Ξέρουμε ότι ο Αγώνας είναι, για τη Γενιά μας και για την Ελλάδα που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Είμαστε Πατριώτες. Ξέρουμε ότι είναι πατριωτική ευθύνη να πούμε την Αλήθεια, και να αγωνιστούμε για να ζήσει η Γενιά μας και οι επόμενες Γενιές σε μία Αναγεννημένη Πατρίδα. Περήφανη, Δημοκρατική, Ανεξάρτητη. Για αυτό και είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε τον Αγώνα αυτό.

Ξέρουμε και έχουμε βαθιά συνείδηση, ότι ο αγώνας που δίνουμε, είναι να γίνει η Επαναστατική αυτή Αλλαγή, η οποία, στην κυριολεξία, θα χτίσει εξ αρχής το οικοδόμημα του Ελληνικού Κράτους. Η Ελλάδα χρειάζεται μία Επαναστατική Αλλαγή με σχέδιο, που θα γίνει Μαζί με το Λαό, για το Λαό.

Οι κύριοι άξονες του σχεδίου Ελπίδας και Αλλαγής είναι οι εξής:

1) Πολιτική Αλλαγή του τρόπου διεύθυνσης της χώρας. Χρειαζόμαστε ενδυνάμωση της Πολιτικής μας Δημοκρατίας. Αναβάθμιση του ρόλου της Βουλής. Σταθερός Εκλογικός Νόμος. Ανάδειξη και ενδυνάμωση των βάθρων καθημερινής άσκησης της Δημοκρατίας, όπως ο Συνδικαλισμός. Αλλαγή του τρόπου λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων, ώστε να είναι σύγχρονοι συλλογικοί πολιτικοί θεσμοί και όχι αρχηγικοί σχηματισμοί. Αποδυνάμωση των αρμοδιοτήτων της Εκτελεστικής Εξουσίας. Θεσμοθέτηση της δεσμευτικής νομικής ισχύος των προεκλογικών προγραμμάτων, ώστε να πάψουμε άλλα να λέμε πριν τις εκλογές και άλλα να πράττουμε μετά. Ενίσχυση της ισονομίας και της αποτελεσματικής και γρήγορης απονομής της Δικαιοσύνης.

2) Εκσυγχρονισμός και επανίδρυση του Δημόσιου Τομέα. Ένα σύγχρονο οργανόγραμμα, το οποίο θα ικανοποιεί την ανάγκη ενός παραγωγικού δημόσιου τομέα. Αποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση που θα είναι το εργαλείο υποστήριξης της παραγωγικής Αναδιάρθρωσης και Ανάπτυξης της Ελλάδας. Ένας σχεδιασμός που θα περιορίζει την γραφειοκρατία και την αδιαφάνεια. Θα δημιουργεί ένα κράτος Στρατηγείο, απελευθερώνοντας δυνάμεις και πόρους προς την Περιφέρεια.

3) Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Η χώρα πρέπει να παράγει πλούτο. Πρέπει να είναι παραγωγική και συνάμα ανταγωνιστική. Αυτό απαιτεί από την Πολιτεία να εκπονήσει ένα σχέδιο αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και των πόρων της Ελλάδας. Να επενδυθούν κεφάλαια για να δημιουργηθούν βιώσιμες και ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, σε διεθνές επίπεδο. Απαιτείται πρωταγωνιστής της προσπάθειας να είναι οι ιδιωτικές επενδύσεις, με όρους και κανόνες για την αποφυγή μονοπωλίων ή ολιγοπωλίων. Κίνητρα, ώστε τα κεφάλαια διαρκώς να επενδύονται. Ένα σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα. Προφανές είναι, ότι χρειάζεται να αναδείξουμε και έναν κοινωνικό τομέα της οικονομίας, δίπλα στον ιδιωτικό. Χρειάζονται, επίσης, Δημόσιες επιχειρήσεις, σε στρατηγικούς τομείς της Οικονομίας, οι οποίες θα ρυθμίζουν όπου είναι αναγκαίο την Αγορά, διασφαλίζοντας πρόσβαση όλων στα δημόσια και κοινωνικά αγαθά, χωρίς όμως να παράγουν ελλείμματα.

4) Διασφάλιση της συμμετοχής της Ελλάδας στο Διεθνές Σκηνικό, αξιοποιώντας και την γεωπολιτική θέση της . Η προσπάθειά μας δεν πρέπει να σπρώξει την Ελλάδα στο περιθώριο της Διεθνούς Κοινότητας και στην έξοδό της από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό όμως απαιτεί αξιοπιστία. Να αποδείξουμε ότι αλλάζουμε, ότι γινόμαστε ανταγωνιστικοί, ότι αντιμετωπίζουμε λάθη και παθογένειες. Απαιτεί όμως και διαπραγμάτευση, στην οποία να είναι κάποιος διατεθειμένος να πει και ΌΧΙ. Και το όχι να είναι σεβαστό. Και σεβαστό γίνεται, όταν έχουν οι πολιτικές αποφάσεις την εμφανή στήριξη του Λαού. Απαιτείται διαπραγμάτευση για γενναία στήριξη της προσπάθειάς μας για παραγωγική αναδιάρθρωση και ανασυγκρότηση. Πρέπει όμως εμείς να έχουμε αντίστοιχο Σχέδιο. Δεν μπορείς να ζητάς από κανέναν να σε σώσει. Δικαιούσαι όμως, στο πλαίσιο συνδεδεμένων οικονομιών να απαιτείς να σε στηρίξουν, ιδίως όταν τα δικά σου ελλείμματα έχουν διασφαλίσει τα πλεονάσματα άλλων χωρών. Δικαιούσαι να ζητάς κανόνες, που θα διασφαλίζουν την ισόρροπη ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οφείλουμε να διατυπώσουμε προτάσεις, που θα θωρακίζουν και ενισχύουν την πραγματική οικονομία και θα τιθασεύουν την αχαλίνωτη αγορά. Είναι η ώρα να συζητήσουμε το παραγωγικό μας σχέδιο και όχι τα δανεικά τα οποία θα λάβουμε.

5) Όλα τα παραπάνω απαιτούν μία κοινωνική συμφωνία. Μία συμφωνία της Πολιτείας, με τις παραγωγικές δυνάμεις και τις δυνάμεις της Εργασίας. Ένα Εθνικό σχέδιο συλλογικής ευθύνης, με επιμερισμένες τις ευθύνες και δίκαιη κατανομή των θυσιών της κάθε πλευράς, ώστε να δημιουργήσουμε την Αναγεννημένη Ελλάδα. Ένα διαφανές εθνικό σχέδιο, μακριά από εξαρτήσεις και άνομα συμφέροντα. Μια συμφωνία, όπου ο Λαός και οι κοινωνικές ομάδες που διαμόρφωσαν και στήριξαν το ΠΑΣΟΚ, θα νιώθουν ότι «το μέλλον» τους αφορά και δικαιώνει τις θυσίες, τους κόπους και τους αγώνες τους.

6) Τα παραπάνω επίσης απαιτούν και προϋποθέτουν την Κοινωνική Δικαιοσύνη. Την Ελλάδα δύο χρόνια τώρα την κράτησαν όρθια τα συνήθη «θύματα». Είναι η ώρα να αναζητηθούν πόροι και από αυτούς που συστηματικά φοροδιαφεύγουν. Από τα κεφάλαια που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό, ώστε να αντιμετωπιστούν οι τρέχουσες ανάγκες της Ελλάδας. Άμεσα επίσης, πρέπει να δημιουργηθούν δομές στήριξης των ομάδων που θίχτηκαν από την πολιτική που έχει εφαρμοστεί, ώστε να μη βρεθούν ευρείες ομάδες του πληθυσμού ανυποστήρικτες στο περιθώριο. Σύγχρονος και αποδοτικός δημόσιος τομέας, σημαίνει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες κοινωνικής υποστήριξης και συνοχής και όχι απλά μείωση προσωπικού ή μείωση κόστους.

Η Ελλάδα ΜΠΟΡΕΙ.

Η Γενιά μας Μπορεί.

Απέναντι στους εραστές των Ιδεών της Τρόικας, να αντιτάξουμε την Ελπίδα ενός βιώσιμου σχεδίου για την υπέρβαση της Κρίσης, με στόχο την παραγωγική και «δημοκρατική» οικονομία και την δίκαιη-συνεκτική κοινωνία.

Απέναντι στους ανέξοδους λαϊκιστές, που εκπροσωπούν πρακτικές ευνοιοκρατίας και προνομίων, που μας οδήγησαν στο τέλμα, να αντιτάξουμε την απόφασή μας για βαθιές αλλαγές. Για να αλλάξουμε ότι μας κρατάει πίσω.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε μία Νέα Ελλάδα που να ανήκει και να υπηρετεί όλους τους Έλληνες.

1. Αναστασίου Θωμάς Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Καστοριάς

2. Γεωργαντάς Γιάννης Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων

3. Γιακαλής Παναγιώτης Μέλος Εθνικής Αντιπροσωπείας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ- Μέλος Συνέλευσης Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος

4. Γκούβας Βασίλης Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Φθιώτιδας- πρ. μέλος Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

5. Δολιώτης Χάρης Μέλος Περιφερειακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Ηπείρου- Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Ηπείρου

6. Δραμουντάνης Γιάννης Δημοτικός Σύμβουλος και Υποψήφιος Δήμαρχος Ανωγείων- Υποψήφιος Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ρεθύμνου

7. Ζωγράφος Σπύρος Πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Πέρδικας Θεσπρωτίας

8. Καμάς Παντελής Μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ- πρ. Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

9. Κοσσυβάκη Ελευθερία Μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ

10. Κώστας Σπύρος Αντιδήμαρχος Δήμου Ηγουμενίτσας- πρ. μέλος Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

11. Μιχαηλίδης Γιώργος Δημοτικός Σύμβουλος Βέροιας- πρ. Γραμματέας ΠΑΣΟΚ Βέροιας

12. Μπάντιος Νίκος Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Θεσπρωτίας

13. Πανταζής Κώστας Γραμματέας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ- μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ

14. Πάππου Μιχάλης Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Συκεών-Νεάπολης Θεσσαλονίκης- Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Α’ Θεσσαλονίκης

15. Πετράκης Μανώλης πρ. Μέλος Εκτελεστικής Γραμματείας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

16. Σιώκας Απόστολος Πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Μοσχάτου Αττικής- Μέλος Εθνικής Αντιπροσωπείας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

17. Τσακιρίδης Νίκος Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Πιερίας- πρ. Νομαρχιακός Σύμβουλος Πιερίας

18. Τσιλογιάννης Ανδρέας Μέλος Τομέα Οργανωτικής Πολιτικής ΠΑΣΟΚ

19. Χρηστίδης Παύλος Μέλος Εθνικής Αντιπροσωπείας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

Σενάρια ...καταστροφής & προδοσίας... με δραματικές συνέπειες!

Οι προτάσεις της ΝΔ αλλά και η συνολική πολιτική κατάσταση θυμίζουν κρίσιμες περιόδους της ελληνικής ιστορίας (1893-1896, 1920-1922, κλπ). Δυστυχώς για άλλη μια φορά ο λαός βομβαρδίζεται από λαϊκιστικές προτάσεις που ακούγονται ωραίες… Αντίστοιχες ήταν και οι προτάσεις (για σταμάτημα της Μικρασιατικής εκστρατείας) της ενωμένης αντιπολίτευσης (θυμίζει την αντι-μνημονιακή σύμπνοια της εποχής…) το 1920. Ο λαός τότε την πάτησε… θα την ξαναπατήσει τώρα?

Ο Σαμαράς ήδη έχει κλείσει το «πεδίο της αναδιαπραγμάτευσης»… Θα πάρει μερικά «καθρεφτάκια» για τους «ιθαγενείς» (μείωση/περιορισμό στα χαράτσια της περιόδου) με αντάλλαγμα την περιθωριοποίηση της Ελλάδας (και ίσως και άλλων χωρών) στους θεσμούς και τις λειτουργίες της ΕΕ και της ΕΚΤ…. Η Μέρκελ το προωθεί συστηματικά! Ο ΓΑΠ είχε πει από τις αρχές του 2010 ότι διαφώνησε κάθετα σε περιορισμό των «δικαιωμάτων ψήφου» των χωρών που «εξόκειλαν».

Αυτό είναι το πραγματικό πεδίο της αντιπαράθεσης (μαζί με το ποιος θα πληρώσει τώρα και στο μέλλον) σε επίπεδο ΕΕ. Αυτό ίσως να εξηγεί και την υποτιθέμενη αργοπορία της Γερμανίας να δώσει λύσεις… Ίσως η Γερμανία θέλει να λύσει άλλα προβλήματα, μέσα από την ελληνική κρίση…περιορίζοντας ακόμα και την επιρροή της Γαλλίας στη "νέα" Ευρώπη...

Παλιότερα, ο Ανδρέας, η Γαλλία και γενικότερα η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία είχαν εμποδίσει την λειτουργία «διευθυντηρίου» στην ΕΕ… Σήμερα με την λογικής της «τιμωρίας των ασυνεπών χωρών» ετοιμάζεται η απόλυτη εγκαθίδρυση του. Έτσι αντί για «περισσότερη δημοκρατική Ευρώπη λαών και χωρών» θα έχουμε μια «αυταρχική Ευρώπη» με αφεντικά τους «ισχυρούς και πειθαρχημένους» και «παρίες-υπηρέτες» τους «φτωχούς και απείθαρχους», που φυσικά δεν πρόκειται να ξεφύγουν ποτέ από την κατάσταση αυτή, αφού οι δομές της ΕΕ και η μονεταριστική οργάνωση της δεν το επιτρέπουν…

Άρα, μήπως ο Σαμαράς και η ΝΔ έχουν ήδη εκχωρήσει τον θεσμικό ρόλο της χώρας στην ΕΕ, με αντάλλαγμα την «ασυμβίβαστη επικράτηση» τους, επενδύοντας στον λαϊκισμό της «αντίστασης στα μέτρα» και στο «λάθος»? Αυτό δεν έκανε και ο Κ. Καραμανλής με την κ. Μέρκελ και τον κ. Μπαρόζο? Αυτοί έκαναν τα «στραβά μάτια» για τα «greek statistics» και ο Κ. Καραμανλής αγόραζε πολιτικό χρόνο, μοιράζοντας μισθούς, δημόσια περιουσία (ΟΤΕ, Ολυμπιακή, ΕΛΠΕ, κλπ) και «προνόμια»?

Ας ελπίσουμε ότι ο ΓΑΠ ακολουθεί την πορεία της αντίδρασης σε αυτές της επιλογές. Ελπίζω επίσης το ΠΑΣΟΚ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μην παρασυρθεί από τις «σειρήνες» της αποφυγής του πολιτικού κόστους και των προσωπικών στρατηγικών. Επίσης ελπίζω ότι δεν θα την πατήσουν οι Έλληνες και δεν θα οδηγήσουν την χώρα, αλλά και την Ευρώπη σε μια ανεπανόρθωτη καταστροφή, που θα επηρεάσει το μέλλον όλων μας και τη φυσιογνωμία της χώρας για δεκαετίες … (όπως έκαναν το 1920...)